Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
29 / 12 / 2022

Φαίνεται πως έχουν επανεκδόσει τα βιβλία με τον Lone Wolfe, του Joe Dever, αυτά τα Choose-Your-Own-Adventure gamebooks, και έχουν στήσει ένα καθαρά διαφημιστικό, εντυπωσιακό website το οποίο σε τραβά να αγοράσεις. Και δεν λέω πως αυτό είναι τίποτα το κακό· αλλά υπάρχει και εκείνο το άλλο website που δίνει όλα τα βιβλία του Lone Wolf, καθώς και άλλα βιβλιοπαιχνίδια, δωρεάν (ναι, νόμιμα· δεν είναι πειρατικό). Και αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ’αυτό. Θα το κυνηγήσουν ώστε να κλείσει; Θα το αγνοήσουν απλώς ώστε να περάσει στο περιθώριο; Τίποτα από τα δύο;

Όπως και νάχει, κατεβάστε τώρα όλα τα δωρεάν βιβλία όσο έχετε καιρό. Μετά, μπορεί να τα βρίσκεις μόνο σε πειρατικές σελίδες.

Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, για εμένα. Το θέμα είναι ότι από όλα αυτά βλέπουμε, ξεκάθαρα, πάλι αυτή την τάση για εμπορευματοποίηση του διαδικτύου η οποία ξεκίνησε, αν δε λαθεύω, από το 2012 και ύστερα (ή εκεί γύρω), και έχει πραγματικά βλάψει το διαδίκτυο. Πολλοί νέοι χρήστες του διαδικτύου δεν ξέρουν καν πώς ήταν παλιά.

Παλιά, υπήρχε μόνο η μαγεία και η ανταλλαγή της πληροφορίας, με κάποια ελάχιστη διαφήμιση. Σήμερα, υπάρχει μια συνεχόμενη εμπορική διαφήμιση και κάποια από την παλιά μαγεία και την ανταλλαγή της πληροφορίας.

Εντάξει, αν αληθινά θέλεις κάποια πράγματα, μπορείς να ψάξεις να τα βρεις. Και πάντα έτσι θα είναι το διαδίκτυο. Δεν μπορεί κανένας να το μετατρέψει απλώς σε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο, όσο κι αν το θέλει. Όμως, σήμερα, αναζητώντας το πραγματικό διαδίκτυο είναι σαν να κινείσαι underground, ακόμα κι όταν δεν πλοηγείσαι σε onion websites αλλά σε κανονικά websites.

Οι ιστοσελίδες έχουν γεμίσει διαφημιστικό περιεχόμενο ενώ παλιά ήταν γεμάτες ουσιαστικό, δημιουργικό περιεχόμενο. Το βλέπω σε πάρα πολλά μέρη. Κατά πρώτον, σε sites που πηγαίνω για βιβλία φαντασίας. Παρουσιάζονται τόσα πολλά βιβλία και με τόσο διαφημιστικό τρόπο (γιατί είναι διαφήμιση, δεν είναι κάτι άλλο – απλώς δελτία τύπου τα περισσότερα από αυτά τα κείμενα) που δεν έχει νόημα να δώσεις σημασία σε κανένα. Δεν ξέρεις σε ποιο να δώσεις σημασία. Απλά τα προσπερνάς και πας παρακάτω.

Τα websites που πρόσφεραν αληθινά δωρεάν περιεχόμενο έχουν συρρικνωθεί. Παλιότερα δεν ήταν τίποτα περίεργο να ανοίξει ακόμα ένα δωρεάν περιοδικό στο διαδίκτυο. Σήμερα το πιο συνηθισμένο είναι να δεις απλώς ένα διαφημιστικό site για κάποιο περιοδικό που πωλείται σε ηλεκτρονική μορφή ή μη. Με αποτέλεσμα απλώς να το προσπερνάς και να το αγνοείς, αντί να το κατεβάσεις δωρεάν και να του ρίξεις τουλάχιστον μια ματιά μήπως και βρεις κάτι που σ’ενδιαφέρει.

Το ίδιο και για τα βιβλία. Κάποτε, ήταν το σύνηθες να δίνεις τα βιβλία σου δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή. Τώρα, όσοι τα δίνουμε δωρεάν έχουμε αρχίσει να θεωρούμαστε «περίεργοι». Ακόμα και κάποιοι που παλιά τα έδιναν δωρεάν (και το έπαιζαν και «προχωρημένοι» και «αριστεροί», μάλιστα) τώρα το γύρισαν το φύλλο και έχουν βάλει μπανεράκι για να τα πουλάνε με link προς το Amazon.

Εγώ αυτό το λέω χάλι.

Και η οικονομία, παρ’ολ’ αυτά, δεν πάει καλύτερα. (Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)

Όπως έλεγα, όμως, το πραγματικό διαδίκτυο ποτέ δεν θα πεθάνει. Δεν μπορεί να πεθάνει. Η φύση του είναι ελεύθερη, δεν είναι εμπορευματοποιημένη. Είναι να μπαίνεις και να βρίσκεις ό,τι αγαπά η ψυχή σου. Τέλος. Τα άλλα είναι μαλακίες.

Το έχουμε δει αυτό να συρρικνώνεται, και τις ιστοσελίδες να γεμίζουν διαφημιστικό περιεχόμενο χωρίς κανένα νόημα. Σκουπίδια. Ή μπορεί και ορισμένα από αυτά να είναι καλά· αλλά δεν μπορείς να τα διακρίνεις. Δεν έχεις τον χρόνο, και τα «παράσιτα» στην οθόνη είναι πάρα πολλά.

Ορισμένοι έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν αυτό το χάλι. Ορισμένοι γράφουν και γι’αυτό, μιλάνε, δεν το κρατάνε κρυφό.

Δεν λέμε να πάψει η διαφήμιση στο διαδίκτυο. Λέμε το διαδίκτυο να μη χάσει την ψυχή του από τη διαφήμιση. Η διαφήμιση δεν είναι το κεντρικό θέμα του διαδικτύου. Το κεντρικό θέμα είναι η ελευθερία και η ανταλλαγή της πληροφορίας.

Ας ελπίσουμε πως από τον νέο χρόνο θα δούμε μια αναζωπύρωση της δημιουργικότητας και της ελευθερίας και μια συρρίκνωση της εμπορευματοποίησης, που πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο φανατικοί marketeers θα έχουν καταλάβει πλέον ότι δεν αποφέρει και τόσο σημαντικά αποτελέσματα όσο νόμιζαν.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]