Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 3 / 2022

Αυτή η κυβέρνηση έχει αποδειχτεί πιο μοχθηρή και πιο διεστραμμένη απ’ό,τι φανταζόμασταν.

Και η οργή των Υγειονομικών Κατά της Υποχρεωτικότητας είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Επάνω που οι «ειδικοί» μάς λένε ότι θα άρουν τα μέτρα – ίσως και πριν από το Πάσχα – σχετικά με τα πιστοποιητικά εμβολιασμού, τις μάσκες, και τα λοιπά φασιστικά παρατράγουδα, η κυβέρνηση βιάζεται να απολύσει τους υγειονομικούς που ήταν σε αναστολή. Θέλει να τους διώξει μόνιμα, τώρα, αμέσως. Γιατί ξέρει πως, όταν άρει τα φασιστικά μέτρα, δεν θα υπάρχει πια καλός λόγος για να είναι οι υγειονομικοί σε αναστολή.

Όχι πως ποτέ υπήρχε καλός λόγος. Ως δικαιολογία εμφανιζόταν το υποτιθέμενο «τείχος ανοσίας» που, όπως όλοι εξαρχής ξέραμε, μάλλον «ανοησίας» ήταν, και τελικά αυτό αποδείχτηκε περίτρανα. Ακόμα και οι πιο αισχροί πανδημιοκάπηλοι αναγκάστηκαν να το παραδεχτούν.

Αν λοιπόν δεν υφίσταται πιθανότητα τείχους ανοσίας, ποιος ο λόγος οι υγειονομικοί να βρίσκονται ακόμα σε αναστολή; Ποιος ο λόγος να σχεδιάζει τώρα η κυβέρνηση να τους απολύσει; Και ποιος ο λόγος οι ανεμβολίαστοι άνω των 60 να πληρώνουν μηνιαίο πρόστιμο, εδώ που τα λέμε;

Μα, φυσικά, επειδή τόλμησαν να εναντιωθούν στην Κυβέρνηση του Εμβολιαστικού Σκότους.

Μη γελιέστε: το κάνει για λόγους εκδίκησης. Ξεκάθαρα.

Και το γεγονός ότι άρουν τώρα τα μέτρα μη νομίζετε ότι το κάνουν βάσει λογικής ή σύνεσης. Απλά ρίχνουν μια κατασκευασμένη δικαιολογία για λιγότερα κρούσματα, όπως πριν έριχναν μια κατασκευασμένη δικαιολογία για περισσότερα κρούσματα. Και αυτό συμβαίνει επειδή έρχεται καλοκαίρι και θέλουν να έχουν τουρισμό.

Σε πολλές χώρες του εξωτερικού (εκεί που δεν είναι τελείως διεστραμμένοι, τουλάχιστον) έχουν άρει πλήρως τα μέτρα για τον κορονοϊό. Επομένως, πώς να περιμένεις να έρθει ο τουρίστας στην Ελλάδα και να δείχνει πιστοποιητικό εμβολιασμού (πιστοποιητικό εμβολιασμού! το λέω και γελάω) για να μπει στο μπαρ, στην καφετέρια, στο εστιατόριο, ή οπουδήποτε; Ξέρεις τι θα σου πει ο τουρίστας; Πάρε τα αρχίδια μου, θα σου πει, κι εγώ θα πάρω εισιτήριο για Τουρκία, καλύτερα (ή για οποιονδήποτε άλλο προορισμό). Ε, δεν είναι και τελείως μαλάκες οι άνθρωποι. Μόνο εμείς κινδυνεύουμε να αποδειχτούμε τέτοιοι, που δεχόμαστε τέτοια μέτρα επ’αόριστον.

Διότι, μετά το καλοκαίρι, είναι σχεδόν βέβαιο πως πάλι τα ίδια θ’αρχίσουν. Έχει «έξαρση» ο ιός, ίσως και καμιά πιο «δαιμονική» «μετάλλαξη», ανέβηκαν πάλι τα «κρούσματα», μπλα μπλα μπλου (αρχίδια μπλου) – το ξέρετε πια καλά το παραμύθι, είμαι σίγουρος. Και, μ’αυτές τις δικαιολογίες, θα επιβάλουν πάλι μάσκες, θα ζητάνε απ’τον κόσμο να κάνει τέταρτη δόση του μη-εμβολίου ευθανασίας, θα δημιουργούν άπαρτχαϊντ, απειλές για λόκνταουν, πρόστιμα, κι όλα αυτά τα ωραία.

Στο χέρι μας είναι να τους σταματήσουμε.

Μην δέχεστε τίποτα.

Μην τρομοκρατήστε από τίποτα.

Τα έχουμε ξαναπεί, άλλωστε.

Δεν πρόκειται να τελειώσει αυτή η «πανδημία» αν εμείς δεν την τελειώσουμε.

Ο καθένας μετρά. Μη σκέφτεσαι πια με τη λογική Και ποιος είμαι εγώ; Τι να κάνω εγώ;

Ναι, κι εσύ μετράς. Μην κάνεις τον ψόφιο κοριό. Μπορείς κι εσύ να αρνηθείς. Τα πάντα.

*

Χτες, Κυριακή, 20/3, έγινε μια γιγάντια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας από τους Υγειονομικούς Κατά της Υποχρεωτικότητας. Ξεκίνησε από το πάρκο Ελευθερίας, έφτασε ώς το Σύνταγμα, συνεχίστηκε προς το Υπουργείο Υγεία – και σήμερα οι Υγειονομικοί (με κεφάλαιο Υ) είπαν ότι θα πάνε και προς το Μέγαρο Μαξίμου.

Όσοι δεν ήσασταν εκεί θα έπρεπε να είστε· γιατί το θέμα δεν αφορά μόνο τους Υγειονομικούς, ούτε μόνο τους ανεμβολίαστους. Αφορά τους πάντες. Τα λέμε από την πρώτη μέρα, αλλά φτάνουν σε κουφά αφτιά. Ανοίξτε αφτιά, ανοίξτε μυαλό. Προτού να είναι αργά. Και ποτέ δεν είναι αργά όταν είσαι πρόθυμος να κινηθείς και να αντιδράσεις.

Μιλούσα με μια γνωστή μου υγειονομικό που εξαναγκάστηκε να εμβολιαστεί (από τους τελευταίους). Της έλεγα για τους Υγειονομικούς και ότι θα έπρεπε κι εκείνη να ήταν εκεί. Και μου λέει: «Μα έχω εμβολιαστεί τώρα...» Της λέω: «Δεν έχει σημασία. Εκβιάστηκες. Δεν σου αρέσει αυτή η κατάσταση. Θες τώρα να σε εξαναγκάζουν να κάνεις και το τρίτο; Και το τέταρτο; Και όσα άλλα πιθανώς να ακολουθήσουν;»

Το ξαναλέω: Δεν θα τελειώσει από μόνο του. Πρέπει να αντιδράσετε.

Αν αυτή τη στιγμή δεν είχαν αντιδράσει οι Υγειονομικοί, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα είχε πάρει σβάρνα όλη την κοινωνία: τους εκπαιδευτικούς, τα σώματα ασφαλείας, και τους υπόλοιπους... Οι Υγειονομικοί ήταν, και είναι, οι ήρωές μας.

Στο πάρκο Ελευθερίας μάς μίλησε ο κ. Αρβανίτης (ο οποίος είναι από τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται πολύ ενεργά) και ο κ. Καλογερίδης (που ξέρει πράγματα που ντροπιάζουν τους υποστηρικτές των εμβολίων). Στο Σύνταγμα μάς μίλησαν, μέσω γιγαντο-οθόνης, με απομακρυσμένη επικοινωνία, ο κ. Μπακτί από τη Γερμανία, ο κ. Κασιμάτης (από τα Κύθηρα, αν δεν κάνω λάθος), και ο Πατέρας Καρπαθίου αυτοπροσώπως. Όλοι οι λογικοί και ελευθερόφρονες άνθρωποι είναι υπέρ των Υγειονομικών Κατά της Υποχρεωτικότητας και εναντίον της υποχρεωτικότητας και όλης αυτής της τρελής εκφοβιστικής/εκβιαστικής κατάστασης που συμβαίνει παγκοσμίως.

Να είστε σαν αυτούς.

Σύντομα θα ανεβάσω στο Twitter βίντεο από τη διαδήλωση (και εδώ θα υπάρχει link).

Update: τα links για τα βίντεο: 1, 2, 3.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]