Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 1 / 2022

Παραμονή πρωτοχρονιάς 2022, περιφέρομαι στους δρόμους της Αθήνας σαν καλικάντζαρος βγαλμένος από χριστουγεννιάτικο πανδημικό εφιάλτη, και βλέπω μόνο σκηνές μιζέριας και παρακμής. Ελάχιστος κόσμος στους δρόμους – γι’άλλη μια φορά κλεισμένοι στις κορονοτρύπες τους – και ακόμα πιο λίγος στα καταστήματα. Οι μαγαζάτορες κοιτάζουν απεγνωσμένα από τις πόρτες κρύβοντας απόχη πίσω από την πλάτη, περιμένοντας να αρπάξουν τυχαίο περαστικό μήπως και τον μεταμορφώσουν σε πελάτη.

Σε κάποια μεγάλα καταστήματα παρατηρείς μικρές ουρές από κόσμο πρόθυμο να δείξει πιστοποιητικό υγειονομικών φρονημάτων για να εισέλθει – ένα από τα μεγαλύτερα αίσχη της πανδημίας μέχρι στιγμής.

Στου Ψυρρή, τα εστιατόρια θα βαρούσαν μύγες αν οι μύγες τολμούσαν να κυκλοφορήσουν. Μια τραγική εικόνα ερήμωσης εκεί όπου, τέτοιες ημέρες, θα έπρεπε να γίνεται χαμός από τον κόσμο.

Και όλα αυτά μπορεί να έχουν μια σουρεαλιστική αισθητική αξία για «περίεργους» σαν εμένα – μπορεί ακόμα και να σε κάνει να γουστάρεις η όλη παραξενοσύνη του θέματος, ένα αλλόκοτο μεταποκαλυπτικό σκηνικό, προκαλούμενο εν μέρει από μια επιδημιακή κρίση, εν μέρει από μια κρίση μαζικής υστερίας – όμως πιστεύω ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως, από αντικειμενική άποψη, ε, δεν είναι κατάσταση αυτή, γαμώ το κέρατό μου.

Χρονιάρες μέρες, δε.

Καλά, δεν μπορούσαν να περιμένουν λίγες μέρες ακόμα προτού αμολήσουν έτσι την πανδημική τρομοκρατία τους; (Θα επανέλθουμε εντός ολίγου σ’αυτό. Κρατηθείτε.)

Πλησιάζω ένα μεγάλο κατάστημα που πουλά είδη τα οποία, για κάποιο λόγο, δεν θεωρούνται πρώτης ανάγκης (οπότε και θέλεις πιστοποιητικό υγειονομικων φρονημάτων για να μπεις) αλλά, ουσιαστικά, είναι είδη πρώτης ανάγκης (οπότε, το μαγαζί είναι από τα λίγα που φαίνεται να μαζεύουν κάποιο κόσμο). Εσκεμμένα δεν αναφέρω ποιο κατάστημα είναι. Όχι πως θα πω κάτι κακό γι’αυτό. Αντιθέτως. Αλλά, ξέρεις, δεν θέλω να το στοχοποιήσω με τον οποιονδήποτε τρόπο.

Πλησιάζω, λοιπόν, δίπλα από τη σειρά των εμβολιασμένων και ζητάω, σαν μολυσμένο στοιχειό, αν μπορούν να μου φέρουν στην πόρτα κάτι πράγματα που μου χρειάζονται. Σπεύδουν να με εξυπηρετήσουν, πολύ ευγενικοί, και ενώ συγχρόνως με κοιτάζουν, ίσως, λίγο περίεργα και μοιάζοντας, ίσως, και λίγο αμήχανοι απέναντί μου. Και αναρωτιέμαι: τι νομίζει ο κόσμος, ότι επειδή είμαστε ανεμβολίαστοι ήρθαμε από το βουνό και θα κάνουμε φασαρία; Ότι θα αρχίσουμε να τους βρίζουμε; Είχαν κακές εμπειρίες με ανεμβολίαστους τις προηγούμενες ημέρες;

Όχι, δεν τα βάζουμε με τυχαίους υπαλλήλους, ειδικά όσους φέρονται ευγενικά. Ξέρουμε ότι ούτε σ’αυτούς δεν αρέσει η συγκεκριμένη κατάσταση. Ξέρουμε ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν λίγο μυαλό στο κεφάλι τους, ή δεν είναι τελείως φασίστες, καταλαβαίνουν ότι όλο αυτό που συμβαίνει είναι χάλι το οποίο δεν πρόκειται να φέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Και, ενώ περιμένω να μου φέρουν ό,τι ζήτησα, βλέπω την κυρία στην πόρτα (τη μία από τις δύο) να ζητά στον κόσμο να μη συνωστίζεται γιατί είναι επικίνδυνο. Και μια γριά τής λέει: «Μα είμαστε όλοι εμβολιασμένοι!»

Τρομάρα σας... Αυτά παθαίνει το μυαλό όταν παρακολουθεί πολύ ΣΚΑΪ. Μαθαίνει μόνο τη μισή ιστορία. Την ιστορία που η Μεγάλη Φάρμα θέλει να μάθεις.

Κάθε μέτρο που έχει παρθεί, από την αρχή αυτής της πανδημίας, όχι μόνο δεν φαίνεται να φέρνει κανένα θετικό αποτέλεσμα αλλά, αντιθέτως, φαίνεται να κάνει την κατάσταση χειρότερη!

Είναι αντικειμενικό· δεν το λέω επειδή είμαι αντι-ΝΔ. Μέχρι στιγμής δεν ασχολούμουν καν με την πολιτική. (Ούτε και τώρα θεωρώ πως ασχολούμαι, κατά βάση, με την πολιτική.)

Δες τι έγινε με τα πρώτα lockdown. Είχαμε περισσότερα κρούσματα και θανάτους από Covid αντί να έχουμε πιο λίγα.

Δες τι έγινε με τα μη-εμβόλια τα οποία διατυμπανιζόταν ότι θα διέλυαν την πανδημία. Όσο περισσότεροι εμβολιάζονται τόσο χειροτερεύει η πανδημία... μέχρι που φτάσαμε στο σήμερα.

Ο γενικός πληθυσμός εξαναγκάστηκε υπό την απειλή όπλου να πάρει ένα φάρμακο αμφιβόλου ποιότητας το οποίο, όχι μόνο δεν έλυσε την πανδημία, αλλά την επιδείνωσε ενώ, συγχρόνως, τους έκανε όλους να βάλουν τη ζωή τους σε κίνδυνο από τα ίδια τα μη-εμβόλια.

Και θα μου πεις: Μα ήρθε η Όμικρον! Γι’αυτό συμβαίνουν αυτά!

Και θα σου πω: Μα ήταν δυνατόν να μην ξέρουν ότι τέτοιου είδους ιός θα έκανε μεταλλάξεις που δεν τις πιάνουν τα εμβόλια; Αυτή είναι η φυσιολογική πορεία των ιών. Είναι γνωστό. Επίσης, όσο πιο μεταδοτικοί γίνονται τόσο λιγότερο θανατηφόροι γίνονται, κανονικά, καθώς προσπαθούν να γίνουν ενδημικοί.

Προς τι, λοιπόν, ο όλος φασισμός με τα εμβόλια που, στην πραγματικότητα, είναι γονιδιακές θεραπείες και πήραν εσπευσμένη έγκριση παγκοσμίως; Ποιον εξυπηρετεί αυτό το αφήγημα;

Παρατηρώντας τι γίνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου, ο εμβολιασμός μ’αυτά τα σκευάσματα κάνει, κατά μυστηριώδη τρόπο, την πανδημία να χειροτερεύει ενώ συγχρόνως αυξάνει τη θνησιμότητα στον γενικό πληθυσμό από διάφορες άλλες αιτίες.

Παρ’όλ’ αυτά, πρέπει να σε υποχρεώσουν υπό την απειλή όπλου να τα δεχτείς μέσα στο σώμα σου...

Και μετά, έχουμε την άλλη κωμικοτραγική γελοιότητα με τις μάσκες που αποτελούν διαφημιστικό κόλπο της τρομοκρατικής καμπάνιας «πανδημία»... Τώρα, πας στο σουπερμάρκετ και σου λένε ότι, αν φοράς απλή μάσκα, δεν φτάνει μία· πρέπει να φοράς δύο, τη μία πάνω στην άλλη. Αγόρασα, λοιπόν, μία από εκείνες τις μυτερές μάσκες – δεν θυμάμαι ποιο είναι το επίσημο όνομά τους: ας τις λέμε «κορακοράμφη» για ευκολία – ώστε να μη φοράω τη διπλή μάσκα. Το κοίταξα καλά-καλά το κορακοράμφος μου για να καταλάβω τι διαφορά έχει από την άλλη μάσκα και είναι πιο αποτελεσματικό (υποτίθεται) εναντίον της πανδημίας. Το ύφασμα είναι σίγουρα λίγο καλύτερης ποιότητας, λιγάκι πιο στέρεο, λιγάκι πιο παχύ, και φτιαγμένο έτσι ώστε να στέκεται σαν ράμφος και να μη σου γλιστρά εύκολα από τη μύτη.

Ε, και; Αυτό σημαίνει πως σταματά ιούς που κυκλοφορούν στον αέρα (όπως υποτίθεται ότι συμβαίνει); Φυσικά και δεν σταματά ιούς που κυκλοφορούν στον αέρα, αφού ο αέρας περνά μέσα από το ύφασμα είτε έτσι είτε αλλιώς.

Το ίδιο, βέβαια, ισχύει και αν φοράς δύο μάσκες. Είναι σαν να φοράς μία. Αφού ο αέρας περνά, περνά και ο ιός που είναι μέσα στον αέρα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ιός μέσα στον αέρα).

Το ίδιο θα συνέβαινε κι αν φορούσες τρεις μάσκες. Ή τέσσερις. Ή περισσότερες. Εκτός αν φορούσες τόσες μάσκες ώστε να μην περνά καθόλου ο αέρας, οπότε και θα είχαν ξαφνικά λυθεί όλα σου τα προβλήματα...

Με παραξενεύει ένα πράγμα σε όλη αυτή την τραγελαφική υπόθεση. Αν υποτεθεί ότι οι δύο υφασμάτινες μάσκες προστατεύουν καλύτερα από τη μία υφασμάτινη μάσκα, τότε λογικά οι τρεις προσφέρουν ακόμα μεγαλύτερη προστασία, έτσι; Οπότε, γιατί να μη φοράμε τρεις; Ή, γιατί να μη φοράμε τέσσερις ή πέντε;

Σε τελική ανάλυση, γιατί να περιμένεις το Κράτος της Κορονοκρατίας να σου πει πόσες μάσκες να φορέσεις; Γιατί να μη φορέσεις από μόνος σου, κατευθείαν, τον μέγιστο αριθμό μασκών που σου προσφέρει 100% προστασία από ιούς που κυκλοφορούν στον αέρα; Και ποιος είναι αυτός ο μέγιστος αριθμός; Οι... δέκα μάσκες; Η μία πάνω από την άλλη;

Η απάντηση είναι απλή: Όλα αυτά είναι μαλακίες. Δεν έχει διαφορά πόσες υφασμάτινες μάσκες φοράς τη μία πάνω στην άλλη. Το ίδιο απροστάτευτος είσαι από μολύνσεις που κυκλοφορούν στον αέρα. Αν όντως η μόλυνση κυκλοφορούσε στον αέρα σε τέτοια έκταση, όλοι θα είχαμε ήδη μολυνθεί προτού προλάβουμε να φορέσουμε μάσκες.

Μ’αυτά τα κορακοράμφη έχουμε γυρίσει 1.500 χρόνια πίσω. Κάνουμε ξανά τους plague doctors, και ακριβώς το ίδιο σφάλμα με αυτούς.

Οι υφασμάτινες μάσκες είναι μόνο για να φοριούνται από ασθενείς με συμπτώματα της νόσου, όχι από τον καθένα.

Αν νομίζεις ότι υπάρχει μόλυνση στον αέρα, μην κοροϊδεύεσαι άλλο· αγόρασε μια κανονική μάσκα αερίων από πλαστικό και μέταλλο με ειδικά φίλτρα. Τέτοια μάσκα μόνο μπορεί να σε προστατέψει. Και πάλι, τίποτα δεν είναι ποτέ 100% βέβαιο.

*

Εύχομαι το 2022 να είναι καλύτερο από τα δύο προηγούμενα χρόνια. Με τόσα 2, κάποια μαγεία πρέπει να συμβεί. Ίσως ήδη να έχει αρχίσει να συμβαίνει. Κάποιοι φαίνεται να έχουν ξυπνήσει από την κορονομαστούρα και να μη θέλουν να ξαναϋπνωτιστούν. Τους εύχομαι να ταρακουνήσουν και τους υπόλοιπους.

Το μόνο που έχετε να φοβάστε είναι ο ίδιος ο φόβος.

Σοφά λόγια. Γιατί τα έχετε ξεχάσει;

Τα προβλήματα δεν λύνονται με τον φόβο και την τρομοκρατία.

Οι επιδημιακές κρίσεις δεν λύνονται με μάσκες και εμβόλια, φασιστικά υγειονομικά πιστοποιητικά και αναστολές υγειονομικών. (Εκτός των άλλων, δεν επιτρέπεται να εμβολιάζεις εν μέσω πανδημίας· απλά ενδυναμώνεις τον ιό. Ούτε αυτό το ξέρουν οι «ειδικοί» της Μεγάλης Φάρμας;) Λύνονται με ενίσχυση του συστήματος υγείας, αποσυμφόρηση των νοσοκομείων (τα οποία πάντα αποτελούν βασική εστία μόλυνσης), και καλή υγιεινή από όλους.

Όσοι θέλουν να συντηρούν αφηγήματα άλυτης πανδημίας είναι ξεκάθαρα κακούργοι και πανδημιοκάπηλοι.

Τουλάχιστον, θα έπρεπε να περιμένουν ο κόσμος να περάσει τις γιορτές προτού ξεκινήσουν την καινούργια καμπάνια τρομοκρατίας και αποπροσανατολισμού. Αλλά, βέβαια, τότε η καμπάνια θα ήταν, ίσως, λιγότερο αποτελεσματική. Τώρα, ο γενικός πληθυσμός το ένιωσε για τα καλά ότι του στέρησαν – ξανά – τις γιορτές. Πιο πιθανό να αναζητήσει την 4η δόση του μη-εμβολίου για να βρει την πολυπόθητη «ελευθερία»...

...την οποία προσπαθούν να τον κάνουν να ξεχάσει ότι κανένας δεν σου τη δίνει, αλλά μόνος σου την παίρνεις. Μόνος σου, απλά, την έχεις. Επειδή υπάρχεις.

Το πρόβλημα δεν είναι η πανδημία – μία επιδημιακή κρίση εξαπλωμένη παγκοσμίως. Το πρόβλημα είναι η αντιμετώπιση της πανδημίας από τους επιτήδειους ιθύνοντες.

Η «πανδημία» θα τελειώσει όταν εσείς αποφασίσετε ότι βαρεθήκατε να σας τρομάζουν με τον συνήθη αόρατο μπαμπούλα.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]