Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 5 / 2021

Παρακολουθώ τα «μέτρα» περί κορονοϊού τα οποία αλλάζουν από μέρα σε μέρα, και ώρες-ώρες σκέφτομαι πως ο Μητσοτάκης και οι δικοί του ξυπνάνε κάθε πρωί, τρώνε πρωινό μέσα στο οποίο ρίχνουν σίγουρα και κάτι το ψυχοτρόπο για ένα έρθουν στα ίσια τους, μετά συγκεντρώνονται, κάνουν συμβούλιο, και βγάζουν μέτρα αναλόγως του τι θα τους κατεβάσει στο κεφάλι το κρακ που πριν από λίγο κατανάλωσαν!

Ένα από τα πιο γελοία είναι αυτό περί μουσικής, ότι θα απαγορεύεται η μουσική στους χώρους εστίασης γιατί, δήθεν, όταν υπάρχει μουσική πρέπει να μιλάς πιο δυνατά και, άρα, φτύνεις (υποθέτω) και έτσι εξαπλώνεις τον ιό!

Γαμώτο... τους φαντάζομαι να συζητάνε, οι κερατάδες:

«Και τι θα κάνουμε αυτή τη βδομάδα; Χα-χα-χα-χα-χα,» γελώντας ακόμα από τα ψυχοτρόπα.

Κανείς δεν μιλάει, αλλά όλοι χαμογελάνε ή γελάνε σαν χαζοί γύρω από το τραπέζι.

Και μετά, ένας πετάγεται και λέει: «Έχω μια ιδέα! Ακούστε, ρε, ακούστε! Χα-χα-χα-χα-χα-χα...»

«Τι;»

«Τι είναι!»

«Χα-χα-χα-χα-χα-χα – τι σούρθε πάλι, ρε καθηγητά; Χα-χα-χα-χα!»

«Ακούστε, ρε μαλάκες, τι θα κάνουμε! Θα κόψουμε τη – χα-χα-χα-χα-χα – μουσική στα κέντρα, και θα πούμε ότι είναι για να μην εξαπλώνεται, να μην, να– Χα-χα-χα-χα-χα-χα...»

«Χα-χα-χα-χα-χα...»

«Α-χα-χα-χα-χα-χα-χα!»

«Ναι, ρε, αυτό είναι! ΑΥΤΟ! Χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα. Αυτό θα κάνουμε. Καλό, πολύ καλό...»

Κάπως έτσι τους φαντάζομαι τους τύπους. Γιατί, σίγουρα, δεν μπορεί να είναι σοβαροί...

Το όλο θέμα έχει πλέον γίνει, παγκοσμίως, καταφανές ότι είναι κοροϊδία. Αλλά είναι τραγική κοροϊδία.

Πρόσεξε τι κάνουν: Θέλουν να ανοίξουν την κοινωνία και το εμπόριο, γιατί βλέπουν ότι δεν τραβάει άλλο αυτή η υπόθεση, από οικονομικής άποψης κυρίως, και κάτι πρέπει να κινηθεί για να μη φουντάρουμε τελείως. Αλλά συγχρόνως δεν θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι έχουμε επανέλθει στην «πολυπόθητη κανονικότητα». Πάντα πρέπει, σύμφωνα με το Δόγμα του Κορονοϊού, να μη μπορούμε να επανέλθουμε στην κανονικότητα. Πάντα πρέπει να υπάρχει κάτι που θα μας θυμίζει ότι ο κορονοϊός είναι εδώ, για να μην το ξεχνάμε. Ακόμα κι αν πρόκειται για άλλο ένα βλακώδες μέτρο.

Δεν θέλουν να αισθάνεσαι ποτέ απόλυτα ελεύθερος, γιατί... είναι ο κακός ιός εκεί έξω, ο δαίμονας, που σε κυνηγάει – και υπάρχει κίνδυνος! Κίνδυνος! (Και πολύ παραμύθι...)

Δείχνουν μόνο ΕΝΑΝ δρόμο προς την (υποτιθέμενη) «ελευθερία»: τον εμβολιασμό. Με μια εκβιαστική λογική ότι δεν επιστρέφουμε στην «κανονικότητα» αν δεν εμβολιαστείτε με το πειραματικό τους εμβόλιο.

Δεν είναι καταφανής, πλέον, η προπαγάνδα ακόμα και για τους πιο αδαείς;

Εν τω μεταξύ, άλλες χώρες έχουν ανοίξει κανονικά (όπως Τέξας ή Φλόριντα) και, παραδόξως (;), τα «κρούσματα» φαίνεται να πέφτουν. Ρίξτε μια ματιά σ’αυτόν τον τύπο στο Twitter για πολλά διαγράμματα σχετικά με τέτοια θέματα.

Επίσης, δείτε τι λέει εδώ το μεγάλο αφεντικό του ΠΟΥ: Ακόμα κι αν όλοι εμβολιαστούν, πάλι πρέπει όλοι να φοράνε μάσκες, να κρατάνε αποστάσεις, και τα λοιπά.

Δεν θα αναφερθώ γι’ακόμα μια φορά στο πόσο πειραματικά είναι τα εμβόλια για Covid, ούτε θα μιλήσω για πλασματικούς αριθμούς σχετικά με κρούσματα και θανάτους που παρουσιάζουν από την πρώτη μέρα αυτής της υποτιθέμενης πανδημίας. (Ψάξτε προηγούμενα posts σε αυτό το blog. Και για τα εμβόλια μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ, όπου έχω συγκεντρώσει πολλά links για το θέμα.)

Η όλη υπόθεση είναι ψέμα. Είναι 80% απάτη και 20% επιδημία.

Έχετε ακούσει ότι φέτος δεν είχαμε σχεδόν καθόλου αρρώστους από την κλασική γρίπη; Γιατί νομίζετε ότι έγινε αυτό; Γιατί τους δήλωναν «από κορονοϊό». Και η κλασική γρίπη στη συνομοταξία των κορονοϊών είναι.

Αλλά ποτέ δεν ζήτησαν να κάνουμε όλοι το εμβόλιο της γρίπης. Παρότι πέθαιναν ένα σωρό άνθρωποι (μεγάλης ηλικίας, κυρίως) κάθε χρόνο.

Τώρα πουλάνε εμβόλιο, και πρόσεξε το σλόγκαν για να το πουλήσουν: «Το πρώτο βήμα προς την ελευθερία».

Πρώτη φορά ακούμε ένα φάρμακο να σου δίνει «ελευθερία»...

Γιατί το ακούμε τώρα; Γιατί το θέμα πάει εκβιαστικά. «Σας έχουμε κλειστούς αλλά, αν θέλετε την “ελευθερία”, κάντε το εμβόλιο.» Αυτή είναι η λογική τους.

Δεν είναι «Κάντε το εμβόλιο όσοι νομίζετε ότι το χρειάζεστε» (όπως ήταν με το εμβόλιο της κλασικής γρίπης). Είναι η λογική «Κάντε ΟΛΟΙ το εμβόλιο, ΤΩΡΑ, γιατί θέλουμε να πουλάμε κάθε έξι μήνες πειραματικά φάρμακα σε όλους τους πληθυσμούς».

Δείτε με τι μανία προσπαθούν να μας εμβολιάσουν. Μέχρι τα μεσάνυχτα τα εμβολιαστικά κέντρα θα είναι ανοιχτά... αλλά έπρεπε να κάνουμε Ανάσταση στις εννιά το βράδυ για κάποιο μυστηριώδη λόγο. Ακόμα ένα από τα βλακώδη μέτρα που στοχεύουν στην καταπίεση και σε τίποτ’ άλλο και σου λένε, εμμέσως πλην σαφώς: «Κάνε το εμβόλιο αν θες να έχεις “κανονική” κανονικότητα, αλλιώς πάντα κάτι θα σε καταπιέζει, δεν θα είσαι ελεύθερος.»

ΜΟΝΟ με το εμβόλιο η ελευθέρια!

Γιατί;

Επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν.

Αλλά ούτε και τότε δεν θα έχεις ελευθερία. Το λέει και το μεγάλο αφεντικό του ΠΟΥ, όπως είπαμε ήδη. Απλά θα σου ζητάνε να εμβολιάζεσαι ξανά και ξανά.

Αμφιβάλλεις ακόμα ότι είναι ένα πολιτικό παιχνίδι με στόχο την καταπίεση των πληθυσμών και την κερδοφορία όσων έχουν άμεση σχέση και συμφωνίες με τις φαρμακοβιομηχανίες;

*

Οι κοινωνίες, σήμερα, είναι έτσι που θα ήταν πολύ δύσκολο να στηθεί ένα απολυταρχικό καθεστώς παγκοσμίως. Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν συνθήκες.

Υπάρχουν, όμως, και τρύπες στους νόμους.

Μια από αυτές είναι η σχετιζόμενη την υγεία. Όταν είναι «για το καλό σου» δεν μπορείς να πεις τίποτα. Οπότε απλά χρησιμοποιείται αυτή η πρόφαση, μαζί με μια παραλλαγή λίγο πιο επικίνδυνη από τη γρίπη που έτυχε να εμφανιστεί. Και αποκεί και πέρα, οι πληθυσμοί τρομοκρατήθηκαν μαζικά από μισθοφόρους δημοσιογράφους, συνεννοημένους πολιτικούς, και αλλοιωμένες στατιστικές.

Τώρα θέλουν να σε βάζουν να κάνεις, σώνει και καλά, ένα εμβόλιο κάθε όποτε τους κατεβαίνει. Το παιχνίδι έχει χοντρύνει· δεν είναι μόνο μάσκες, καρναβάλι, και κοροϊδία. Παίζεται επάνω στο σώμα σου. Επάνω στις βασικές ανθρώπινες ελευθερίες σου.

Δες πόσο χαρούμενα είναι αυτά τα παλληκάρια.

Σίγουρα, έχουν πάλι κάποια καλή ιδέα στο μυαλό τους...

Και για δες τι λέει ο τρομερός επιστήμων εδώ, για δες...

Παίρνω μερικά αποφθέγματα από το άρθρο, αν και όλα είναι ένα-κι-ένα, ομολογουμένως.

Χαρακτήρισε «πολύ καλή ιδέα» να επιτραπεί σε εμβολιασμένους να εισέρχονται σε κλειστούς χώρους όπως ρεστοράν, μπαρ και κλαμπ χωρίς μάσκα λέγοντας ότι θα είναι μια πολύ καλή ανταμοιβή αλλά και κίνητρο για να προωθηθούν οι εμβολιασμοί.

Λίγο καλύτερα από την ισραηλινή εμβολιοχούντα, δηλαδή, όπου δεν επιτρέπεται να μπεις καθόλου σε κλειστούς χώρους ανεμβολίαστος – ούτε καν σε σουπερμάρκετ ή λεωφορείο! Αλλά μάλλον ευελπιστούν να μας φτάσουν κι εκεί...

Πρόσεξε επίσης ότι λέει πως είναι κίνητρο για να εμβολιαστούν. Κίνητρο. Εκβιασμός, τουτέστιν.

Και δες εδώ, μετά, άλλο ένα μαργαριτάρι:

Είπε ότι είναι πιθανό να χρειαστεί και τρίτη δόση των εμβολίων κατά του κορωνοϊού γύρω στο Δεκέμβριο ενώ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να χρειαστεί να παραχθεί νέο εμβόλιο εάν υπάρξουν μεταλλάξεις που παρακάμπτουν την ανοσία.

Ετοιμάσου συνέχεια να τρυπιέσαι με βελόνες... για το καλό της ανθρωπότητας, φυσικά.

Λοιπόν, αυτός ο Σύψας πρέπει να είναι ζωντανός-νεκρός που ήρθε να μας φάει – ghoul, βαμπίρ, κάτι τέτοιο. Το υποδηλώνει και το όνομά του.

Ισχύει ό,τι έλεγα τις προάλλες όταν έκανα μια εμβολιαστική μελλοντολογία, μου φαίνεται.

Μέσα στο σχέδιο δεν είναι να περάσει η πανδημία. Είναι να είσαι πάντα «υπό»: φοβισμένος, ελεγχόμενος, χωρίς πολιτικές ελευθερίες, πειραματόζωο. Ενώ κάποιοι κερδοφορούν εις βάρος σου.

Προσωπικά, εμβόλιο θα κάνω μόνο νεκρός. Και, μάλλον, θα είμαι σε καλύτερη κατάσταση από τους ζωντανούς-νεκρούς της φατρίας του Κούλη.

Και ο κυριότερος λόγος που δεν κάνω εμβόλιο είναι πολιτικός. Δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει.

Οι παρενέργειες είναι επίσης ένα θέμα, αλλά όχι το βασικό για τώρα. Ούτως ή άλλως, είμαι γενικά εναντίον των φαρμάκων. Μην παίρνεις φάρμακα εκτός αν πραγματικά τα χρειάζεσαι – για την υγεία σου, όχι για την πολιτική σου ελευθερία.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]