Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
20 / 11 / 2021

Έλεγα τις προάλλες ότι η αναζήτηση του Google μού κάνει νερά τελευταία, και είχα αρχίσει να το ψάχνω το θέμα. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς συμβαίνει – όπως και κανένας δεν φαίνεται να είναι σίγουρος τι συμβαίνει με τη μηχανή αναζήτησης της Google γενικά – αλλά έβγαλα κάποια συμπεράσματα.

Κατά πρώτον, είχε συμβεί και παλιά, όμως δεν θυμάμαι αν ήταν τόσο άσχημο όσο τώρα. Αυτή τη φορά το Google είχε να αρπάξει καινούργιο υλικό από τον Αύγουστο. Τις κεντρικές σελίδες του site μου τις ανανέωνε κανονικά στην αναζήτηση, αλλά δεν προσέθετε τις καινούργιες σελίδες των άρθρων. Και αυτό συνέβαινε και στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, φυσικά. Πήγα, λοιπόν, στο Google Search Console (μια υπηρεσία της Google για τις αναζητήσεις στο site σου, για όσους δεν ξέρουν) και έβαλα, ένα-ένα, χειροκίνητα όλα τα links που το bot της Google δεν είχε πιάσει. Τα πρώτα προστέθηκαν κανονικά. Από ένα σημείο και μετά, όμως, έπαψε να τα προσθέτει.

Γιατί, βρε αδελφέ; Τσαντίστηκε; Το μόνο συμπέρασμα που έβγαλα, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, είναι ότι ξεπέρασα αυτό που λένε «crawl budget» για το site μου, και θα πρέπει να περιμένω λίγο προτού το bot της Google έρθει πάλι να με ψαχουλέψει.

Είναι ένα πρόβλημα αυτό, επειδή είχα το Google search και ως εσωτερική αναζήτηση μέσα στο κεντρικό μου site, αλλά και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Και πολλές φορές τη χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή την αναζήτηση, ψάχνοντας πράγματα που έχω γράψει παλιά. Αν το Google κάποια πράγματα δεν τα πιάνει ποτέ, αυτό μού δημιουργεί πρόβλημα.

Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω κάτι που είχα υπόψη μου από καιρό να κάνω αλλά ώς τώρα βαριόμουν: Έφτιαξα μια δική μου εσωτερική μηχανή αναζήτησης με PHP.

Οφείλω να πω ότι – όπως συνήθως συμβαίνει στα σημερινά websites – πιο πολύ με ταλαιπώρησε το «ντύσιμο» με CSS παρά η ίδια η κατασκευή της βασικής λειτουργίας με PHP. Και να φανταστείς ότι PHP χρησιμοποιώ μια, δυο φορές τον χρόνο (και αν), όταν θέλω να κάνω κάτι βασικό στο site, ενώ CSS χρησιμοποιώ τακτικότατα. Αυτό λέει κάτι για το πόσο μπελαλίδικη μπορεί να είναι η CSS, παρότι μπορείς να κάνεις θαύματα με αυτήν (που ορισμένα από τα οποία αναρωτιέμαι ποια είναι η πραγματική χρησιμότητά τους – αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα).

Επομένως, τώρα στο κεντρικό site μου μπορείτε να χρησιμοποιείτε την καινούργια μηχανή αναζήτησης. Ελπίζω να βολεύει κι άλλους εκτός από εμένα. Διαβάστε τις οδηγίες χρήσης της· δεν είναι ακριβώς όπως άλλες δικτυακές μηχανές αναζήτησης. Δεν ψάχνει μόνο για ολόκληρες λέξεις. Είναι ένας συνδυασμός αναζήτησης κλασικού επεξεργαστή κειμένου και συνηθισμένης δικτυακής αναζήτησης.

Υπάρχει και στο web version του site και στο mobile version. Το mobile μπορείτε να το δείτε από μικρές φορητές συσκευές, όπως smartphone: και κυρίως γι’αυτές είναι φτιαγμένο· αν έχετε συσκευή με μεγαλύτερη οθόνη, βάλτε τη να δείχνει το web version αν δεν το κάνει ήδη, γιατί έχει πολύ περισσότερο περιεχόμενο. Αν πάλι, από περιέργεια, θέλετε μέσα από τον υπολογιστή σας να δείτε και το mobile version, μειώστε το πλάτος του browser και το site θα αλλάξει αυτόματα.

Σύντομα, η ίδια αναζήτηση θα προσαρμοστεί και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα.

Σκαλίστε την. Αν τύχει να βρείτε κανένα bug, μπορείτε πάντα να μου το αναφέρετε στο email μου: kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]