Έβλεπα τα δύο τρέιλερ που έχουν κυκλοφορήσει για το The Rings of Power, τη νέα σειρά που θα παίξει το Amazon η οποία είναι πρόλογος του The Lord of the Rings – ή, μάλλον, όχι ακριβώς «πρόλογος»· απλά διαδραματίζεται στην παλιά εποχή της Μέσης Γης, του φανταστικού κόσμου του Τόλκιν.

Τα δύο τρέιλερ είναι αυτά:

Παρακολουθώντας τα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: Επικές φανφάρες.

Ναι, ξέρω, βλασφημία για τα ιερά του Τόλκιν, όμως δε νομίζω πως θα είμαι ο μόνος που πια έχει βαρεθεί τα βαρύγδουπα «επικά» τρέιλερ που στις μέρες μας είναι... σχεδόν όλα τα τρέιλερ, βασικά: ακόμα και για ταινίες που δεν είναι επικής φαντασίας.

Και δεν λέω πως τα παλιά τρέιλερ ήταν καλύτερα. Κι αυτά είχαν τα δικά τους. Ορισμένα, δε, κυμαίνονταν στα όρια του αστείου.

Αλλά αυτές οι σημερινές επικές φανφάρες είναι το κάτι άλλο!

Πιάσε να δεις το μοτίβο:

Πανοραματικά σκηνικά ατελείωτων τόπων που, όμως, μοιάζουν οριακά ψεύτικα γιατί είναι εν μέρει, αν όχι εξολοκλήρου, φτιαγμένα με γραφικά. Ατάκες παρμένες από τυχαία στιγμιότυπα της ταινίας, όπως: «Έρχονται...» «Μια νέα εποχή!» «Ο εχθρός είναι ανάμεσά μας.» «Ένα ταξίδι ξεκινά!» (Πςςςς, τι λέτε, ρε παιδιά, τι λέτε... Μου σηκώθηκε η τρίχα.) Και μετά, βλέπεις κάποιους να πολεμάνε μες στις φωτιές. Και μετά πετάγεται ένας δράκος, γεμίζοντας την οθόνη, κάνοντας «Γρρρρρ! ΓΡΡΡΡΡ!» δείχνοντας τα δόντια, και ξερνώντας φωτιές. Και μετά βλέπουμε κι άλλες φωτιές· γιατί, ξέρεις, οι φωτιές είναι γαμάτες, σημαίνει ότι εδώ γίνεται «της πουτάνας». Και τελικά βλέπουμε και στρατούς γιγάντιους να χτυπιούνται και να ουρλιάζουν, καβαλάρηδες να τρέχουν. Και βγαίνει κάποιος τύπος και λέει βαρύγδουπα: «Η τελευταία μάχη!» Πςςςς...

Γαμώ το κέρατό μου, πολύ επικές φανφάρες.

Συγνώμη κιόλας, αλλά τα έχω βαρεθεί όλ’ αυτά. Μου φαίνεται ότι στοχεύουν στον φτηνό εντυπωσιακό και σε τίποτα παραπάνω – ασχέτως αν η ταινία είναι καλή ή όχι. Τόσο πολύ εκτιμούν τους θεατές τους αυτοί οι παραγωγοί που πιστεύουν ότι θα αγνοήσουν την ταινία αν το τρέιλερ δεν έχει επικές φανφάρες; Για εμένα, μάλλον αντίστροφα λειτουργεί αυτή η στρατηγική τους, πάντως.

Και, πέρα από αυτά, για να είμαι ειλικρινής, έχω πια βαρεθεί επίσης ν’ακούω για Lord of the Rings. Εντάξει, είδαμε την πρώτη τριλογία. Καλή ήταν. Έπρεπε να γίνει. Το Hobbit, μετά, το ξέσκισαν. Ένα βιβλίο 300, 400 σελίδες το έκαναν τριλογία, για καλό άρμεγμα, καταστρέφοντας την πλοκή του Τόλκιν και γεμίζοντας τα πάντα φτηνό εντυπωσιασμό. Δεν είδα καμιά από τις ταινίες Hobbit, αλλά, από τα τρέιλερ, από αυτά που διάβασα και άκουσα, και από το γεγονός μόνο ότι έκαναν τρεις – τρεις! – ταινίες, κατάλαβα τι συμβαίνει.

Τώρα, πάμε πίσω, πιο παλιά στη Μέση Γη... για ακόμα ένα άρμεγμα της αγελάδας Τόλκιν. Όλως τυχαίως βγήκε και «χαμένο» βιβλίο στην επιφάνεια. Για φαντάσου... Άρμεγε, άρμεγε ατέρμονα την αγελάδα Τόλκιν...

Ρε, δε μας παρατάτε πια; Είμαι bored of the rings.

Και είμαι bored γενικά με την επανάληψη της επανάληψης, ω επανάληψη, στις σημερινές ταινίες. Δηλαδή, το καλύτερο που έχουν να προσφέρουν οι σημερινές ταινίες φαντασίας είναι πράγματα που γράφτηκαν τον προηγούμενο αιώνα; Είναι ανάγκη ακόμα να βλέπουμε ταινίες στον κόσμο του Τόλκιν, ή ταινίες Star Wars, ή ταινίες με παλιούς σουπερήρωες που έχουν πια γεράσει; Εντάξει, να τα δούμε κι αυτά· αλλά δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο; Τίποτα διαφορετικό;

Την εποχή που βγήκε, πχ, το Star Wars ήταν κάτι καινούργιο, ήταν μια επανάσταση. Ποια είναι η σημερινή επανάσταση; Η πίπα του Ντίλμπο;

Αλλά, εντάξει, έχουμε επικές φανφάρες στα τρέιλερ, άρα όλα καλά.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ! Φωτιά και δέος. Και δράκοι!

Πςςςς...