Έτυχε να διαβάζω πρόσφατα κάτι άρθρα – και ελληνικά και ξένα – που αναρωτιούνται για τις επιπτώσεις στην Οικονομία από τις αυξήσεις των μισθών. Και πραγματικά μ’έχουν κάνει κι εμένα να αναρωτηθώ για το θέμα, καθώς και να απορήσω με κάποιες λογικές.

Και θα μου πεις τώρα: συγγραφέας φαντασίας είσαι· τι ασχολείσαι με τέτοια πράγματα; Όμως τυχαίνει να έχω σπουδάσει και οικονομικά – αλλά γάμα το αυτό, δεν έχει σημασία. Δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει τίποτα· το μόνο που χρειάζεται είναι να παρατηρείς και να σκέφτεσαι με καθαρή σκέψη. Δεν είναι τόσο σπουδαίο να δεις ότι 1 και 1 κάνει 11.

Αν και η καρδιά μου μου λέει ότι, ναι, φυσικά και οι μισθοί πρέπει να αυξηθούν (και όντως πρέπει), η λογική μου μου λέει ότι αυτό δεν θα λύσει κανένα οικονομικό πρόβλημα σε τούτη τη χώρα, αλλά ίσως και να το επιδεινώσει.

Γιατί; Διότι σκέψου τι θα γίνει αν οι μισθοί αυξηθούν ενώ όλα τα άλλα δεδομένα της οικονομίας (η οποία πάει χάλια, όπως όλοι ξέρουμε) μείνουν σταθερά, ή χειροτερέψουν κιόλας.

Όταν ένας επιχειρηματίας πρέπει να πληρώσει περισσότερο τους υπαλλήλους, τι θα κάνει;

Αν έχει γενικό κέρδος, φυσικά και απλά θα τους πληρώσει – τόσο και περισσότερο. Γιατί όχι; (Εκτός αν είναι αισχροκερδής.) Αλλά αυτή, στην Ελλάδα, δεν είναι η περίπτωσή μας συνήθως. Συνήθως ο επιχειρηματίας δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα μετά από όλα τα κόστη. Οπότε, αν πρέπει να πληρώσει επιπλέον για τους υπαλλήλους, τι θα κάνει; Εσύ τι θα έκανες;

Ένα ενδεχόμενο είναι ότι θα κρατούσες λιγότερους υπαλλήλους. (Και το έχω δει να συμβαίνει αυτό σε μινιμάρκετ κατά την περίοδο του κορονοϊού. Είχε δύο υπαλλήλους και μετά είχε έναν.)

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι ότι θα δεχόσουν να βγάζεις λιγότερα χρήματα από τους υπαλλήλους. (Και μου έχουν πει ότι και αυτό συμβαίνει πολύ συχνά – ο επιχειρηματίας να βγάζει, πχ, πιο λίγα από το γκαρσόνι το μήνα.) Κι αν έβγαζες πολύ λίγα χρήματα, η ΑΑΔΕ δεν θα σε πίστευε! Όπως στη δική μου περίπτωση (και συγνώμη για τους υβρισμούς σε αυτό το link, αλλά εσύ δεν θα ήσουν θυμωμένος αν σου έπαιρναν λεφτά χωρίς να βγάζεις;). Η ΑΑΔΕ θα σου έπαιρνε φόρο βάσει ενός αυθαίρετου κριτηρίου, υποθέτοντας ότι κλέβεις.

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι ότι, ως επιχειρηματίας, θα κατέληγες να έχεις συνεχόμενη ζημιά, οπότε θα έκλεινες την επιχείρηση και, φυσικά, οι υπάλληλοι θα έχαναν τη δουλειά τους και θα έπρεπε να αναζητήσουν αλλού. Αλλά, αν αυτό συνέβαινε και σε άλλους επιχειρηματίες, τότε θα ήταν δύσκολο να βρουν δουλειά παντού...

Οπότε, έχουμε ένα φαύλο κύκλο.

Εκτός αν η Οικονομία γενικά πηγαίνει καλύτερα, μία αύξηση του βασικού μισθού δεν θα δημιουργήσει θετική διαφορά βάσει απλής λογικής.

Υπάρχει, βέβαια, κι ένας άλλος τρόπος να το σκεφτείς: ότι, αφού οι μισθοί θα αυξηθούν, θα αυξηθεί και η κατανάλωση, άρα και οι επιχειρηματίες θα βγάλουν πιο πολλά και θα μπορούν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις ενώ πληρώνουν και τους υπαλλήλους.

Πραγματικά, όμως, ποιος νομίζει ότι θα συμβεί αυτό; Ο μέσος Έλληνας ήδη αναστενάζει από τα πολλά έξοδα· μια μικρή αύξηση του μισθού δεν θα τον κάνει να αυξήσει την κατανάλωση τόσο πολύ ώστε να δημιουργηθεί αισθητή διαφορά στην Οικονομία. Είμαι βέβαιος γι’αυτό.

Και στη ρίζα του προβλήματος είναι το Κράτος.

Ειδικά από τότε που αυτή η κυβέρνηση έχει αναλάβει, τα πάντα ανεβαίνουν ραγδαία από άποψη φόρων και προστίμων. Κι ας έρθει ο οποιοσδήποτε να το αμφισβητήσει αυτό αν μπορεί.

Επί ΣΥΡΙΖΑ είχε μπει το απαράδεκτο τέλος επιτηδεύματος (το οποίο, εκτός των άλλων, είναι αντισυνταγματικό). Λέγαμε τότε ότι αν έρθει φιλελεύθερη κυβέρνηση, όπως (κακή ώρα) η ΝΔ, το τέλος επιτηδεύματος θα εξαφανιστεί. Αλλά δεν εξαφανίστηκε· αυξήθηκε. Και αυξήθηκε και ο ΕΦΚΑ, αντί να μειωθεί – και είναι υποχρεωτικό να τον πληρώνεις. Δεν είναι μια προαιρετική ασφάλιση· είναι μια έμμεση φορολογία, που σου λέει ότι δήθεν σου προσφέρει κάτι. Και θα σου δώσει σύνταξη στα 70 – δηλαδή, θα έχεις αρκετό χρόνο ίσα-ίσα για να πάρεις μέτρα για την κάσα σου και να την πληρώσεις με τα λεφτά του ΕΦΚΑ...

Κατευθείαν, λοιπόν, ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα πρέπει να τρώει στη μάπα «τέλος επιτηδεύματος» και υποχρεωτική ασφάλιση (δεν έχει να μη θέλεις! πίστεψέ με θέλεις!). Αυτό είναι κατευθείαν ένα αρκετά βαρύ κόστος για μια μικρή επιχείρηση. Είναι στα όρια τού να μπορείς να το αντέξεις αν έχεις μια μικρή επιχείρηση χωρίς βασικό σκοπό το κέρδος.

Και τώρα έκαναν τα πράγματα ακόμα χειρότερα βάζοντας το «τεκμαρτό» στη μέση, το οποίο είναι ένα αυθαίρετο πόσο για το πόσο «θα έπρεπε» να έχεις καθαρό κέρδος – και σε φορολογεί ανάλογα, ακόμα κι αν δεν έχεις καθόλου κέρδος.

Με όλα αυτά τα κόστη, κάνω την εξής ερώτηση: Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να έχει, ας πούμε, έναν μικρό εκδοτικό οίκο που βγάζει κανένα βιβλίο μια στο τόσο (δηλαδή, περισσότερα βιβλία απ’ό,τι έβγαζα εγώ προτού το κλείσω) και να έχει – ίσως – ένα ελάχιστο κέρδος;

Η απάντηση: δεν μπορεί να έχει μια τέτοια μικρή ατομική επιχείρηση. Πρακτικά, απαγορεύεται.

Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση! Έχει απαγορεύσει τις μικρές επιχειρήσεις, ή τις επιχειρήσεις που έχουν μερική λειτουργία ή μικρή λειτουργία.

Το πώς αυτό μπορεί να είναι θετικό για την Οικονομία, πραγματικά με κάνει να απορώ. Αφού πάρα πολλές επιχειρήσεις απλά θα κλείσουν αντί να δεχτούν να πληρώνουν συστηματικά τέτοια απάνθρωπη φορολογία.

Δεν θα ήταν καλύτερα να έχεις ανοιχτές κάποιες επιχειρήσεις που είναι, έστω, εν δυνάμει κερδοφόρες αντί να τις κλείσεις και να τις κάνεις να μην υπάρχουν; Πώς θα δώσουν φόρο όταν δεν υπάρχουν; Πώς θα δημιουργήσουν κίνηση μέσα στην Οικονομία; Αυτό είναι ηλίθια στρατηγική από ανόητους στρατηγούς – ή απατεώνες.

Με όλα όσα βλέπω εγώ, ένα συμπέρασμα βγάζω: δεν προσπαθούν να κάνουν το 1 και το 1 να δώσει 11. Αυτές οι τακτικές που ακολουθούν είναι τακτικές που ακολουθείς αν απλώς θέλεις να αρπάξεις στα γρήγορα όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα από όσο το δυνατόν περισσότερους επιχειρηματίες, αναγκάζοντας συγχρόνως επίσης όσο το δυνατόν περισσότερους να χρεοκοπήσουν... ώστε, μετά, να γίνει τι; Σίγουρα όχι καμιά βελτίωση της Οικονομίας. Τότε είναι η ώρα να πάρεις τα λεφτά που έχεις μαζέψει και να εγκαταλείψεις το πλοίο που έχει αρχίσει να βουλιάζει.

Κι αν υπάρχει κανένας που να μπορεί να δώσει άλλη εξήγηση σ’αυτά που συμβαίνουν, πραγματικά έχω την περιέργεια να τη διαβάσω.

 

Ψυχεδελικοί λέοντες.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τις προάλλες είδα το Furiosa, και η γενική εντύπωσή μου ήταν η εξής: καλό αλλά, κατά βάση, by-product. Από εκείνες τις ταινίες που υπάρχουν επειδή υπάρχει μια άλλη ταινία που έχει κάποιους συγκεκριμένους φαν.

Ωστόσο, ήταν καλό γι’αυτό που ήταν. Μια επιστροφή στον άγριο, έρημο κόσμο του Mad Max χωρίς τον ίδιο τον Mad Max. Δεν είναι πλέον τόσο πολύ η ιστορία ενός ήρωα όσο η εξερεύνηση ενός φανταστικού κόσμου. Αν και η ηρωίδα είναι, ομολογουμένως, αρκετά δυναμική, πάλι είχα κυρίως αυτή την αίσθηση: ότι ο κόσμος, η Έρημη Γη, ήταν ο αληθινός πρωταγωνιστής της ταινίας.

Η φαντασία του Miller και του Lathouris οργιάζει. Παρουσιάζουν διάφορες τρελές dieselpunk εξωφρενικότητες και ανωμαλίες. Διάφορους τρελούς και παλαβούς τύπους που κυριαρχούν σε εξαθλιωμένες περιοχές ή οδηγούν συμμορίες και στρατούς.

Η ταινία είναι μεγάλη, όπως οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες φαντασίας. Αλλά όχι εξαιτίας της πλοκής της και μόνο. Αν και δεν είναι χωρίς πλοκή – έχει αρκετή πλοκή – εκείνο που σου μένει είναι ότι βλέπεις συνέχεια οχήματα να χτυπιούνται και να ανατινάζονται και ανθρώπους να μάχονται επάνω τους ή να πηδάνε από το ένα στο άλλο, ή να κρέμονται και οριακά να γλιτώνουν τη ζωή τους – ή να μην τη γλιτώνουν και να πεθαίνουν με φριχτούς τρόπους. Έχει πάρα πολλές σκηνές δράσης αυτού του τύπου, και πώς θα ήταν ταινία Mad Max αν δεν τις είχε, σωστά; Ναι, αλλά και πάλι έχεις μια αίσθηση ότι απλά παρακολουθείς dieselporn από ένα σημείο και έπειτα: τσόντα με καταστροφές και κυνηγητά.

Ωστόσο, όπως είπα, γι’αυτό που είναι, είναι καλό. Έχει καλοδουλεμένους χαρακτήρες, αληθοφανή διάλογο (για τα δεδομένα της άγριας εποχής που παρουσιάζει), πλοκή με αρκετό ενδιαφέρον. Και, φυσικά, τρομερές τοποθεσίες, αλλά και ευφάνταστες ιδέες dieselpunk.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έμεινα ικανοποιημένος· όμως, από την άλλη, είχα και μια αίσθηση ότι, εκτός από καταστροφές και σκοτωμούς, δεν είδα και τίποτα περισσότερο. Κατά βάση, μια ιστορία εκδίκησης με πολλές εκρήξεις.

 

Ένα πράγμα οφείλω να παραδεχτώ για την ΑΑΔΕ: έχουν φτιάξει ένα πολύ καλό ηλεκτρονικό σύστημα. Πραγματικά, ακόμα κι εγώ, που είμαι λιγάκι περίεργος με τα ηλεκτρονικά συστήματα, το βρίσκω καλό. Αν ξέρεις λίγο από διαδίκτυο, μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου, να δεις τι χρωστάς και τι όχι, να πληρώσεις, να διαχειριστείς τα ενοίκια σου, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Αλλά εκεί τελειώνουν τα καλά της ΑΑΔΕ.

Και ένα μόνο σκέφτομαι: ευτυχώς που έκλεισα τις εκδόσεις Φανταστικός Ορίζοντας στις αρχές αυτού του χρόνου, γιατί, όπως φαίνεται, το πράγμα όσο πάει και σκατεύει ανεπανόρθωτα με τις ατομικές επιχειρήσεις.

Όπως θα έχετε καταλάβει όσοι με διαβάζετε καιρό, τα έσοδά μου όλα τα χρόνια από τις εκδόσεις αυτές ήταν μηδενικά – και, ουσιαστικά, είχα και ζημιά, αν υπολογίσεις τις εισφορές στον ΕΦΚΑ. Δηλαδή, το Κράτος απλώς κέρδιζε λεφτά από εμένα χωρίς εγώ να κερδίζω τίποτα.

Στην εφορία πλήρωνα μόνο το τέλος επιτηδεύματος: το επαχθές ποσό των 650 ευρώ, που είναι απαράδεκτο, ειδικά αν δεν έχεις έσοδα.

Και τώρα που αποφάσισα να κλείσω την επιχείρηση άκουσα ότι αυτό θα πέσει στα 300...

Και όντως πέφτει στα 300 (συγκεκριμένα, στη δική μου περίπτωση, 320), αλλά το πράγμα χειροτερεύει από άλλη άποψη:

Υπάρχει ένας νέος κωδικός στις φορολογικές δηλώσεις όπου η ΑΑΔΕ εμφανίζει αυθαίρετα ένα ποσό το οποίο υποτίθεται πως είναι τα καθαρά έσοδα που θα έπρεπε να έχεις. (Αυτό που λένε «τεκμαρτό» αν δεν κάνω λάθος.) Σε περίπτωση – όπως τη δική μου – που δεν έχεις τόσα καθαρά έσοδα, πρέπει ούτως ή άλλως να φορολογηθείς βάσει αυτού του φανταστικού ποσού το οποίο υπάρχει, φυσικά, μόνο στο κεφάλι αυτών που έφτιαξαν το συγκεκριμένο σύστημα.

Στη δική μου περίπτωση, εκδότης βιβλίων το επάγγελμα, για το 2023, μου λέει το σύστημά τους ότι πρέπει να έχω έσοδα καθαρά (δηλαδή, μετά από οποιοδήποτε κόστος) 14.500 ευρώ και κάτι ψιλά.

Όχι, δεν κάνω πλάκα. Βγάζουν ότι όντως αυτό είναι το ελάχιστο κέρδος του εκδότη βιβλίων στην Ελλάδα!

Μιλάμε πλέον ότι είναι απολύτως βέβαιο πως η ΑΑΔΕ είναι ψυχιατρική περίπτωση. Οι άνθρωποι πρέπει να βλέπουν φαντάσματα – ή, τουλάχιστον, φανταστικά χρηματικά ποσά.

Εγώ δεν έχω βγάλει ποτέ κέρδος από τις εκδόσεις· πάντα είχα ζημιά. Αν είχα έστω και 5.000 ευρώ κέρδος οποιαδήποτε χρονιά θα πετούσα στα σύννεφα. Δεν συνέβη ποτέ, όμως.

Παρ’όλ’ αυτά, έπρεπε τόσα χρόνια να πληρώνω το γαμημένο Κράτος ένα σωρό "κερατιάτικα" όπως ΕΦΚΑ, τέλος επιτηδεύματος, και λοιπές ανοησίες που δεν μου προσφέρουν τίποτα απολύτως, απλώς μου αυξάνουν τη ζημιά μου. (Και, ναι, ούτε το ΕΦΚΑ μού έχει χρειαστεί ποτέ, ούτε προβλέπεται να μου χρειαστεί ποτέ σε τίποτα.)

Και τώρα, πάνω που κλείνω επιτέλους την επιχείρηση για να ησυχάσει το κεφάλι μου, έρχονται κάτι ανώμαλοι που βλέπουν φαντάσματα και μου λένε ότι το 2023 πρέπει να είχα βγάλει «λογικά» κέρδος 14.500 ευρώ και κάτι ψιλά, κι αν δηλώνω λιγότερο, τότε είμαι «ψεύτης» και «αποκρύπτω».

Πίπες (με το συμπάθιο).

Είστε μαλάκες με περικεφαλαία. Ούτε τώρα αποκρύπτω ούτε ποτέ έχω αποκρύψει τίποτα.

Έχω μηδενικά έσοδα εδώ και χρόνια. Έχω, ουσιαστικά, ζημιά.

Φορολογούμαι τώρα βάσει ένας φανταστικού, υποθετικού χρηματικού ποσού, αλλά τα λεφτά που θα πρέπει εγώ να δώσω δεν είναι ούτε φανταστικά ούτε υποθετικά. Είναι τα λεφτά που θα έπρεπε να χρησιμοποιώ για να ζήσω, ή για καλύτερο σκοπό από το να τα πετάω στα ληστρικά λαμόγια του Μητσοτάκη.

Να τους χαίρεστε όσοι τους ψηφίσατε αυτούς τους παρανοϊκούς ανώμαλους για να μας διοικούν.

Δεν είναι, μετά, να απορείς όταν βλέπεις τη μια επιχείρηση κατόπιν της άλλης να κλείνει και οι δρόμοι να έχουν γεμίσει με άδεια καταστήματα που επάνω έχουν κολλημένο ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ. Και αναρωτιέμαι: εσείς οι μαλάκες της Κυβέρνησης κάνετε καμιά βόλτα στους δρόμους της Αθήνας, ή περιμένετε μόνο αναφορά από τους λακέδες σας που σας λένε παραμύθια για «δείκτες της οικονομίας»; Για κάντε καμιά βόλτα να δείτε τη διάλυση και να τη χαρείτε...

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι ότι κάποιος διανοήθηκε πως οι εκδότες στην Ελλάδα έχουν ελάχιστα καθαρά έσοδα 14.500 ευρώ τόσο περισσότερο μού φεύγει το κεφάλι. Πού ζούνε οι άνθρωποι; Ποιους παρακολουθούν; Κάποιους μεγαλοεκδότες που είναι πλοιοκτήτες και έχουν τις εκδόσεις για ξέπλυμα χρήματος; Διότι τέτοια ποσά δεν ισχύουν για τους υπόλοιπους. Ειδικά για τους μικρούς εκδότες. Οι μικροί εκδότες συνήθως βγάζουν βιβλία και με δικά τους έξοδα.

Ευτυχώς, τουλάχιστον, που υπάρχει το διαδίκτυο όπου μπορούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα ό,τι βιβλία θέλουμε και επίσης να διαβάζουμε ελεύθερα ό,τι βιβλία θέλουμε. Γιατί αλλιώς η κατάσταση θα ήταν τελείως της καταστροφής. Δεν υπάρχει αγορά του βιβλίου· την έχουν διαλύσει εδώ και χρόνια. Τα άλλα είναι παραμύθια της Χαλιμάς που τα διαδίδουν οι λακέδες των μεγαλοεκδοτών και της Κυβέρνησης.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι συγγραφείς δεν πρέπει να βγάζουν φράγκο. Εγώ γράφω 30 χρόνια λογοτεχνία χωρίς να πληρώνομαι τίποτα. Βάσει οποιασδήποτε λογικής, αυτή η χώρα μου χρωστά 50.000 ευρώ το λιγότερο, και θα έπρεπε τώρα να βγάζω τρία χιλιάρικα τον μήνα βάσει και μόνο των όσων βιβλίων έχω γράψει μέχρι στιγμής.

Γι’αυτό, παρακαλώ, κάντε μου δωρεές. Γιατί από αλλού δεν πρόκειται να τα πάρω, αυτό είναι το σίγουρο.

Και ύστερα από τα τελευταία κατορθώματα του σούπερ «Πρωθυπουργού» της πλάκας και των εφοριακών λαμόγιων του ένα ακόμα είναι το σίγουρο: τα χρειάζομαι για να αποσβέσω ακόμα μία ζημιά.

 

Ου φας. Κακόν εστί.

Σήμερα, περιδιαβαίνοντας στους δρόμους της Αθήνας, έτυχε να δω αυτό το μαργαριτάρι σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας–

–και το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ ήταν: Ω, μαμά, σε τι κόσμο ζούμε!

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου το Κράτος πραγματικά σκέφτεται να σε τιμωρεί αν αποφασίσεις να φας κάτι που έχει κρίνει ως «μη υγιεινό». Δηλαδή, δεν μπορείς να φας ό,τι θέλεις! Αν φας το «μη υγιεινό» πρέπει να φας και ξύλο μαζί!

Σαν κομουνιστική δυστοπία μού μυρίζει – αν όχι, απλώς, σαν σκατά.

Και το λέω εγώ αυτό που, προσωπικά, ένα τέτοιο μέτρο μάλλον δεν θα με πιάνει καθόλου γιατί είμαι 100% χορτοφάγος. Αλλά είμαι χορτοφάγος για τους δικούς μου λόγους, όχι επειδή κάποιος άλλος το λέει. Σουβλάκι έχω να φάω 15 χρόνια, και δεν νομίζω να ξεκινήσω τώρα. Όμως δεν έχω καμία πρόθεση να εξαναγκάσω τους πάντες επίσης να μην τρώνε σουβλάκι.

Πού έχουμε καταντήσει σ’αυτή τη χώρα; Φτάσαμε και στο απόλυτο αίσχος τού να παρατηρεί ο Μεγάλος Αδελφός τι τρως, κι αν τρως κάτι μη εγκεκριμένο από το Κράτος να σου ρίχνει βιτσιά!

Η Κυβέρνηση των Προστίμων δεν σταματά πουθενά. Το χάλι ξεκίνησε προ-κορονοχούντας, επιδεινώθηκε κατά την κορονοχούντα μέχρι αηδίας, και τώρα, στη μεταχουντική περίοδο, τα καραγκιοζιλίκια συνεχίζονται. Δεν ξέρουν από πού ν’αρπάξουν λεφτά και έχουν βάλει στόχο τον μοναδικό στόχο που υπάρχει: τον κοσμάκη. Τι έκανες εκεί; Πρόστιμο!

Ετοιμαστείτε, σε λίγο, για πρόστιμο ούρησης και πρόστιμο αφόδευσης. Μη γελάτε, γιατί κι αυτό θα έρθει στο τέλος...