Πριν από κάνα δίμηνο ξεκίνησα να διαβάζω το The Gap into Vision: Forbidden Knowledge, και έγραψα για αυτό εδώ – για την αρχή του, τουλάχιστον, η οποία μου φάνηκε καλή παρότι η ιστορία είχε σεξιστικά στοιχεία. Τώρα το έχω τελειώσει το βιβλίο, αλλά δεν πήγα αμέσως στο επόμενο της σειράς, γιατί ο ενθουσιασμός μου μειώθηκε από ένα σημείο και ύστερα: ίσως λίγο μετά από τη μέση του μυθιστορήματος, αν θυμάμαι καλά. Η πλοκή άρχισε να βαλτώνει· απλά ανακυκλωνόταν, δεν συνέβαιναν καινούργια πράγματα, και τα σεξιστικά στοιχεία παρέμεναν σε υψηλό επίπεδο. Αυτό το τελευταίο δεν θα με πείραζε τόσο αν η ιστορία ήταν καλύτερη και μου τραβούσε περισσότερο το ενδιαφέρον. Αλλά είχα την αίσθηση ότι γράφονταν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, σε μια σχετικά κυκλική κατάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο ήταν τελείως χάλια. Κάποιο ενδιαφέρον έχει, και σκοπεύω να διαβάσω και τις συνέχειές του, γιατί, αν μη τι άλλο, είμαι περίεργος· όμως για την ώρα ήθελα ένα διάλειμμα, να διαβάσω κάτι διαφορετικό.

Το πρόβλημα είναι πως, δυστυχώς, έχω ολοένα και λιγότερο χρόνο για να διαβάζω βιβλία, και πολλές φορές η επιλογή ανάμεσα στο ένα βιβλίο ή στο άλλο είναι δύσκολη, αφού πάντα προσπαθώ να διαβάζω ό,τι θεωρώ πως θα μου κινήσει περισσότερο το ενδιαφέρον, πως θα διεγείρει περισσότερο το μυαλό μου.

*

Εκτός από το Forbidden Knowledge, διάβασα αυτό τον καιρό και το Dreamsnake της Vonda N. McIntyre, που σου δίνει μια τελείως διαφορετική αίσθηση όσον αφορά τους γυναικείους πρωταγωνιστές. Σε αυτό τον τομέα, σε σχέση με το Forbidden Knowledge είναι σαν τη μέρα με τη νύχτα. Το Dreamsnake είναι ξεκάθαρα φεμινιστικό, αλλά από εκείνα τα φεμινιστικά που μου αρέσουν: δηλαδή, όχι τα χαζοφεμινιστικά που προσπαθούν να μειώσουν τους άντρες, αλλά τα πραγματικά φεμινιστικά που απλά έχουν και δυνατές γυναίκες μέσα στην ιστορία. (Είχα γράψει, παλιότερα, ένα άρθρο γι’αυτό το θέμα στη φανταστική λογοτεχνία.)

Σε τελική ανάλυση, όμως, το Dreamsnake μού άφησε την ίδια αίσθηση όπως και το Forbidden Knowledge από αφηγηματικής άποψης καθαρά: Στην αρχή μού είχε τραβήξει το ενδιαφέρον και περίμενα κάτι καλύτερο για τη συνέχεια, το οποίο όμως δεν βρήκα.

Και πάλι, το βιβλίο είχε, ομολογουμένως, κάποιο ενδιαφέρον, δεν μπορείς να πεις ότι ήταν άσχημο, αλλά αισθάνθηκα ότι χρειαζόταν κάτι περισσότερο, ειδικά προς το τέλος.