Μυστηριακές Οντότητες (106)

Τις πιο πράσινες ημέρες, αυτή η οντότητα βγαίνει από τον τοίχο και κυνηγά όσους δεν σέβονται το πράσινο. Θυμίζει γιγάντιο ορθόπτερο.

Το μόνο που πρέπει να σ’ενδιαφέρει είναι το ίδιο το κείμενο

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Με εκπλήσσει πάντα όταν ακούω κάποιον να λέει πως μπορεί να καταλάβει την προσωπικότητα ή τα προσωπικά πιστεύω ενός συγγραφέα λογοτεχνίας από τις ιστορίες που γράφει. Είναι τελείως αβάσιμο. Εκτός αν το κείμενο είναι αυτοβιογραφικό, ακόμα και οι συγγραφείς που γράφουν συμβατική λογοτεχνία δεν γράφουν συνήθως για τον εαυτό τους. Είναι βαρετό να γράφεις για τον εαυτό σου.

Το μόνο που μπορείς να υποθέσεις, διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό κείμενο, είναι τι είδους αισθητική αρέσει στον συγγραφέα, γιατί λογικά θα γράφει βάσει μιας αισθητικής της αρεσκείας του. Τα υπόλοιπα που υποθέτουν κάποιοι, περί προσωπικότητας, χαρακτήρα, ή πολιτικών πεποιθήσεων, είναι απλά εικασίες, συνήθως λανθασμένες. Αλλά ακόμα κι αν κάποτε πέφτουν μέσα, αντί για έξω, στις υποθέσεις τους, πάλι [...]

Dune: ανέλπιστα καλό

Είχα γράψει παλιότερα ότι δεν μου άρεσε το Blade Runner που έφτιαξε ο Villeneuve, δεν μου άρεσε καθόλου· έτσι, ανησυχούσα ότι και το Dune θα ήταν το ίδιο πράγμα. Ήμουν αρκετά προκατειλημμένος, οφείλω να παραδεχτώ.

Και, έχοντας δει το τρέιλερ, δεν είχα σχηματίσει και πολύ καλή εντύπωση για την ταινία. Κυρίως εξαιτίας του νεαρού πρωταγωνιστή. Δε μου φαινόταν ότι ο Chalamet ταιριάζει στον ρόλο του Πολ Ατρείδη, αλλά περισσότερο ίσως να ταίριαζε να παίξει σε καμιά ταινία Χάλι Πλόπερ. Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν σε στερεότυπα alpha male και τέτοιες μπαρούφες, αλλά στο Dune οι ευγενείς ζουν σε μια κοινωνία πολεμιστών, εκπαιδεύονται από μικροί στη μάχη σώμα με σώμα· πώς είναι δυνατόν αυτός ο τύπος να είναι τόσο λεπτοκαμωμένος; Διαβάζοντας το Dune του Herbert δεν φανταζόμουν έτσι τον Πολ, σε καμία περίπτωση. Ούτε «φουσκωτό» [...]

Μυστηριακές Οντότητες (105)

Οι σαύρες κοιτάζουν...

Η μαγεία προχωρά την ιστορία

Σπάνια διαβάζω μανιωδώς το ένα βιβλίο μιας σειράς μετά το άλλο. Η ιστορία πρέπει να με έχει πραγματικά συνεπάρει.

Μου είχε λείψει αυτή η αίσθηση.

Όπως έχω ξαναγράψει, διαβάζω την τριλογία Voidal του Adrian Cole αυτές τις μέρες, και πηγαίνω από το ένα βιβλίο της στο άλλο χωρίς σταματημό. Τώρα είμαι στο τρίτο, The Sword Of Shadows, και εξακολουθώ να αισθάνομαι άφωνος. Να βαρεθώ; Εξωφρενική η σκέψη και μόνο!

Η δημιουργικότητα του συγγραφέα ποτέ δεν στερεύει, γαμώτο! Σου πετάει το ένα παράξενο, ψυχεδελικό, σουρεαλιστικό σκηνικό μετά το άλλο. Συνεχώς εμπλουτίζει τον κόσμο του με διάφορους μυστήριους χαρακτήρες και, καθώς η ιστορία προχωρά, οι τύχες τους διασταυρώνονται ολοένα και περισσότερο. Πάντα με πρωταγωνιστή τον Voidal, αλλά έτσι που δεν μοιάζει διαρκώς αυτός να είναι ο βασικός χαρακτήρας.

Τι εννοώ;

Είναι [...]

Μυστηριακές Οντότητες (104)

Ακόμα ένας δαίμονας των τοίχων.

Καλοπροαίρετη προπαγάνδα για τα ηλεκτρονικά βιβλία

Στην Ελλάδα – και ίσως και σε άλλες χώρες, αλλά γι’αυτές δεν μπορώ να είμαι σίγουρος – νομίζω πως υπάρχει μια σχετική προκατάληψη εναντίον του ηλεκτρονικού βιβλίου, ή ίσως και μια άγνοια τού τι ακριβώς είναι αυτό. Πολύς κόσμος φαίνεται να νομίζει ότι δεν είναι «κανονικό» βιβλίο, ή ότι – για κάποιο μυστηριώδη λόγο – είναι λιγότερο σοβαρό από το «κανονικό» βιβλίο. Ορισμένοι λένε πως δεν μπορούν να διαβάζουν στην οθόνη, αλλά μετά κάθονται με τις ώρες και διαβάζουν μηνυματάκια στο Facebook...

Στην αγορά είναι δύσκολο να βρεις ηλεκτρονικούς αναγνώστες – συσκευές για την ανάγνωση ηλεκτρονικού βιβλίου (πχ, μορφές mobi, epub, pdf) – ενώ αντιθέτως δεν είναι και τόσο δύσκολο να βρεις συσκευές που παίζουν μουσική από αρχεία mp3... Παλιότερα, στην αρχή των ηλεκτρονικών βιβλίων, είχαν κυκλοφορήσει κάποιες τέτοιες συσκευές – μάλιστα, [...]

Μυστηριακές Οντότητες (103)

Αετός;

Φανταστικές αναμνήσεις

Παρακολουθώ μια σειρά επιστημονικής φαντασίας (το The 100) και σ’ένα σημείο βλέπεις να παίρνουν ένα μικροτσίπ από το κεφάλι κάποιου, να το περνάνε μέσα σε κάτι σαν τάμπλετ, και να παρακολουθούν τις αναμνήσεις του σαν να ήταν ταινία.

Και αναρωτιέμαι: Πόσες φορές το έχουμε δει αυτό στην επιστημονική φαντασία;

Πάρα πολλές φορές, είναι η απάντηση. Αυτό ή κάτι παρόμοιο. Οι αναμνήσεις να αποθηκεύονται σε κάποιο τεχνολογικό μέσο, και μετά να τις βλέπουν από μια οθόνη.

Είναι αρκετά κλισέ πλέον (αν και η σειρά μου αρέσει, ασχέτως αυτού), και επίσης αναρωτιέμαι, όχι μόνο αν ποτέ θα συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά αν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Δε νομίζω ότι θα μπορούσε, γιατί οι αναμνήσεις μας δεν είναι πραγματικά σαν ταινία. Δεν είναι σαν να έχεις ένα αρχείο mp4 μες στο κεφάλι σου. Κλείσε τα μάτια και [...]

Μοτοσικλέτες προς την κόλαση

Monster Magnet — Motorcycle (Straight to Hell)

Τρομερό βίντεο!

Τα πρόσωπα-μάσκες

Πηγαίνω σε καταστήματα που υποχρεώνουν τους υπαλλήλους τους να φοράνε συνεχώς μάσκα ώς τα μάτια και παρατηρώ το εξής φαινόμενο: Έχω αρχίσει πια να ξεχνάω τα πρόσωπά τους. Προσπαθώ να θυμηθώ το κανονικό τους πρόσωπο και δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά· πρέπει να χρησιμοποιήσω, πολλές φορές, και τη φαντασία μου για να το συμπληρώσω. Στο μυαλό μου έρχεται αμέσως αυτό το μισό-πρόσωπο μισό-μάσκα.

Και υπάρχουν και καινούργιοι υπάλληλοι που δεν είχα δει ποτέ τα πραγματικά τους πρόσωπα, και δεν έχω ιδέα πώς ίσως να είναι. Μπορώ μόνο να κάνω υποθέσεις με τη φαντασία μου για να συμπληρώσω το «κενό» που δημιουργεί η μάσκα.

Έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση που το μισό πρόσωπο έχει γίνει μάσκα μέσα στη μνήμη μας. Κινδυνεύουμε να νομίσουμε ότι έχουμε αντίκρυ μας ανδροειδή, όχι ανθρώπους. Και αυτό, νομίζω, είναι κάτι το απαίσιο. [...]

Σε ενέδρα

Το έχω βάλει σκοπό να πηγαίνω σε όλες τις διαδηλώσεις που γίνονται εναντίον της υποχρεωτικότητας και όλων των άλλων μέτρων για τον Covid – μόνο σε μια, δυο μικρές δεν είχα πάει – έτσι πήγα και στη σημερινή που ξεκίνησε στην πλατεία Μοναστηρακίου, στις 12 μμ, 2/10. Με άφησε με μια ανάμικτη αίσθηση σχετικά με τα πάντα, και θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα.

Κατά πρώτον, μου φάνηκε περισσότερο οργανωμένη από τις προηγούμενες. Υπήρχαν πολλά πανό, πολλά πλακάτ, πολλά φυλλάδια (παραθέτω φωτογραφίες παρακάτω).

Τα άτομα που τη διοργάνωσαν ήταν, νομίζω, κυρίως από αναρχικές και ακροαριστερές συλλογικότητες και ομάδες, και ο περισσότερος κόσμος εκεί ήταν από αυτές τις συλλογικότητες και ομάδες. Τα ανεξάρτητα άτομα ήταν πολύ λίγα. Ή, τουλάχιστον, εμένα έτσι μου φάνηκε. Και αυτό το θεωρώ κακό, γιατί, όπως πάντα, πιστεύω ότι [...]

Χαοτικές πραγματικότητες

Διαβάζω το The Long Reach of Night, που είναι συνέχεια του Oblivion Hand, και έχω μείνει άφωνος. Όχι μόνο η δημιουργικότητα του Adrian Cole δεν φαίνεται ποτέ να στερεύει – ούτε για πλάκα! – αλλά και η ίδια η γραφή είναι παράξενη και αντισυμβατική για τα σύγχρονα δεδομένα της διεθνούς φανταστικής λογοτεχνίας, ενώ η πλοκή κινείται σαν τρικυμία.

Η ιστορία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια, μέρη, επεισόδια – πες τα όπως θες – που το καθένα μοιάζει με διήγημα, αλλά δεν είναι διήγημα· είναι μέρος της γενικής ιστορίας. Συγχρόνως, όμως, το καθένα είναι κάτι το ξεχωριστό. Και ορισμένα είναι εκπληκτικά. Αλλά και, γενικά, η μία ιδέα είναι καλύτερη από την άλλη. Τα πάντα νομίζεις ότι είναι ζωντανά και αληθινά σ’αυτό τον παράξενο, μαγικορεαλιστικό κόσμο.

Αν υπάρχει σύγχρονος Clark Ashton Smith, αυτός ίσως να είναι ο Adrian Cole. Και τολμώ να πω πως μου [...]