Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 8 / 2020

Έτυχε να ρίξω μια ματιά στα στατιστικά των βιβλίων μου στο Goodreads (πράγμα που γενικά δεν κάνω γιατί δεν θέλω να επηρεάζομαι από κανέναν και τίποτα) και δεν μπόρεσα παρά να παρατηρήσω ότι αυτά τα στατιστικά, ουσιαστικά, σε παραπλανούν σχετικά με το ποια είναι τα πιο δημοφιλή βιβλία μου. Καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι κανένα τρομερό ζήτημα – άλλωστε, ο καθένας μπορεί να έρθει στο website μου και να κατεβάσει και να διαβάσει όποιο βιβλίο μου θέλει, δωρεάν και όμορφα. Όμως το Goodreads σε παραπλανά. Έχει τους Πτεράργυρους ως το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο μου, πράγμα μου είμαι σίγουρος ότι δεν αληθεύει. Οι Πτεράργυροι κυκλοφόρησαν σε χάρτινη μορφή και οι πωλήσεις που έκαναν δεν ήταν και τόσο μεγάλες (περισσότερα γι’αυτές τις εκδόσεις έχω αναφέρει αλλού και θα αναφέρω και στο μέλλον, όχι εδώ). Αντιθέτως, άλλα βιβλία μου έχουν πάρα πολλά downloads, κατεβαίνουν συνέχεια από το site μου.

Εντάξει, εδώ μπορείς να πεις ότι τα downloads είναι δωρεάν, οπότε ο άλλος το κατεβάζει και δεν το διαβάζει. Από την άλλη, όμως, και η πώληση ενός βιβλίου δεν σημαίνει απαραιτήτως και ανάγνωση του βιβλίου – το ξέρω από προσωπική πείρα (έχω δεκάδες χάρτινα βιβλία που δεν έχω ακόμα διαβάσει, και ίσως ποτέ να μην τα διαβάσω). Ας υποθέσουμε, όμως, ότι το 80% των πωλήσεων σε αυτή την περίπτωση σημαίνει και ανάγνωση. Κι ας υποθέσουμε ότι στα downloads, το 20% σημαίνει ανάγνωση.

Ακόμα κι έτσι, πάλι οι Πτεράργυροι δεν βγαίνουν ως το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο μου... (Ναι, στην Ελλάδα οι πωλήσεις των βιβλίων, ειδικά σε μη-mainstream είδη, είναι οικτρές, όπως όλοι ξέρουμε. Δυστυχώς. Κι αυτά τον καλό καιρό, προ Κρίσης, προ κορονοπανούκλας.)

Μετά από τους Πτεράργυρους, ένα από τα πιο πρόσφατα βιβλία μου που έρχεται επάνω στο Goodreads είναι το Τραγούδι της Ψυχής. Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να έχει διαβαστεί, αλλά αμφιβάλλω ότι έχει πραγματικά διαβαστεί περισσότερο από άλλα βιβλία του Θρυμματισμένου Σύμπαντος. Για την ακρίβεια, αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι μάλλον έχει διαβαστεί λιγότερο από άλλα βιβλία του Θρυμματισμένου Σύμπαντος. Πώς το ξέρω; Από τα downloads, και από το γεγονός ότι, για παράδειγμα, έχει τύχει άνθρωποι να μου πουν ότι διάβασαν, πχ, κάποιο άλλο βιβλίο.

Ύστερα από τους Πτεράργυρους και το Τραγούδι της Ψυχής έρχονται κάποια παλιά βιβλία του Άρμπεναρκ, σύμφωνα με το Goodreads. ΟΚ, αυτά ίσως και να έχουν κάποιο φυσικό κοινό λόγω παλαιότητας. Δεν μπορώ να ξέρω. Ορισμένες φορές τα βλέπω να κατεβαίνουν σαν τρελά από το site μου· άλλες φορές εξαφανίζονται τελείως από τη λίστα. Έχουν κάποια κίνηση, σίγουρα.

Αλλά όλο αυτό είναι ένα παράδειγμα τού πώς μπορείς να παραπλανηθείς από τα social media. Η δική μου περίπτωση δεν είναι και τόσο σημαντική. Είτε νομίσει κάποιος ότι οι Πτεράργυροι είναι το πιο δημοφιλές βιβλίο μου (πράγμα που σίγουρα δεν ισχύει) είτε όχι, μικρή σημασία έχει. Υπάρχουν, όμως, και θέματα που είναι πιο σημαντικά, και γι’αυτό δεν πρέπει να είσαι ευκολόπιστος.

Η φύση των social media είναι τέτοια που, αν μερικοί άνθρωποι έρθουν και κάνουν like (ή οτιδήποτε αντίστοιχο) σε ένα πράγμα (για οποιαδήποτε σκοπιμότητα, ή επειδή απλά έχουν προσελκυστεί προς αυτό με κάποιο τρόπο), αμέσως νομίζεις ότι είναι δημοφιλές, ότι είναι πιο σημαντικό, ότι είναι σωστό, και τα λοιπά και τα λοιπά. Γιατί έχουμε ως άνθρωποι τη σφαλερή εντύπωση ότι όπου βλέπεις πολλούς κάτι καλό γίνεται. Κατά πρώτον, αυτό δεν είναι πάντα αληθές, ούτως ή άλλως (ίσως να βλέπεις πολλούς αλλά κάτι φριχτό να γίνεται). Κατά δεύτερον, τα social media μπορούν να σε παραπλανήσουν έτσι που να νομίζεις ότι κάτι είναι πιο δημοφιλές από κάτι άλλο χωρίς αυτό να αληθεύει.

Εκτός των άλλων, στα social media παίζει προπαγάνδα και πολλές προκαταλήψεις. Για παράδειγμα, μία γενική προκατάληψη του ελληνικού Goodreads, απ’ό,τι έχω καταλάβει, είναι προς τα χάρτινα βιβλία σε αντίθεση με τα ηλεκτρονικά βιβλία. Πολύ απλά, περισσότερο θέλουν να προωθούν τα χάρτινα... για κάποιο λόγο – ίσως οικονομικό. Και μιλάω γι’αυτό αγνοώντας διάφορα άλλα πολύ άσχημα πράγματα που έχω παρατηρήσει στο Goodreads.

Σκέψου ότι αυτό γίνεται σε πολλαπλάσιο βαθμό σε όλα τα social media και ειδικά για θέματα που θεωρούνται σημαντικά, όπως κορονοϊός, ελληνοτουρκικό, και τα λοιπά. Μην πιστεύεις τίποτα.

*

Όχι άμεσα σχετιζόμενο με το θέμα, αλλά παράπλευρο σχετικά με την τριλογία Οι Εξόριστοι της Σερανβέλ, το πρώτο βιβλίο της οποίας είναι οι Πτεράργυροι.

Τώρα που τελειώνω με τον 2ο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος και δεν θα ανεβάζω πια καινούργια βιβλία για κάποια χρόνια, σκέφτομαι, μέσα στον επόμενο χρόνο, να ανεβάσω σε ηλεκτρονική μορφή όλα τα βιβλία των Εξόριστων της Σερανβέλ. Μόνο σε pdf, όμως· πραγματικά δεν αισθάνομαι παρακινημένος να κάνω τον κόπο να τα μετατρέψω σε epub και mobi. Αρκετά λεφτά και χρόνο μού έχουν φάει αυτά τα βιβλία.

Οι δωρεές πάντα ευπρόσδεκτες.

Οι μη-συμβατικοί συγγραφείς δεν είναι ανάγκη να μη βγάζουν φράγκο σ’αυτή τη χώρα. Και εσύ – ναι, ΕΣΥ· η δράση σου είναι πιο σημαντική απ’ό,τι ίσως να νομίζεις – μπορείς να το αλλάξεις αυτό. Αν θέλεις.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]