Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2026

Τις προάλλες διάβασα στο www.dwrean.net ένα κείμενο του κ. Οικονομίδη για το πώς να κρατάτε το laptop σχετικά δροσερό μες στο καλοκαίρι.

Θα σας πω κι εγώ ένα κόλπο το οποίο δεν είναι δικό μου ακριβώς: το είχα διαβάσει παλιά κάπου στο διαδίκτυο – ή το είχα δει σε κάποιο βίντεο – δεν θυμάμαι πού τώρα.

Εκτός από το να χρησιμοποιήσετε βάση για το laptop, που κι αυτή πάλι μια επιφάνεια είναι, μπορείτε να κάνετε το εξής: Πάρτε τέσσερα καπάκια από πλαστικά μπουκάλια νερό. Κολλήστε στην επάνω μεριά του κάθε καπακιού το αυτοκόλλητο που κολλάνε κάτω από τα πόδια των καρεκλών για να μη γλιστράνε στο πάτωμα. (Μπορείτε να τα βρείτε παντού: λαϊκή, σουπερμάρκετ – δεν είναι τίποτα σπάνιο.)

Ορίστε ένα τέτοιο καπάκι με αυτοκόλλητο:

Βάλτε το laptop επάνω σε αυτά τα τέσσερα καπάκια (ένα σε κάθε γωνία του, φυσικά), έτσι ώστε το αυτοκόλλητο να βλέπει στο τραπέζι και η κενή μεριά του καπακιού να βλέπει προς το laptop. Τα αυτοκόλλητα απλώς χρειάζονται για να μη γλιστράνε τα καπάκια πάνω στο τραπέζι και σου φύγει το laptop τσουλήθρα.

Αυτό είναι καλό, γιατί:

(α) είναι πολύ φθηνή λύση,

(β) πολύ εύκολο να το φτιάξεις,

(γ) κρατά το laptop στον αέρα, χωρίς να ακουμπά πουθενά – ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να αναπνέει.

Μπορείς να κάνεις και κάτι ακόμα για να το βοηθήσεις κι άλλο: βάλε ένα μικρό ανεμιστηράκι να το χτυπά από τη μεριά που είναι ο επεξεργαστής του (το CPU). Μπορείς να την εντοπίσεις εύκολα, γιατί λογικά θα είναι και η πιο ζεστή μεριά στην αφή.

Αν μετράς τη θερμοκρασία με κάποιο πρόγραμμα όπως το πολύ καλό Core Temp, ίσως να μη δεις καμιά τρομερή διαφορά άμεσα. Όμως διαφορά υπάρχει. Όταν το CPU σηκώσει θερμοκρασία, λόγω των ρευμάτων αέρα και ότι το laptop δεν ακουμπά πουθενά, μπορεί να την αποβάλει πιο εύκολα. Πχ, αν από τους 50 βαθμούς ανεβεί στους 70, μετά θα ξανακατεβεί πιο γρήγορα στους 50.

Για τα ανεμιστηράκια έχω και μια δική μου πατέντα (που κι αυτή υπάρχει κάπου στο διαδίκτυο, αν δεν κάνω λάθος). Δεν αγοράζω κανονικό ανεμιστηράκι usb της αγοράς. Αγοράζω εσωτερικό ανεμιστηράκι που είναι για το cpu υπολογιστή desktop, και χρησιμοποιώ αυτό. (Συγκεκριμένα, τώρα έχω δύο τέτοια να βαράνε το laptop μου, και είναι πολύ καλά.)

Πώς το κάνεις:

Αγοράζεις ένα ανεμιστηράκι εσωτερικό για CPU, κατά προτίμηση των 12 cm.

Κόβεις την άκρη του καλωδίου, δηλαδή το βύσμα που είναι για ένωση με το motherboard. Βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια. (Αν έχει περισσότερα, μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.) (Εγώ το καταφέρνω αυτό με ένα απλό αλλά καλό ξυραφάκι, για να κόψω εύκολα το πλαστικό καλώδιο γύρω-γύρω.)

Παίρνεις ένα παλιό καλώδιο usb που δεν σου χρειάζεται πια. Κόβεις την άκρη του που έχει το micro usb (κρατάς την άκρη με το μεγάλο usb άθικτη). Σκίζεις την κομμένη άκρη του καλωδίου (με ξυραφάκι) και βγάζεις έξω τα δύο συρματάκια που είναι για το ρεύμα. (Αν έχει περισσότερα από δύο, πάλι μη σε ανησυχεί· βγάλε τα όλα.)

Βάλε το usb πάνω σε ένα hub που παίρνει ρεύμα (όχι από το κομπιούτερ σου· από κάποιον μετασχηματιστή· να μην είναι συνδεδεμένο με το κομπιούτερ, για λόγους ασφαλείας). Φέρε σε επαφή τα δύο σύρματα του usb με τα δύο σύρματα από το ανεμιστηράκι. Αν έχεις περισσότερα σύρματα, απλά κάνε δοκιμές μέχρι να βρεις τα σωστά. Το ανεμιστηράκι θα αρχίσει να γυρίζει.

Για να στέκεται όρθιο το ανεμιστηράκι, του βάζεις από πίσω δύο μακριές βίδες. Για παράδειγμα, δείτε πώς είναι ένα από τα δικά μου τώρα:

Αυτό είναι το βασικό. Αποδώ και πέρα έχεις κάποιες επιλογές...

Αλλά πρώτα: γιατί να κάνεις αυτό τον κόπο όταν μπορείς απλά να αγοράσεις ένα ανεμιστηράκι κανονικό;

(α) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια κάνουν λιγότερο θόρυβο.

(β) Τα εσωτερικά ανεμιστηράκια είναι πιο λιγνά και κομψά· δεν σου τρώνε χώρο πάνω στο τραπέζι.

(γ) Έχει κι άλλα κόλπα που δεν ανέφερα ακόμα.

Όπως έλεγα, τώρα έχεις κάποιες επιλογές.

Το πιο απλό που μπορείς να κάνεις είναι να δέσεις τα σύρματα με μονωτικές ταινίες και να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub για να δίνεις ρεύμα στο ανεμιστηράκι. Μπορείς επίσης, όμως, να συνδέσεις τα σύρματα μέσα σε ένα απλό διακοπτάκι (το αγοράζεις πολύ φτηνά από σουπερμάρκετ ή από κατάστημα με ηλεκτρικά, ή κι από ορισμένες λαϊκές!), και μετά ανοιγοκλείνεις αυτό αντί να βάζεις/βγάζεις το usb από το hub.

Ορίστε ένα δικό μου διακοπτάκι το οποίο ήταν από μια παλιά, παμπάλαιη λάμπα που είχα στο σπίτι και δεν δούλευε πια (αλλά το διακοπτάκι είναι καλό!):

Βασική σημείωση εδώ: Το ρεύμα που περνά από τα usb δεν είναι επικίνδυνο: είναι 4,5 με 5 volt. Δεν βλάπτει άνθρωπο. Μπορεί απλά να νιώσεις ένα τσίμπημα στα δάχτυλα, τίποτα περισσότερο. Ακόμα και τα 12 volt (που θα αναφέρω παρακάτω) είναι άκακα. Αλλά, όπως και νάχει, δείξε κάποια προσοχή. (Προσωπικά, δεν έχω συναντήσει ποτέ τίποτα το επικίνδυνο με τέτοια τάση, αλλά, εντάξει, το λέμε κι αυτό.) (ΜΗΝ επιχειρήσετε παρόμοιο πείραμα με υψηλότερες τάσεις· έχει σκοτωθεί κόσμος έτσι.)

Αφού το έχεις συνδέσει το ανεμιστηράκι με το καλώδιο usb, μπορείς τώρα να κάνεις το εξής ωραίο: να μάθεις πώς να ανεβοκατεβάζεις την έντασή του.

Τα πάντα εξαρτώνται από τον μετασχηματιστή που παίρνει ρεύμα το hub. Κανονικά, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5 volt. Κι αυτό να το έχετε υπόψη: Αν ο μετασχηματιστής δίνει περισσότερα από 5 volt και βάλεις επάνω στο hub, πχ, ένα flash disk, θα σ'το ψήσει. Σοβαρά. Το έχω πάθει. Μου το έψησε κανονικότατα· χάθηκαν όλα τα δεδομένα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλες συσκευές usb. Γενικά, οι συσκευές usb δεν αντέχουν πάνω από 5 volt. Ακόμα και στα 6 μπορεί να ψηθούν. Αν τους ρίξεις 12 volt, είναι σίγουρα τελειωμένες.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ανεμιστηράκια. Τα ανεμιστηράκια αντέχουν τουλάχιστον 12 volt.

Οπότε, το hub μπορείς να το συνδέσεις με έναν μετασχηματιστή που δίνει 12 volt, και θα δεις πόσο αέρα θα σου κάνουν. (ΠΡΟΣΟΧΗ: Επάνω σε αυτό το hub ΜΗΝ βάλεις άλλες συσκευές usb. Όπως είπα παραπάνω, θα σου τις κάψει.)

Το ακόμα καλύτερο είναι ότι υπάρχουν μετασχηματιστές που έχουν ένα κουμπάκι ή ένα κλειδάκι με το οποίο μπορείς να ρυθμίζεις την τάση, τα volt. Μπορείς να το ρυθμίσεις από 1,5 volt μέχρι 12. Αν βάλεις τέτοιο μετασχηματιστή στο hub, μπορείς έτσι να ρυθμίζεις την ένταση με την οποία βαράει το ανεμιστηράκι.

Αυτός είναι ένας παλιός, καλός μετασχηματιστής που έχω, όπου μπορείς να ρυθμίζεις την τάση με κλειδάκι (ναι, είναι θηρίο· σήμερα υπάρχουν και πιο κομψοί):

Εγώ τώρα έχω δύο τέτοια ανεμιστηράκια επάνω σε hub, και, φυσικά, μες στο καλοκαίρι η τάση είναι σταθερά στα 12 volt. Τον χειμώνα, για να μη ζουζουνίζουν, τη ρίχνω στα 9 volt.

Οπότε, τώρα έμαθες πώς να κουλάρεις το laptop σου μόνος σου, χωρίς ειδική βάση.

Κι αυτή η πατέντα είναι καλύτερη από βάση (αν έχεις το laptop συνέχεια πάνω σ’ένα τραπέζι/γραφείο), γιατί το μηχάνημα είναι στον αέρα και το βαράνε και ρεύματα αέρα αποδώ κι αποκεί. Δεν υπάρχει πιο κουλαριστή κατάσταση. Το laptop σου θα σου πει ευχαριστώ.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]