Είχα υπόψη μου να γράψω κάτι άλλο σήμερα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά μετά είδα αυτό εδώ το σκουπίδι κατά τύχη· και ίσως “ο διάολος να με βάζει, τέκνον μου”, όμως δεν μπορούσα να κάνω εκείνο που θα έπρεπε – δηλαδή, να τους πυροβολήσω με μια νοητική σφαίρα και να τους στείλω πίσω στη φασιστική άβυσσο απ’όπου ξεπήδησαν. Κι αυτό γιατί είναι ορισμένα πράγματα που είναι αληθινά απαράδεκτα σ’αυτή τη χώρα και ποτέ δεν φαίνεται ότι πρόκειται ν’αλλάξουν.

Τις προάλλες, έλεγα για το “μεταποκαλυπτικό” σκηνικό στην Ελλάδα, τα καραγκιοζιλίκια με την τρομολαγνεία: και ορίστε τώρα ένα παράδειγμα τού πού οδηγούν αυτές οι σαχλαμάρες. (Το κλίκαρες το πρώτο link, έτσι;) Οδηγούν στο να δίνουν το δικαίωμα σε διάφορους οριακούς φασίστες να θέλουν να κάνουν πράγματα όπως να αυξήσουν τη στρατιωτική θητεία και να μιλάνε για “θυσίες” και άλλες τέτοιες μαλακίες. (Σημειωτέον: αναρωτήσου πρώτα τι έχει κάνει η χώρα σου για σένα προτού αναρωτηθείς τι πρέπει εσύ να κάνεις γι’αυτήν.) Στην πραγματικότητα, ο κάθε τυχαίος πολίτης δεν έχει κανέναν γαμημένο λόγο να βρίσκεται μέσα σε στρατό· δεν είναι εκεί η θέση του. Και οι περισσότεροι στρατιώτες-πολίτες αυτού του είδους, σε έκρυθμες καταστάσεις, ή μαζικά σφαγιάζονται ή μαζικά τρέπονται σε άτακτη φυγή και πανικός επικρατεί. Αν θέλεις πόλεμο, πρέπει να έχεις και πραγματικούς στρατιώτες, ανθρώπους που ξέρουν αυτή τη δουλειά, που αυτή είναι η δουλειά τους. Μισθοφόρους, τουτέστιν, αδελφέ, όχι μαλακίες. Αλλά ο μισθοφόρος πληρώνεται· δεν είναι μαλάκας, να πάει να σκοτωθεί για το τίποτα.

Αν θέλουν, λοιπόν, στρατό κάποιοι κύριοι, να πάνε και να τον πληρώσουν. Να βάλουν σε καλή χρήση τα λεφτά που η Εφορία αρπάζει από τον κάθε πολίτη (εγώ φέτος πλήρωσα ένα τελείως παράλογο ποσό χωρίς να έχω καν έσοδα) αντί να τα κατασπαταλούν σε ανοησίες ή να τα χρησιμοποιούν για προσωπικό τους όφελος – κλεψιές, ουσιαστικά.

Και, εντάξει, ρε κερατάδες, είστε κλέφτες· είναι ανάγκη να ευελπιστείτε να γίνετε και φονιάδες τώρα;