Έχω αρχίσει να διαβάζω το Blood Song του Anthony Ryan, το πρώτο βιβλίο της σειράς Raven’s Shadow. Η πρώτη εντύπωση που σου κάνει δεν είναι κακή. Το γράψιμο κυλά άνετα, και είναι συγχρόνως και αρκετά ατμοσφαιρικό (αν και έχω την αίσθηση ότι ο συγγραφέας δεν είναι και τόσο έμπειρος με την ίδια την τέχνη της γραφής, καθώς βλέπω πολλά κόμματα εκεί που καταφανώς θα έπρεπε να είναι κάποιο ισχυρότερο σημείο στίξης, όπως άνω τελεία τουλάχιστον). Δεν μοιάζει καθόλου κακό βιβλίο. Όμως, τι γραφεί;

Είναι, γι’ακόμα μια φορά, ένας σκοτεινός μεσαιωνικός κόσμος, βίαιος, χωρίς έλεος. Είναι, πάλι, ένας νεαρός που θα μεγαλώσει για να γίνει σπουδαίος πολεμιστής με πολλούς τίτλους. Η μαγεία είναι σκοτεινή και δεν φαίνεται σχεδόν καθόλου παρά μόνο σε μύθους. Ο νεαρός μας ήρωας, στον πρόλογο, παρουσιάζεται μεγάλος πια και καθώς κάποιος τρίτος γράφει γι’αυτόν σε πρώτο πρόσωπο· μετά, από το πρώτο κεφάλαιο, το βιβλίο είναι σε τρίτο πρόσωπο, κλειστή οπτική γωνία, επικεντρωμένη σε έναν χαρακτήρα, και μας παρουσιάζει τον νεαρό ήρωα που ξεκινά να εκπαιδεύεται μέσα σε ένα πολεμικό τάγμα του βασιλείου του. Το τάγμα είναι, φυσικά, πολύ βίαιο και σκληρό. Μόνο οι δυνατοί αντέχουν. Είναι κάτι σαν «σκοτεινοί ιππότες», αν και η λέξη ιππότης δεν χρησιμοποιείται. Ένας μυστηριώδης λύκος (ναι, λύκος σε βιβλίο επικής φαντασίας· για φαντάσου φαντασία) παρουσιάζεται μες στα δάση βοηθώντας τον ήρωα για κάποιο ανεξήγητο λόγο.

Σου θυμίζουν κάτι όλ’ αυτά;

Ε, ναι, γαμώτο. Ακόμα ένα τέτοιο βιβλίο φαντασίας που είναι της μόδας τώρα εξαιτίας του A Song of Ice and Fire και παρόμοιων που έχουν κυκλοφορήσει. Ο κόσμος που περιγράφει δεν έχω μέχρι στιγμής δει να έχει έστω κάποια ιδιαιτερότητα, κάποια ιδιομορφία, κάποια «παραξενιά», βρε αδελφέ. Είναι ο Τυπικός Σκοτεινός Μεσαιωνικός Κόσμος, με τη βούλα επάνω.

Εεε, όπως είπα ήδη, το βιβλίο δεν είναι κακό. Είναι αρκετά καλό, άνετο, και ατμοσφαιρικό στην ανάγνωση. Αλλά... τι πέρα από αυτό;

Ίσως να είναι, για κάποιους, ακριβώς εκείνο που θέλουν να διαβάσουν. Ένα ακόμα από αυτά. Αλλά προσωπικά πάντα ψάχνω για το ιδιαίτερο, το ιδιόμορφο, το διαφορετικό σ’ένα βιβλίο... κι όταν δεν το βρίσκω, κάτι με χαλάει.

Ως συνήθως, όμως, θα του δώσω μια ευκαιρία. Τις πρώτες 100 σελίδες σίγουρα θα τις διαβάσω. Και μετά, βλέπουμε...

Αλλά εκείνο που, εκτός των άλλων, με εκπλήσσει είναι πώς γράφονται συνέχεια τέτοια μυθιστορήματα. Πόσες φορές αυτό το ίδιο, ή παρόμοιο, πράγμα πια;

Υποθέτω, είναι κάτι όπως και με τα βιβλία αντιγραφές του Τόλκιν την προηγούμενη περίοδο της φανταστικής λογοτεχνίας, τα οποία τώρα έχουν ελαττωθεί δραματικά.

Το ερώτημα είναι, πώς δεν βαριούνται να διαβάζουν το ίδιο πράγμα και να γράφουν το ίδιο πράγμα.