Εδώ και χρόνια, ως γνωστόν, κυκλοφορούν τα smartphone. Οι πάντες έχουν από ένα (τουλάχιστον), ακόμα και η γιαγιά μου. Εγώ, μέχρι στιγμής, δεν είχα.
Τι να το κάνω, ρε παιδιά; έλεγα, και είχα ένα απλό κινητό τηλέφωνο για όταν δεν είμαι στο σπίτι και κάποιος θέλει να με βρει. Επιπλέον, δεν είμαι από αυτούς που όλη μέρα ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω τηλεφώνου· το βρίσκω τρομερή σπατάλη χρόνου, αν μη τι άλλο, και σπατάλη προσοχής όταν είσαι στον δρόμο (υπάρχουν τόσα πολλά να δεις γύρω σου).
Τελευταία, όμως, είπα να αγοράσω ένα smartphone. Αλλά εξακολουθώ για τηλέφωνο να έχω το παλιό μου κινητό. Για τηλέφωνο. Συγνώμη αλλά το smartphone δεν είναι τηλέφωνο· γιατί λένε ότι είναι τηλέφωνο; Micro-computer είναι, και ως τέτοιο το χρησιμοποιώ. Και οφείλω να πω ότι, ως τέτοιο, με έχει αφήσει πολύ ικανοποιημένο. Ακόμα και δικά μου προγράμματα έχω γράψει. Το έχεις στην τσέπη σου, τραβάς φώτο όταν θες να θυμάσαι κάτι (αν και για κανονικές φωτογραφίες προτιμώ τη φωτογραφική μηχανή μου που έχει πιο ευρεία λήψη), μπορεί να σε ειδοποιήσει, μπορεί να κάνει αναζήτηση δικτύων. Σε κάποια φάση περιπλανιόμουν στην Αθήνα και έψαχνα να δω πού υπάρχουν δωρεάν WiFi. (Hint για όσους δεν το ξέρουν: κοντά σε σχεδόν όλα τα καταστήματα της Εθνικής Τράπεζας μπορείς να πιάσεις αρκετά καλό και δωρεάν WiFi.) Ο επεξεργαστής του κινητού είναι γρήγορος, τα γραφικά του καλά· μπορείς να πάρεις γρήγορες πληροφορίες από το διαδίκτυο ή να χρησιμοποιήσεις τον χάρτη. Ακόμα και πυξίδα έχει (!) για τους απαιτητικούς. Και η μπαταρία διαρκεί μέρες.
ΟΚ, δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο. Ειδικά για τα λεφτά του είναι πολύ καλό. Είναι το next-best-thing όταν δεν μπορείς να έχεις πλάι σου ένα ανοιχτό laptop εκείνη τη στιγμή που το θέλεις.
Ωστόσο, είναι και κάποια πράγματα που δεν μου αρέσουν τα οποία έχουν να κάνουν, κυρίως, με τον προγραμματισμό του Android. Το βρίσκω συχνά αχρείαστα περιοριστικό· δεν σε αφήνει, πχ, να έχεις πρόσβαση σε ορισμένα αρχεία του συστήματος σαν να θέλει να σε προστατέψει από τον εαυτό σου, πράγμα που πάντα με εκνευρίζει σε οποιοδήποτε OS. Έπρεπε να υπήρχε κάποια επιλογή για να το ξεκλειδώνεις.
Εκτός αυτού, είναι τα δεκάδες μπλεγμένα menu. Ψάχνεις να κάνεις μια συγκεκριμένη ρύθμιση και, πολλές φορές, πρέπει να κάνεις ολόκληρη αναζήτηση εκεί μέσα με τις ώρες για να βρεις εκείνο που θέλεις... αν τελικά υπάρχει. Γιατί ορισμένα πράγμα απλά δεν φαίνεται να μπορούν να γίνουν. Πχ, ακόμα δεν μπορώ να βγάλω shortcut ένας απλού αρχείου text στο desktop! Αν είναι δυνατόν... Τα τελευταία Android δεν υποστηρίζουν αυτή την επιλογή. Για ποιο λόγο, δεν μπορώ να καταλάβω.
Ένα άλλο εξωφρενικά ενοχλητικό πράγμα είναι ότι κάποια apps δεν καταλαβαίνεις πώς μπορείς να τα τρέξεις από μόνα τους· δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος. Πχ, υπάρχει ένα app που διαβάζει αρχεία κειμένου, και μπορείς να το ανοίξεις μόνο όταν πατήσεις κάποιο αρχείο κειμένου· αλλιώς δεν μπορείς να το ανοίξεις καθόλου! Έχω ψάξει όλα τα menu και δεν βρίσκω τρόπο.
Σε κάτι άλλες περιπτώσεις, ενώ είσαι συνδεδεμένος με το διαδίκτυο, η συσκευή μπορεί να πετά διαφημιστικά μηνύματα από μόνη της, και όχι απλά μέσα από το browser που χρησιμοποιείς. Και ούτε αυτό βλέπω να υπάρχει τρόπος να το εμποδίσεις. Το οποίο είναι απαράδεκτο.
Γενικά, λοιπόν, παρότι το smartphone μού φαίνεται πολύ καλό ως εργαλείο, έχω πολλές φορές την αίσθηση ότι δεν είναι δικό μου ακριβώς αλλά εν μέρει ανήκει στην εταιρεία του και στη Google, ειδικά όταν είμαι συνδεδεμένος με το Δίκτυο. Κι αυτό δεν μ’αρέσει και τόσο.
