Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2026

Τις προάλλες διάβασα στο www.dwrean.net ένα κείμενο του κ. Οικονομίδη για το πώς να κρατάτε το laptop σχετικά δροσερό μες στο καλοκαίρι.

Θα σας πω κι εγώ ένα κόλπο το οποίο δεν είναι δικό μου ακριβώς: το είχα διαβάσει παλιά κάπου στο διαδίκτυο – ή το είχα δει σε κάποιο βίντεο – δεν θυμάμαι πού τώρα.

Εκτός από το να χρησιμοποιήσετε βάση για το laptop, που κι αυτή πάλι μια επιφάνεια είναι, μπορείτε να κάνετε το εξής: Πάρτε τέσσερα καπάκια από πλαστικά μπουκάλια νερό. Κολλήστε στην επάνω μεριά του κάθε καπακιού το αυτοκόλλητο που κολλάνε κάτω από τα πόδια των καρεκλών για να μη γλιστράνε στο πάτωμα. (Μπορείτε να τα βρείτε παντού: λαϊκή, σουπερμάρκετ – δεν είναι τίποτα σπάνιο.)

Ορίστε ένα τέτοιο καπάκι με αυτοκόλλητο:

Βάλτε το laptop επάνω σε αυτά τα τέσσερα καπάκια (ένα σε κάθε γωνία του, φυσικά), έτσι ώστε το αυτοκόλλητο να βλέπει στο τραπέζι και η κενή μεριά του καπακιού να βλέπει προς το laptop. Τα αυτοκόλλητα απλώς χρειάζονται για να μη γλιστράνε τα καπάκια πάνω στο τραπέζι και σου φύγει το laptop τσουλήθρα.

Αυτό είναι καλό, γιατί:

(α) είναι πολύ φθηνή λύση,

(β) πολύ εύκολο να το φτιάξεις,

(γ) κρατά το laptop στον αέρα, χωρίς να ακουμπά πουθενά – ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να αναπνέει.

Μπορείς να κάνεις και κάτι ακόμα για να το βοηθήσεις κι άλλο: βάλε ένα μικρό ανεμιστηράκι να το χτυπά από τη μεριά που είναι ο επεξεργαστής του (το CPU). Μπορείς να την εντοπίσεις εύκολα, γιατί λογικά θα είναι και η πιο ζεστή μεριά στην αφή.

Αν μετράς τη θερμοκρασία με κάποιο πρόγραμμα όπως το πολύ καλό Core Temp, ίσως να μη δεις καμιά τρομερή διαφορά άμεσα. Όμως διαφορά υπάρχει. Όταν το CPU σηκώσει θερμοκρασία, λόγω των ρευμάτων αέρα και ότι το laptop δεν ακουμπά πουθενά, μπορεί να την αποβάλει πιο εύκολα. Πχ, αν από τους 50 βαθμούς ανεβεί στους 70, μετά θα ξανακατεβεί πιο γρήγορα στους 50.

Για τα ανεμιστηράκια έχω και μια δική μου πατέντα (που κι αυτή υπάρχει κάπου στο διαδίκτυο, αν δεν κάνω λάθος). Δεν αγοράζω κανονικό ανεμιστηράκι usb της αγοράς. Αγοράζω εσωτερικό ανεμιστηράκι που είναι για το cpu υπολογιστή desktop, και χρησιμοποιώ αυτό. (Συγκεκριμένα, τώρα έχω δύο τέτοια να βαράνε το laptop μου, και είναι πολύ καλά.)

Πώς το κάνεις:

Αγοράζεις ένα ανεμιστηράκι εσωτερικό για CPU, κατά προτίμηση των 12 cm.

Κόβεις την άκρη του καλωδίου, δηλαδή το βύσμα που είναι για ένωση με το motherboard. Βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια. (Αν έχει περισσότερα, μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.) (Εγώ το καταφέρνω αυτό με ένα απλό αλλά καλό ξυραφάκι, για να κόψω εύκολα το πλαστικό καλώδιο γύρω-γύρω.)

Παίρνεις ένα παλιό καλώδιο usb που δεν σου χρειάζεται πια. Κόβεις την άκρη του που έχει το micro usb (κρατάς την άκρη με το μεγάλο usb άθικτη). Σκίζεις την κομμένη άκρη του καλωδίου (με ξυραφάκι) και βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια που είναι για το ρεύμα. (Αν έχει περισσότερα από δύο, πάλι μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.)

Βάλε το usb πάνω σε ένα hub που παίρνει ρεύμα (όχι από το κομπιούτερ σου· από κάποιον μετασχηματιστή· να μην είναι συνδεδεμένο με το κομπιούτερ, για λόγους ασφαλείας). Φέρε σε επαφή τα δύο σύρματα του usb με τα δύο σύρματα από το ανεμιστηράκι. Αν έχεις περισσότερα σύρματα, απλά κάνε δοκιμές μέχρι να βρεις τα σωστά. Το ανεμιστηράκι θα αρχίσει να γυρίζει.

Για να στέκεται όρθιο το ανεμιστηράκι, του βάζεις από πίσω δύο μακριές βίδες. Για παράδειγμα, δείτε πώς είναι ένα από τα δικά μου τώρα:

Αυτό είναι το βασικό. Αποδώ και πέρα έχεις κάποιες επιλογές...

Αλλά πρώτα: γιατί να κάνεις αυτό τον κόπο όταν μπορείς απλά να αγοράσεις ένα ανεμιστηράκι κανονικό;

(α) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια κάνουν λιγότερο θόρυβο.

(β) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια είναι πιο λιγνά και κομψά· δεν σου τρώνε χώρο πάνω στο τραπέζι.

(γ) Έχει κι άλλα κόλπα που δεν ανέφερα ακόμα.

Όπως έλεγα, τώρα έχεις κάποιες επιλογές.

Το πιο απλό που μπορείς να κάνεις είναι να δέσεις τα σύρματα με μονωτικές ταινίες και να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub για να δίνεις ρεύμα στο ανεμιστηράκι. Μπορείς επίσης, όμως, να συνδέσεις τα σύρματα μέσα σε ένα απλό διακοπτάκι (το αγοράζεις πολύ φτηνά από σουπερμάρκετ ή από κατάστημα με ηλεκτρικά, ή κι από ορισμένες λαϊκές!), και μετά ανοιγοκλείνεις αυτό αντί να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub.

Ορίστε ένα δικό μου διακοπτάκι το οποίο ήταν από μια παλιά, παμπάλαιη λάμπα που είχα στο σπίτι και δεν δούλευε πια (αλλά το διακοπτάκι είναι καλό!):

Βασική σημείωση εδώ: Το ρεύμα που περνά από τα usb δεν είναι επικίνδυνο: είναι 4,5 με 5 volt. Δεν βλάπτει άνθρωπο. Μπορεί απλά να νιώσεις ένα τσίμπημα στα δάχτυλα, τίποτα περισσότερο. Ακόμα και τα 12 volt (που θα αναφέρω παρακάτω) είναι άκακα. Αλλά, όπως και νάχει, δείξε κάποια προσοχή. (Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ τίποτα το επικίνδυνο με τέτοια τάση, αλλά, εντάξει, το λέμε κι αυτό.) (ΜΗΝ επιχειρήσετε παρόμοιο πείραμα με υψηλότερες τάσεις· έχει σκοτωθεί κόσμος έτσι.)

Αφού το έχεις συνδέσει το ανεμιστηράκι με το καλώδιο usb, μπορείς τώρα να κάνεις το εξής ωραίο: να μάθεις πώς να ανεβοκατεβάζεις την έντασή του.

Τα πάντα εξαρτώνται από τον μετασχηματιστή που παίρνει ρεύμα το hub. Κανονικά, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5 volt. Κι αυτό να το έχετε υπόψη: Αν ο μετασχηματιστής δίνει περισσότερα από 5 volt και βάλεις επάνω στο hub, πχ, ένα flash disk, θα σ'το ψήσει. Σοβαρά. Το έχω πάθει. Μου το έψησε κανονικότατα· χάθηκαν όλα τα δεδομένα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλες συσκευές usb. Γενικά, οι συσκευές usb δεν αντέχουν πάνω από 5 volt. Ακόμα και στα 6 μπορεί να ψηθούν. Αν τους ρίξεις 12 volt, είναι σίγουρα τελειωμένες.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ανεμιστηράκια. Τα ανεμιστηράκια αντέχουν τουλάχιστον 12 volt.

Οπότε, το hub μπορείς να το συνδέσεις με έναν μετασχηματιστή που δίνει 12 volt, και θα δεις πόσο αέρα θα σου κάνουν. (ΠΡΟΣΟΧΗ: Επάνω σε αυτό το hub ΜΗΝ βάλεις άλλες συσκευές usb. Όπως είπα παραπάνω, θα σου τις κάψει.)

Το ακόμα καλύτερο είναι ότι υπάρχουν μετασχηματιστές που έχουν ένα κουμπάκι ή ένα κλειδάκι με το οποίο μπορείς να ρυθμίζεις την τάση, τα volt. Μπορείς να το ρυθμίσεις από 1,5 volt μέχρι 12. Αν βάλεις τέτοιο μετασχηματιστή στο hub, μπορείς έτσι να ρυθμίζεις την ένταση με την οποία βαράει το ανεμιστηράκι.

Αυτός είναι ένας παλιός, καλός μετασχηματιστής που έχω, όπου μπορείς να ρυθμίζεις την τάση με κλειδάκι (ναι, είναι θηρίο· σήμερα υπάρχουν και πιο κομψοί):

Εγώ τώρα έχω δύο τέτοια ανεμιστηράκια επάνω σε hub, και, φυσικά, μες στο καλοκαίρι η τάση είναι σταθερά στα 12 volt. Τον χειμώνα, για να μη ζουζουνίζουν, τη ρίχνω στα 9 volt.

Οπότε, τώρα έμαθες πώς να κουλάρεις το laptop σου μόνος σου, χωρίς ειδική βάση.

Κι αυτή η πατέντα είναι καλύτερη από βάση (αν έχεις το laptop συνέχεια πάνω σ’ένα τραπέζι/γραφείο), γιατί το μηχάνημα είναι στον αέρα και το βαράνε και ρεύματα αέρα αποδώ κι αποκεί. Δεν υπάρχει πιο κουλαριστή κατάσταση. Το laptop σου θα σου πει ευχαριστώ.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το