Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
31 / 3 / 2020

(Αυτό είναι το πρώτο post που αποφάσισα να γράψω κάτι τελείως σοβαρό για τον Γαμιολοϊό. Έχω αρχίσει να χαλάω...)

Τις τελευταίες μέρες ψάχνω να βρω ό,τι μπορώ για τον COVID-19, γιατί μου έχει κινήσει την περιέργεια. Εξαρχής, από τις πρώτες κιόλας αναφορές σ’αυτό το θέμα, είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά – και δεν ήταν η λοίμωξη. Τα όσα έχω βρει μέχρι στιγμής απλά το επιβεβαιώνουν αυτό. Θα μπορούσα να είχα ψάξει και περισσότερο, αλλά έχω και τα δικά μου πράγματα να κάνω, τα οποία μ’αρέσουν πιο πολύ, οπότε μάντεψε τι πάει δεύτερο.

Ωστόσο, δεν μπορείς παρά αμέσως να παρατηρήσεις το εξής: Ξεκινώντας να κάνεις μια τέτοια έρευνα, βλέπεις ότι βρίσκεις μια σωρεία πληροφοριών που κατά βάση λένε τα ίδια: την κλασική καραμέλα που πουλάνε τα ΜΜΕ, Stay Safe και τα λοιπά. (Δυστυχώς, κανείς δεν λέει επίσης Stay Sane, γιατί ίσως προτιμάνε να μην είσαι σώφρων.) Αν το ψάξεις λίγο περισσότερο το θέμα, μένεις εκεί, στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο και σε κάποιες ηλίθιες συνωμοσιολογικές θεωρίες, όπως ότι ο κορονοϊός προήλθε από τους Κινέζους επειδή τρώνε νυχτερίδες. Αν είναι δυνατόν... (Αν τρώνε νυχτερίδες, τις έτρωγαν από παλιά· γιατί τώρα να εμφανιστεί ο COVID-19 από αυτό το μενού;)

Εκείνο που δεν μπορείς εύκολα να βρεις για τον κορονοϊό (a.k.a. Γαμιολοϊός) είναι διαφορετικές απόψεις και πολιτικούς σχολιασμούς. Κανείς δεν μιλάει στα mainstream media για τέτοια πράγματα. Ακολουθούν τη λογική «κάνε μόκο και Stay Safe» – δηλαδή, κλειδαμπαρωμένος στις πόλεις-φυλακές.

Όμως το θέμα, αυτή τη στιγμή, έτσι όπως έχει εξελιχτεί, είναι περισσότερο πολιτικό απ’ό,τι ιατρικό.

Όσοι διαβάζουν τακτικά αυτό το blog ή το κεντρικό μου website σίγουρα γνωρίζουν ότι δεν μιλάω συχνά για πολιτικά θέματα. Δεν μιλάω σχεδόν ποτέ για πολιτικά θέματα. Και ούτε είμαι με καμιά συγκεκριμένη πολιτική παράταξη. Αν δω κάτι σωστό, είναι σωστό. Αν δω κάτι λάθος, είναι λάθος – όποιος κι αν είναι που κάνει τη μαλακία, αριστερός, δεξιός, ή εξωγήινος, δεν μ’ενδιαφέρει· δεν νομίζω ότι έχουν και πολύ μεγάλες διαφορές αναμεταξύ τους ούτως ή άλλως.

Όταν σχολιάζω πολιτικά θέματα, είναι συνήθως κάτι που θεωρώ σοβαρό. Και αυτή η υπόθεση με τον κορονοϊό είναι, νομίζω, κάτι το πολύ σοβαρό, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για όλο τον κόσμο. Διότι τώρα οι κυβερνήσεις καταργούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ουσιαστικά, καταλύουν το Σύνταγμα. Μα, θα μου πεις, υπάρχει καλός λόγος, έτσι; Όχι, δεν είναι έτσι. Ποτέ δεν υπάρχει «καλός λόγος» για να καταλύεις το Σύνταγμα και τις βασικές ελευθερίες του ανθρώπου. Αυτά γίνονται μόνο όταν παύεις να έχεις δημοκρατία.

Η κυβέρνηση μπορεί να σου ζητήσει να μη βγαίνεις από το σπίτι σου. Δεν μπορεί να σου το επιβάλλει. Γιατί τότε πλέον δεν είναι δημοκρατική κυβέρνηση. Το ίδιο ισχύει και για το λουκέτο στα εμπορικά καταστήματα, και για πολλά άλλα πράγματα.

Σήμερα καθόμαστε πλάι σε μια ωρολογιακή βόμβα. Και δεν εννοώ τον COVID-19. Εννοώ ότι ο κόσμος κάποια στιγμή δεν θα μπορεί πλέον να ανεχθεί να τον καταπιέζουν, θα πεταχτεί έξω, και θα τους κάνει όλους κομμάτια. Αυτή είναι η ωρολογιακή βόμβα.

Πρόσεξε να δεις τι συμβαίνει στην Ελλάδα απλώς. Πόσα θύματα του COVID-19 έχουμε; Λίγο παραπάνω από 1.000 μέχρι στιγμής, αν δεν κάνω λάθος. Αλλά ας πούμε ότι είναι 1.500, εντάξει; Και η χώρα έχει 10.000.000 κατοίκους. Το 1.500 είναι το 0,015% του συνολικού πληθυσμού. Δηλαδή, η κυβέρνησή σου σήμερα σού λέει ότι, επειδή ο ένας-και-μισός στους δέκα χιλιάδες έχει μια λοίμωξη, πρέπει το υπόλοιπο 99,985% του πληθυσμού να βρίσκεται σε μια κατάσταση περιορισμού και ουσιαστικά φυλάκισης μέσα στις ίδιες του τις πόλεις!

Είναι αυτό παραδεκτό; Όχι. Είναι τελείως απαράδεκτο, για οποιονδήποτε λόγο. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Είναι αντισυνταγματικό. Είσαι, ξεκάθαρα, φασίστας όταν κάνεις τέτοιο πράγμα. Δεν έχει σημασία αν οι προθέσεις σου είναι καλές. Δεν έχει σημασία αν το κάνεις για το «κοινωνικό σύνολο» και τέτοιες μπαρούφες. Το κοινωνικό σύνολο είναι το 99,985% του πληθυσμού το οποίο ξεδιάντροπα καταπιέζεις.

Μα, θα μου πεις, επειδή συμβαίνει αυτό δεν έχουμε πιο πολλά κρούσματα!... Έτσι;

Όχι, αλλιώς. Μέτρα πόσα είναι τα κρούσματα στις Η.Π.Α., πχ, ή στην Κίνα και δες πόσο πληθυσμό έχουν. Το ποσοστό είναι παρόμοιο. (Μόλις το μέτρησα τώρα για τις Η.Π.Α., και είναι γύρω στο 0,24% – λίγο πιο πάνω απ’το δικό μας παρότι οι Η.Π.Α. είναι εστία της μόλυνσης ενώ εμείς όχι.)

Εκείνο που συμβαίνει, βασικά, παγκοσμίως είναι ότι, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία ένα πολύ μικρό ποσοστό θυμάτων μιας λοίμωξης, έχουν θέσει υπό περιορισμό τους πληθυσμούς ολόκληρων χωρών!

Παραδεκτό; Όχι. Τελείως απαράδεκτο.

Ίσως να γίνομαι υπερβολικός και «alarmist», που λένε, όπως και άλλοι που ανησυχούν γι’αυτό... Μακάρι. Μακάρι όσοι ανησυχούν να είναι υπερβολικοί και «alarmist». Αλλιώς, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον δεν χρειάζεται να είσαι ο Νοστράδαμος για να προβλέψεις ότι θα χυθεί πολύ αίμα.

Πάρε για παράδειγμα τι είπε ο «αξιότιμος» Πρωθυπουργός μας: ότι τα μέτρα περιορισμού θα ισχύουν μέχρι τις 6 Απριλίου. Θα το τηρήσει; Αν δεν το τηρήσει, μέχρι πότε θα δέχεται ο κόσμος να είναι φυλακισμένος; Και για τα καταστήματα ούτε κουβέντα, φυσικά. Κανείς δεν ξέρει ώς πότε θα μείνουν κλειστά...

Τι θα γίνει με την οικονομία; Θα καταρρεύσει τελείως μετά από αυτό;

Τι θα γίνει με τις διάφορες δουλειές του κόσμου εκτός απ’το να παίρνει γάλα και ψωμί; Οι άνθρωποι δεν ζούνε για να τρώνε και να κοιμούνται. Δεν είναι ζώα στη μάντρα.

Βλέπεις τον κόσμο ουρά έξω από τα σουπερμάρκετ και σου θυμίζουν ανθρώπους που, σε άλλες εποχές, περίμεναν το συσσίτιό τους. Θέλουμε να φτάσουμε εκεί;

Πότε θα αρχίσουν κάποιοι να τρελαίνονται από τον πολύ εγκλεισμό και την τρομοκρατία των ΜΜΕ;

Και πρόσεξε τώρα ποιο είναι το αστείο: Τα λέει αυτά κάποιος σαν εμένα που είναι κατά βάση σπιτόγατος, γιατί το βρίσκει πιο διεγερτικό να ασχολείται με διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα στο σπίτι του από το να τριγυρίζει άσκοπα σε καφετέριες. Ωστόσο, είμαι επίσης από τους ανθρώπους που όταν κάνουν βόλτα βαδίζουν 10 και άνω χιλιόμετρα μέσα στην πόλη με τυχαίο τρόπο· κι αν θέλω τώρα να το κάνω αυτό, θα πρέπει να βρω μια πολύ καλή δικαιολογία και, συγχρόνως, καλού-κακού, να προσέχω να αποφεύγω τις περιπολίες σαν να είμαι μέσα σε ταινία του Carpenter. Και μιλάμε ότι ακόμα έχουμε δημοκρατία;

Γενικά, πάντως, δεν μπορώ να πω ότι προσωπικά η καραντίνα μ’έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα. Προσωπικά. Αλλά εδώ το θέμα δεν είναι μόνο προσωπικό...

Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά έχω ήδη πει πολλά και ο χρόνος τρέχει. Παραθέτω δύο links που βρήκα τελευταία τα οποία έχουν ενδιαφέρον γιατί είναι διαφορετικές απόψεις σε σχέση με τις επαναλαμβανόμενες καραμέλες των ΜΜΕ (τα οποία πάντα πρέπει να αμφισβητείς ότι σου λένε την αλήθεια, ή όλη την αλήθεια, ή την αλήθεια όπως όντως είναι).

Αυτό το link οδηγεί σε ελληνική σελίδα.

Αυτό το link οδηγεί σε αγγλική σελίδα.

Και τα δύο έχουν ενδιαφέρον. Και στις επόμενες Επιλογές στο κεντρικό μου website θα έχω ολόκληρο αφιέρωμα με ένα σωρό συνδέσμους που έχω ώς τώρα συγκεντρώσει για τον COVID-19 – και, όχι, δεν οδηγούν όλοι σε σελίδες με εναλλακτικές απόψεις για τον κορονοϊό· είναι μια όσο το δυνατόν πιο πλήρης εικόνα – κάτι που τα ΜΜΕ, είτε στο Διαδίκτυο είτε έξω από αυτό, αποφεύγουν να κάνουν σαν να έχουν κάτι να κρύψουν.

Όμως η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να γράφω αυτό το post επειδή ήθελα να αναφέρω μια δική μου θεωρία για τον COVID-19 – για το τι μπορεί να συμβαίνει μαζί του. Φυσικά, δεν έχω αποδείξεις. Έχω όμως ενδείξεις. Και είναι το καλύτερο που μπορείς να έχεις έτσι όπως είναι η κατάσταση σήμερα. Είναι ακόμα ένα σενάριο, το οποίο όμως δεν έχω δει ώς τώρα να αναφέρει κανένας άλλος, και, για να είμαι ειλικρινής, μου κάνει κάποια εντύπωση.

Αλλά αυτό το post έχει ήδη καταντήσει πολύ μεγάλο και ο χρόνος μου δεν είναι άπειρος και τυχαίνει να τον εκτιμώ περισσότερο από άλλα πράγματα. Οπότε, το σενάριο αυτό θα το γράψω σε επόμενο post. Αύριο, πιθανώς, αν ακόμα δεν με έχει σκοτώσει ο Γαμιολοϊός.

(Hint: έχει σχέση με βιολογικό πόλεμο.)

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]