Μυστηριακές Οντότητες (135)

Πολύ κακό όχημα. Μπορείς να φανταστείς ακόμα και επίδραση Κθούλου επάνω του.

Εξωφρενικοί διάλογοι

Διαβάζοντας τώρα το Mistress of Mistresses, του Eddison (το οποίο έχει κάποια σχέση με το The Worm Ouroboros αλλά δεν νομίζω ότι αποτελεί και συνέχειά του), απορώ κυρίως για ένα πράγμα: πώς είναι δυνατόν, ακόμα και το 1930, να έγραφαν τέτοιο διάλογο.

Αποκλείεται, φυσικά, οι πραγματικοί άνθρωποι εκείνη την εποχή να μιλούσαν έτσι.

Οι χαρακτήρες σ’αυτό το μυθιστόρημα δεν είναι σαν να μιλάνε: είναι σαν να απαγγέλλουν ποίηση και, μάλιστα, στην καθαρεύουσα! Νομίζεις ότι διαβάζεις την Ιλιάδα. Η αφήγηση είναι γραμμένη πιο πεζά από τον διάλογο. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, παρότι έχω διαβάσει πάρα πολλά αγγλικά βιβλία και δεν έχω πρόβλημα να κατανοήσω το οτιδήποτε στα αγγλικά, σε πολλά σημεία δυσκολεύομαι να καταλάβω τι θέλουν να πουν οι χαρακτήρες του Eddison ενώ σε κάποια άλλα σημεία απλά δεν καταλαβαίνω. Ίσως να πρέπει να [...]

Μυστηριακές Οντότητες (134)

Μυστήριοι μηχανισμοί της πόλης.

Τα φανταστικά ονόματα είναι όλα ελληνικά

Έχει τύχει να δω ελληνικά λογοτεχνικά κείμενα με φανταστικά ονόματα γραμμένα με λατινικούς χαρακτήρες, και είναι ένα από τα πιο κακόγουστα πράγματα που, κατά τη γνώμη μου, μπορείς να συναντήσεις.

Τι θέση μπορεί ποτέ να έχουν, μέσα σε ένα ελληνικό κείμενο, οι λέξεις γραμμένες με λατινικούς χαρακτήρες;

Μόνο δύο περιπτώσεις μού έρχονται στο μυαλό.

Η πρώτη: Επωνυμίες εταιριών. Πχ, Microsoft. Εντάξει, μη γράψεις και Μάικροσοφτ.

Η δεύτερη: Λατινικά ρητά. (Αλλά αυτό συνήθως δεν μπορεί να προκύψει σε ιστορίες που διαδραματίζονται σε φανταστικούς κόσμους, όπου, κανονικά, τέτοια λατινικά ρητά δεν υπάρχουν.)

Το να γράφεις ονόματα με λατινικούς χαρακτήρες αντί με ελληνικούς μέσα σε λογοτεχνικό κείμενο μού φαίνεται τελείως ανόητο. Ακόμα κι αν τα ονόματα είναι ξεκάθαρα λατινικά, όπως James, στο λογοτεχνικό [...]

Οι Σκοτεινοί Θεοί (1957)

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

του Max Ernst.

Κι άλλα του Max Ernst· κι άλλα· κι άλλα.

Τι; Θες κι άλλα ακόμα; Ε, τότε, ελεύθερη αναζήτηση.

Μυστηριακές Οντότητες (133)

Το κακό όνειρο πέρασε (;)

Είναι εκπληκτικό το πόσο γρήγορα τα πράγματα αμέσως φάνηκε να επανέρχονται στο φυσιολογικό (δεν θα πω στην «κανονικότητα»· είναι απεχθής όρος). Μόλις οι περιορισμοί έπεσαν, μόλις ο έλεγχος εμβολιασμού παντού σταμάτησε, μόλις η τρομοκρατία ελαττώθηκε στο ελάχιστο, ναι, επανήλθαμε – φαινομενικά, τουλάχιστον – σε έναν αρκετά φυσιολογικό ρυθμό. Δε χρειάζεται να σ’το πουν στην τηλεόραση (το χειρότερο μέσο για να περιμένεις κάτι να σου το πουν)· μπορείς να το δεις μόνος σου βαδίζοντας στους δρόμους της Αθήνας. Δεν θυμίζει πλέον μεταποκαλυπτικό σκηνικό, ή πόλη-φυλακή, ή πόλη-εγκαταλειμμένο σκηνικό ταινίας (όπως με το λοκντάουν)· ούτε θυμίζει πόλη σε κατάσταση εσωτερική πολιορκίας (όπως με την εμβολιοχούντα και τους υποτιθέμενα «Covid Free» χώρους). Είναι, ξανά, μια κανονική μεγαλούπολη.

Και αναρωτιέμαι: Γαμώτο, τα ονειρεύτηκα [...]