Κατάφερα επιτέλους να δω το Matrix Resurrections, πράγμα που ήθελα πολύ να κάνω γιατί είχα ακούσει διάφορα γι’αυτή την ταινία και, μάλιστα, ορισμένα πολύ αντικρουόμενα. Δεν είχα διαβάσει πιο αναλυτικές κριτικές, ούτε την πλοκή της ταινίας, γιατί δεν ήθελα spoilers προτού την παρακολουθήσω για πρώτη φορά.

Όπως αποδείχτηκε, η ταινία ήταν, κατά τη γνώμη μου, καλή. Μου άρεσε πολύ περισσότερο από τη δεύτερη ταινία του Matrix, η οποία ήταν χάλια, και δεν μπορώ να τη συγκρίνω με την πρώτη και την τρίτη ταινία, διότι είναι τελείως άλλο πράγμα.

Μια αρκετά αρνητική κριτική που άκουγα εδώ και καιρό για το Matrix Resurrections είναι πως ο Νίο φαίνεται τελικά ότι είναι κάποιος ψυχοπαθής που έβλεπε παραισθήσεις και η όλη θεματολογία του Matrix αποδομείται. Περίμενα αυτό να αληθεύει: ότι ο Νίο ήταν θύμα μυστικών υπηρεσιών, ή κάτι τέτοιο, που τον έκαναν να έχει παραισθήσεις για μια «εικονική πραγματικότητα».

Δεν είναι, όμως, έτσι τα πράγματα. Ο Νίο έχει όντως παραισθήσεις στο Matrix Resurrections, και όντως νομίζει ότι όλα ήταν στο μυαλό του, αλλά επειδή οι άρχοντες του Matrix τον έχουν κάνει να το νομίσει αυτό. Χρησιμοποιώντας τεχνικές πλύσης εγκεφάλου τον έχουν εξαπατήσει και παγιδέψει μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα όπου πιστεύει ότι είναι ο κατασκευαστής ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού το οποίο ονομάζεται Matrix, και έχει παραισθήσεις επειδή δεν μπορεί να ξεχωρίσει την «πραγματικότητα» από το παιχνίδι.

Η θεματολογία του Matrix δεν καταρρίπτεται. Αν μη τι άλλο, ενισχύεται. Το Matrix εξακολουθεί να υπάρχει: ο Νίο λίγο πριν από τα μισά της ταινίας «αφυπνίζεται» και αρχίζει να θυμάται. Τα πράγματα, όμως, έχουν αλλάξει. Ο αληθινός κόσμος έχει αλλάξει· οι άνθρωποι έχουν συμμάχους ακόμα και μηχανές που πολεμάνε άλλες μηχανές. Το όλο σκηνικό είναι στα όρια να θυμίζει Star Wars. Οι μηχανικές οντότητες είναι τόσο γαμάτα φτιαγμένες που θα ήθελα μία για κατοικίδιο!

Η αισθητική της ταινίας είναι λίγο διαφορετική από τις προηγούμενες. Ακόμα και οι δυνάμεις του Νίο μέσα στο Matrix είναι λίγο διαφορετικές. Τώρα μού φαινόταν περισσότερο σαν κάποιου είδους μάγος ικανός να αλλοιώνει την ψευδή πραγματικότητα παρά σαν αυτό το πράγμα που ήταν στις προηγούμενες ταινίες. Για να είμαι ειλικρινής, εδώ μού άρεσε περισσότερο.

Υπάρχει, επίσης, μια πολύ έντονη αισθητική cyberpunk σε όλη την ταινία. Αλλά μιλάμε για πολύ έντονη αισθητική. Η Bugs και το πλήρωμά της, καθώς και οι άλλοι επαναστάτες που εμφανίζονται αργότερα, είναι σαν φιγούρες βγαλμένες από κλασικές εικόνες cyberpunk. Οι τύποι είναι, αναμφίβολα, cyberPUNKS. Και φαίνονται.

Το Matrix Resurrections σίγουρα αλλάζει το Matrix – άλλωστε, υποτίθεται ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από το τέλος της τρίτης ταινίας – όμως δεν το αποδομεί ούτε το καταστρέφει. Πολύ ευχάριστα θα την ξανάβλεπα αυτή την ταινία.

Α ναι, και ένα τραγελαφικό που παρατήρησα. Σ’ένα σημείο, ο Νίο και οι σύντροφοί του αντιμετωπίζουν «πράκτορες» μέσα σ’ένα τρένο (swarm, τους λένε τώρα – κάτι σαν ορδή από ζόμπι), και αρκετοί από αυτούς τους πράκτορες φοράνε μάσκες Covid. Ναι, τις γνωστές, γελοίες υφασμάτινες μάσκες. Έλεος... Μέχρι και μέσα στο Matrix γλίστρησε η μόλυνση της «πανδημίας». Αναρωτιέμαι τι θα νομίζει κανείς για τις μάσκες στο τρένο αν δει αυτή την ταινία μετά από χρόνια, που ο Covid θα έχει ξεχαστεί πια. (Ή, μήπως, σκοπεύουν να μας φοράνε μάσκες μέχρι να σβήσει το Matrix, για να μην τις ξεχάσουμε;)