Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 2 / 2024

Τώρα που έχω αρχίσει να χρησιμοποιώ τα Windows 11 κανονικά, βλέπω ολοένα και περισσότερες σαχλαμάρες. Το σύστημα είναι πραγματική επιδείνωση σε σχέση με τα Windows 10, και όχι μόνο στην εμφάνιση· δεν θα το έβαζα σε προσωπικό κομπιούτερ (δηλαδή, που δεν συνδέεται με το διαδίκτυο) που να με πλήρωναν. Κυριολεκτικά.

Προχτές ήθελα να ανοίξω κάτι αρχεία βίντεο τα οποία ήταν mp4 και mkv. Έχω ένα πρόγραμμα που χρησιμοποιώ από παλιά για να βλέπω βίντεο και ποτέ δεν με έχει απογοητεύσει: το VLC – δωρεάν, μπορείτε κι εσείς να το κατεβάσετε. Είναι υπέροχο πρόγραμμα· κάνει σχεδόν τα πάντα που μπορεί να θέλεις για να βλέπεις βίντεο.

Ήθελα, λοιπόν, να συσχετίσω τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC ώστε όταν κάνω διπλό κλικ να ανοίγουν κατευθείαν με το VLC και όχι με άλλο πρόγραμμα. Αυτό, κανονικά, είναι κάτι πανεύκολο. Απλά ανοίγεις το context menu με δεξί κλικ πάνω στο αρχείο, επιλέγεις "Open with...", και μετά επιλέγεις το πρόγραμμα που θέλεις ενώ έχεις τσεκαρισμένο και το "Always open with this app". Είναι πραγματικά κάτι το πολύ απλό σε όλα τα Windows... εκτός από τα Windows 11.

Δεν θα μπω καν στον κόπο να γράψω για την ηλιθιότητα του νέου διπλού context menu (αν είναι δυνατόν – διπλό context menu...)· αυτό ίσως να το κάνω σε άλλο κείμενο. Θα πω μόνο ότι δεν εμφανίζεται η επιλογή να ανοίγεις πάντα τον συγκεκριμένο τύπο αρχείου με το πρόγραμμα που θέλεις – δηλαδή, το "Always open with this app". Επομένως, αν θες, πχ, να ανοίγεις πάντα τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC, πρέπει κάθε φορά να πατάς δεξί κλικ και να επιλέγεις "Open with..." μέσα από το context menu. Αν κάνεις διπλό κλικ, ανοίγουν αυτά τα αρχεία με ένα πρόγραμμα των Windows 11 που λέγεται "Movies & TV".

Αλλά λέω: δεν είναι δυνατόν, σίγουρα θα μπορείς κάπως να αλλάξεις τις συσχετίσεις των αρχείων (file association). Κανονικά, αυτό γίνεται μέσω του Default Apps από τα Settings των Windows. Πηγαίνω λοιπόν εκεί και ψάχνω για .mkv και .mp4... και δεν υπάρχουν! Ναι, στα Windows 11, στο πρόγραμμα που είναι για file association, δεν υπάρχουν τα αρχεία .mkv και .mp4 (και άλλοι τύποι αρχείων, απ’ό,τι έχω διαβάσει).

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.

Δεν μπορεί, σκέφτομαι, πρέπει να ονειρεύομαι.

Πάω να το ψάξω από το Registry. Ξέρω πώς γίνονται τα file associations από εκεί, γιατί, πριν από κάποιο καιρό, το έψαχνα για δικά μου προγράμματα – ήθελα να φτιάξω ένα είδος αρχείου που ανοίγει με κάποιο δικό μου πρόγραμμα. Τελικά, δεν το έκανα γιατί δεν μου χρειάστηκε· αλλά ξέρω τη διαδικασία. Αν δεν ξέρεις, καλύτερα να μην πειράξεις το Registry γιατί μπορεί να έχεις προβλήματα.

Τσεκάρω, λοιπόν, το Registry να δω τι γράφει στις καταλήξεις .mkv και .mp4. Είναι όλα κανονικά; Ναι, όλα κανονικά μού φάνηκαν. Θα έπρεπε να ανοίγουν με το VLC.

Πάω και το τσεκάρω και από τα Windows 10 (γιατί σε όλα τα Windows το Registry είναι ίδιο στα βασικά τουλάχιστον) και είδα τα ίδια πράγματα.

Οπότε, βάσει λογικής, τα αρχεία .mkv και .mp4 θα έπρεπε να ανοίγουν με το VLC όταν κάνεις διπλό κλικ.

Αλλά δεν άνοιγαν.

Τι μπορείς να κάνεις, λοιπόν, αν θες να αλλάξεις συσχετισμούς αρχείων στα Windows 11; Παράκληση στον Θεό;

Έκανα το εξής: Έψαξα να δω αν μπορείς να κάνεις uninstall το καταραμένο Movies & TV. Και, ναι, ευτυχώς, μπορείς. Το έκανα uninstall και έτσι το σύστημα, μετά, υποχρεώνεται να ακολουθήσει την κανονική διαδικασία και να συσχετίσει τα αρχεία .mkv και .mp4 με το VLC.

Κοντολογίς, η Microsoft έχει βάλει ένα πρόγραμμα μέσα στα Windows 11 (και ίσως και άλλα προγράμματα) που κάνει hijack τη φυσιολογική διαδικασία συσχέτισης των αρχείων!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.

Θα τρελαθούμε τελείως.

Μόλις το Movies & TV έφυγε, μπορούσες μάλιστα να συσχετίσεις αρχεία βίντεο και από το context menu, που πλέον σου έβγαζε την επιλογή "Always open with this app".

Το πιστεύεις;

Εγώ ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω.

Αυτά είναι, ίσως, τα χειρότερα Windows που έχουν βγάλει ποτέ. Τέλος.

Σοβαρά τώρα. Δεν ντρέπονται να κυκλοφορούν λειτουργικό σύστημα που δεν εμφανίζει σωστά όλων των ειδών τα αρχεία ώστε να μπορείς να τα συσχετίσεις κανονικά με ό,τι πρόγραμμα θέλεις; Αυτό το πράγμα είναι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]