Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 6 / 2023

Κάποιες φορές έχει τύχει να μου πουν: Θα διάβαζα τα βιβλία σου αλλά αν ήταν σε χαρτί· στην οθόνη δεν μπορώ να τα διαβάσω.

Εμένα ξέρετε τι μου λέει αυτό; Εξαιρώντας τη σπάνια περίπτωση που όντως δεν μπορεί κάποιος να διαβάσει στην οθόνη, μου λέει ότι ή δεν διαβάζει και πολλά βιβλία γενικά, ή δεν διαβάζει καθόλου λογοτεχνικά βιβλία, ή δεν θα διάβαζε τα δικά μου βιβλία ούτως ή άλλως, ή έχει κάποια ατζέντα εναντίον των ηλεκτρονικών βιβλίων, ή δίνει αυτή την απάντηση απλά για να με ενοχλήσει ή για να με «ωθήσει» (αν είναι δυνατόν) να βγάλω χάρτινα βιβλία.

Όμως δεν έχω κάτι ενάντια στα χάρτινα βιβλία (όπως έχω ξαναγράψει πολλές φορές)· απλώς δεν με συμφέρουν οικονομικά και δεν με βολεύουν πρακτικά (κυρίως, ηλεκτρονικά βιβλία διαβάζω). Μου αρέσουν, περισσότερο, φετιχιστικά.

Αν κάποιος όμως θέλει να διαβάσει τα βιβλία μου σε χαρτί, είναι πάρα, μα πάρα, πολύ απλό. Και θα σας πω πώς μπορείτε εύκολα και γρήγορα να το κάνετε – πράγμα που θα σας κοστίσει πολύ λιγότερο απ’το αν τα αγοράζετε κανονικά σε χάρτινη μορφή.

Όλα τα ηλεκτρονικά βιβλία μου κυκλοφορούν και σε μορφή pdf (εκτός από epub, mobi, html). Το pdf είναι φτιαγμένο βάσει σελίδας Α5, που είναι αρκετά συνηθισμένη για μυθιστόρημα. Η σελίδα Α5 είναι η μισή από τη σελίδα Α4, την κλασική κόλλα χαρτί που όλοι ξέρουμε. Μπορείς οπότε να πάρεις αρκετές κόλλες Α4, να τις κόψεις στα δύο, να τις φορτώσεις στον εκτυπωτή σου, και να εκτυπώσεις τα βιβλία μου κατευθείαν από το pdf.

Αν πάλι βαριέσαι να κόβεις χαρτιά (ή δεν έχεις τρόπο να κόψεις πολλά χαρτιά γρήγορα), υπάρχουν οι εξής δύο λύσεις:

Μπορείς να εκτυπώσεις δύο σελίδες Α5 επάνω σε κάθε κάθε χαρτί Α4. Τα περισσότερο προγράμματα που διαχειρίζονται pdf σού δίνουν αυτή τη δυνατότητα.

Ή, μπορείς να εκτυπώσεις τη σελίδα Α5 επάνω σε σελίδα Α4 κανονικά. Θα μένει κάποιος κενός χώρος γύρω-γύρω (ουσιαστικά, χάνεις χαρτί έτσι) αλλά θα κάνεις και πάλι τη δουλειά σου χωρίς να κάθεσαι να κόβεις τις κόλλες στα δύο.

Αφού έχεις τελειώσει τη διαδικασία, σε όλες τις περιπτώσεις, μπορείς ή να περάσεις σπιράλ μόνος σου ή να πας σ’ένα κοντινό φωτοτυπάδικο για να σου περάσουν σπιράλ για 1-2 ευρώ.

Όπως βλέπετε, λοιπόν, τα ηλεκτρονικά βιβλία δεν είναι μόνο ηλεκτρονικά. Αν επιμένεις και έχεις λίγη καλή θέληση, μπορείς να τα κάνεις και χάρτινα. Και πιο φτηνά απ’ό,τι αν τα αγόραζες εκδομένα με τις συμβατικές μεθόδους.

Καλό να το έχετε υπόψη αυτό τώρα για την παραλία όσοι θέλετε να πάρετε βιβλία μαζί σας τα οποία είναι «μόνο ηλεκτρονικά».

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]