Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
3 / 2 / 2021

Αν ψάξεις στο Google (ή άλλη μηχανή αναζήτησης) για «writing is a kind of thinking» ή «writing is a kind of thinking quotes», βγάζει αποτελέσματα που έχουν αρκετό ενδιαφέρον· και όχι τυχαία. Όπως έχουν πολλοί πριν από εμένα παρατηρήσει, η συγγραφή είναι όντως μια μορφή σκέψης.

Πρώτη φορά το πρόσεξα παλιά, όταν έγραφα τη σειρά Άρμπεναρκ: Η Επιστροφή των Θεών και ήμουν μικρός. Εκείνο που παρατήρησα ήταν πως, πιάνοντας να γράψω, έρχονταν στο μυαλό μου ιδέες που πριν δεν είχα σκεφτεί. Έρχονταν πράγματα που ήμουν βέβαιος ότι δεν θα έρχονταν όσο δεν έγραφα, ακόμα κι αν προσπαθούσα να εστιάσω τη νόησή μου σε συγκεκριμένα θέματα της πλοκής εκείνων των βιβλίων. Το να πιάσεις να γράφεις, αλλάζει κάπως τον τρόπο σκέψης σου, σε φέρνει σε μια ιδιαίτερη νοητική κατάσταση όπου οι ιδέες παρουσιάζονται από το πουθενά – ιδέες που πριν δεν θα μπορούσες να διανοηθείς.

Από τότε αυτό είναι κάτι που πάντα μου συμβαίνει όταν γράφω, ειδικά με τη λογοτεχνία. Γι’αυτό κιόλας όλες μου οι ιστορίες βασίζονται πολύ περισσότερο στην αυθόρμητη ροή της σκέψης παρά στο προσχέδιο. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι πολλά πράγματα δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να τα είχα προβλέψει με προσχέδιο· αλλά, γράφοντας, σου αποκαλύπτονται με τρόπο που σου φαίνεται τελείως φυσικός. Η γραφή είναι μια συνεχόμενη αποκάλυψη.

Τελευταία, έχω παρατηρήσει και κάτι ακόμα που είναι γενικά χρήσιμο: Όταν θέλω να σκεφτώ για ένα θέμα, σκέφτομαι πώς θα το έγραφα, πώς θα το διατύπωνα με λέξεις· κι αυτό έχω διαπιστώσει πως οδηγεί τη νοητική λειτουργία σε διαφορετικά κανάλια.

Πράγματι, η γραφή είναι μια μορφή σκέψης.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!

 

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]