Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
8 / 1 / 2021

Γιατί όλοι αυτοί οι «κακοί συνωμοσιολόγοι» φωνάζουν για τον κορονοϊό και για το εμβόλιο;

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί; Τι κίνητρα έχουν, βρε αδελφέ;

Ας δούμε μερικές πιθανές απαντήσεις:

—Είναι εχθρικοί πράκτορες και προπαγανδιστές; (Αλλά πράκτορες και προπαγανδιστές που υπηρετούν ποιον; Δεδομένου ότι ο κορονοϊός είναι απλωμένος σ’όλο τον κόσμο, ποιον υπηρετούν; Τους εξωγήινους;)

—Είναι όλοι τελείως ηλίθιοι και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. (Ωστόσο, δεν ακούγονται σαν ηλίθιοι και παρουσιάζουν με στοιχεία και λογικά επιχειρήματα όσα παρουσιάζουν.)

—Είναι όλοι παράφρονες· σχιζοφρενείς, ξέρω γω, κάτι τέτοιο. Ό,τι κι αν συμβαίνει, στον γενικό όρο «σχιζοφρενής» θα μπορείς να το εντάξεις, σωστά; (Ωστόσο, δεν ακούγονται σαν τρελοί και παρουσιάζουν με στοιχεία και λογικά επιχειρήματα όσα παρουσιάζουν.)

—Ανήκουν σε κάποια μυστική θρησκευτική οργάνωση που είναι απλωμένη σ’όλο τον κόσμο και προσπαθεί να φέρει το τέλος του. (Εεεε, κάτι λέγαμε για συνωμοσιολογίες;)

Όπως βλέπεις, αν το καλοσκεφτείς δεν βγάζει κανένα λογικό νόημα το γιατί αυτοί οι υποτιθέμενοι «συνωμοσιολόγοι» αμφισβητούν τα lockdown, τις μάσκες, τον αριθμό των θανάτων από Covid, την εγκυρότητα των τεστ για τον ιό, και την ασφάλεια του εμβολίου, ενώ τονίζουν διάφορες σκοτεινές πτυχές του όλου θέματος σχετικά με φαρμακευτικές εταιρείες, Μπιλ Γκέιτς, ευγονική, και τα λοιπά.

Σοβαρά τώρα: μπορείς να σκεφτείς έστω και μία καλή δικαιολογία γιατί να λένε ψέματα;

Σε τελική ανάλυση, γιατί να μη θέλουν κι αυτοί να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Είναι δυνατόν να θέλουν όλοι, μαζικά, να ψοφήσουμε από κορονοϊό σε τούτο τον πλανήτη; Τι διάολο ατζέντα είναι αυτή που μπορεί να έχουν; Είναι, μήπως, μεταμορφωμένοι φιδάνθρωποι;

Σκέψου το αυτό προτού απορρίψεις όσους αμφισβητούν το οτιδήποτε σχετικά με τον κορονοϊό.

Οι υποστηρικτές των φαρμακευτικών και άλλων οργανώσεων μπορεί να έχουν κάτι να κερδίσουν από όλη αυτή την ιστορία. Λεφτά, κατά πρώτον. Θέσεις εξουσίας, κατά δεύτερον. Επιρροή επάνω στον «κοσμάκι», κατά τρίτον.

Οι αμφισβητίες του κορονοϊού τι ύποπτο μπορεί να αποσκοπούν να επιτύχουν; Το μόνο «ύποπτο» που μπορεί να θέλουν είναι να συνεχίσουμε όλοι να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι επάνω σ’αυτό τον πλανήτη (ή όσο σκατά τα καταφέρναμε να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι ώς τώρα· δεν υπάρχει λόγος να πάμε προς το χειρότερο).

Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος που έχει σώας τας φρένας ότι οι αμφισβητίες του κορονοϊού θέλουν να πεθάνουμε όλοι – και οι ίδιοι μαζί! – από Covid; Ή ότι είναι όλοι, μαζικά, βλάκες και παράφρονες;

Ήμαρτον...

Αν πραγματικά το πιστεύεις κάτι τέτοιο, ο φόβος σου είναι που σ’το λέει. Δεν υπάρχει καμιά άλλη λογική εξήγηση.

Σκέψου, επιπλέον, σε πόσες παρατάξεις, ιδεολογίες, και φιλοσοφίες ανήκουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν είναι καν όλοι από την ίδια παράταξη. Υπάρχουν αναρχικοί, υπάρχουν ακροδεξιοί, δεξιοί, αριστεροί, μυστικιστές, ανεξάρτητοι ερευνητές, transcendentalists, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, επιστήμονες, και διάφοροι άλλοι.

Τώρα, θέλει κανείς να πει ότι όλοι αυτοί ανήκουν σε κάποια παγκόσμια σκοτεινή οργάνωση που αποσκοπεί να καταστρέψει τον κόσμο από μόλυνση Covid-19; Ή ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βλάκες; Αν μη τι άλλο, οι περισσότεροι φαίνονται το ίδιο – αν όχι περισσότερο – ευφυείς με αυτούς που υποστηρίζουν τα καταπιεστικά μέτρα και τα εξαναγκαστικά εμβόλια.

Παραμέρισε τον φόβο σου και ξανασκέψου το. Τι συμβαίνει εδώ πέρα;

Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πεθάνεις από Covid. Το σίγουρο είναι ότι θα πεθάνεις από κάτι. Αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις και, άρα, δεν έχει τίποτα το τρομαχτικό. Πώς θέλεις, όμως, να ζήσεις ώς τότε; Υπό υποτιθέμενη «καραντίνα» και καταπίεση, ως πειραματόζωο; Ή ως ελεύθερος άνθρωπος;

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]