Και σχετικά πάλι με την Tanith Lee, την οποία ανέφερα τις προάλλες... Έριχνα μια ματιά και σε κάποια μη λογοτεχνικά πράγματα που έχει γράψει, και, απ’όσα έλεγε, φαίνεται να ήταν από τους συγγραφείς που πραγματικά γουστάρουν αυτό που κάνουν και δεν φοβούνται να το πουν. Καμία σχέση με πολλούς σύγχρονους συγγραφείς φαντασίας που βλέπεις να διατυπώνουν για τη συγγραφή απόψεις τύπου “It’s just a job, man”, όπως σκουπιδιάρης, υπάλληλος σε σουπερμάρκετ, ταξιτζής... αν και, εεεεε, χμμμμ, μ’αυτά τα επαγγέλματα (που, σημειωτέον, δεν τα αναφέρω καθόλου υποτιμητικά) μπορείς να βγάλεις και κανένα φράγκο παραπάνω συνήθως. Αλλά, ξέρεις, ουσιαστικά, It’s just a job, man, τίποτα το ιδιαίτερο, σαν να λαδώνεις μηχανές ένα πράμα, δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι τίποτα, το να αισθάνεσαι είναι απαγορευμένο. Λες και αν πουν ότι αισθάνονται κάτι φοβούνται ότι θα τους εκτελέσουν ή θα τους κατακρίνουν. Γιατί – λογική του συστήματος – η δουλειά πρέπει να είναι κάτι που δεν σου αρέσει. Αν σου αρέσει, δεν μπορεί να είναι δουλειά. Σωστά;

Λάθος.

Τότε είναι πραγματική Δουλειά.

Και μετά απορούμε γιατί διαβάζουμε σύγχρονα βιβλία και νιώθουμε κάτι να λείπει. Δε θάπρεπε να απορούμε.

Ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Βλέπε προς Sea of Ghosts, για παράδειγμα, που τελευταία διαβάζω μαζί με το Birthgrave, κοντεύω να το τελειώσω, και γινόταν ολοένα και καλύτερο και πιο ευφάνταστο με κάθε γαμημένη παράγραφο που διάβαζα.