Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
2 / 8 / 2019

Διάφοροι, ανάμεσα στους οποίους και αρκετοί γνωστοί συγγραφείς φαντασίας, θεωρούν ότι το worldbuilding, το να πλάθεις φανταστικούς κόσμους, είναι κάτι το άχρηστο, ίσως και παιδαριώδες. Προσωπικά διαφωνώ. Πιστεύω ότι κι αυτό είναι μια μορφή τέχνης, αν και μια τέχνη που έχει εξελιχτεί τις τελευταίες δεκαετίες, όχι σαν τις άλλες που υπάρχουν από πιο παλιά. Έχω γράψει κι ένα ολόκληρο άρθρο για το θέμα πριν από κάμποσο καιρό (αλλά ακόμα με βρίσκει σύμφωνο).

Παρ’όλ’ αυτά δεν κάθομαι ποτέ να φτιάξω έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο. Σοβαρά. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μία φορά που να το έχω κάνει.

Μα τι λες; μπορεί κάποιος να απορήσει. Έχεις παλαβώσει τώρα, στη “γεροντική” σου ηλικία; Το Θρυμματισμένο Σύμπαν από μόνο του είναι τόσοι κόσμοι – χωρίς να υπολογίζει κανείς και τους άλλους!

Κι όμως. Ποτέ δεν κάθομαι να φτιάξω έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο κάνοντας απλά και μόνο αυτό – δηλαδή, χάρτη, περιγραφή περιοχών, και τα λοιπά. Δεν είναι κάτι που με τραβά. Παρότι λατρεύω το worldbuilding. Όλοι οι κόσμοι μου εξελίσσονται μέσα από τις ιστορίες που γράφω. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να φτιάξω αλλιώς φανταστικό κόσμο. Έχω απλά μερικές βασικές αρχές, έναν βασικό χάρτη, και μετά... τα πάντα εξελίσσονται με κβαντικό τρόπο. Δε θα αισθανόμουν παρακινημένος να φτιάξω έναν κόσμο στατικά, απλά και μόνο ως έργο τέχνης και να τον έχω εκεί. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου κάποιον που θα έκανε κάτι τέτοιο. Χρειάζομαι πάντα κάτι να με παρακινεί, να βάζει ερωτηματικά στο μυαλό μου τα οποία πρέπει να απαντήσω – όπως: τι είναι πέρα από αυτά τα βουνά; τι είναι αυτή η πόλη εκεί πλάι στον ποταμό; τι κρύβεται μέσα στο δάσος; γιατί αυτό το κράτος έχει εξαπλωθεί ώς εκεί και όχι παραπέρα; Μέσα από την ιστορία μού δημιουργούνται αυτά τα ερωτηματικά. Μου δημιουργούνται ερωτηματικά και για πολύ πιο λεπτομερειακά πράγματα, όπως για νοοτροπίες οικογενειών και φυλών, για παρωνύμια, για την εμφάνιση καταστημάτων, δρόμων, συνοικιών – οτιδήποτε. Και απαντάω σε όλα καθώς προκύπτουν μέσα στην ιστορία, και τα σημειώνω, και έτσι δημιουργείται ο κόσμος, η μια ψηφίδα κατόπιν της άλλης.

Κι όταν γυρνάω πίσω, για να κοιτάξω κάτι που μου χρειάζεται για μια καινούργια ιστορία η οποία διαδραματίζεται σ’ένα παλιότερο σκηνικό, πάντα παθαίνω την πλάκα μου. Νομίζω ότι το σκηνικό ήταν ήδη εκεί, ότι προϋπήρχε και με περίμενε να το ξανασυναντήσω. Κι αυτό είναι καθαρή μαγεία. Σε στέλνει αλλού.

Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο το worldbuilding. Δεν υπάρχει τίποτα, πουθενά, σε καμιά άλλη μορφή τέχνης, που να μπορεί να συγκριθεί μ’αυτό. Ένας καλοφτιαγμένος φανταστικός κόσμος σού δίνει μια αίσθηση άπειρης πολυπλοκότητας, άμεσης πραγματικότητας, και απεριόριστης δυνατότητας για πολλές ακόμα ανακαλύψεις, είτε έχει το μέγεθος ενός μπουκαλιού είτε είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από τη Γη.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX