Όπως έλεγα τις προάλλες, αυτό τον καιρό είχα τελειώσει ένα μεγάλο βιβλίο και το διόρθωνα από την αρχή. Τώρα, επιτέλους ολοκληρώθηκαν οι διορθώσεις και μπορούμε να ξαναπιάσουμε να γράφουμε κανονικά. Φυσικά, ως συνήθως, όταν τελειώνω ένα βιβλίο και το έχω διορθώσει, ξεκινάω να γράφω ένα άλλο. Σπάνια δεν ξέρω τι να γράψω μετά. Βασικά, αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά τέτοια περίπτωση.

Όμως, ορισμένες φορές, προτού αρχίσω να γράφω, πρέπει να κάνω κάποια έρευνα. Την έρευνα τη θεωρώ μέρος της όλης διαδικασίας· τη θεωρώ γράψιμο κι αυτήν, όχι αγγαρεία. Και σε κάποιες περιπτώσεις η έρευνα δεν γίνεται επάνω σε δεδομένα του κόσμου μας (όπως τι συμβαίνει όταν τα παγόβουνα λιώνουν, ξέρω γω, ή πώς μεταδίδονται τα μικρόβια) αλλά σε δεδομένα φανταστικών σκηνικών που έχω φτιάξει πριν. Και αυτό ακριβώς έκανα τώρα, και ακόμα ερευνώ.

Διαβάζω τις σημειώσεις που είχα κρατήσει για τη διάσταση της Μοργκιάνης, του Θρυμματισμένου Σύμπαντος. Οι περισσότερες από αυτές τις σημειώσεις είχαν γίνει όταν έγραφα το Αίμα των Κατοίκων της, και ξανακοιτάζοντας τώρα όλα αυτά – που έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που τα έγραψα – νομίζω ότι σχεδόν ανακαλύπτω τις σημειώσεις ενός μακρινού ταξιδευτή, αναφορές από έναν άλλο κόσμο, και εκπλήσσομαι με ορισμένα πράγματα που έχω γράψει: λεπτομέρειες για θρησκείες, ήθη, έθιμα, μόδες, και διάφορα άλλα. Τα διάβαζα και τα μάθαινα πάλι από την αρχή, για να μπω στο κλίμα του σκηνικού προτού ξεκινήσω να γράφω μια ιστορία εκεί, στη Μοργκιάνη, με τον ασθενικό ήλιο και τους παράξενους, κρυψίνοες κατοίκους της, όπου η σιωπή είναι σύνεση και τα δάση είναι πολύ πυκνά και πολύ σκοτεινά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό: το να κοιτάζω σημειώσεις για παλιά σκηνικά και να έχω την καταπληκτική αίσθηση ότι ανακαλύπτω κάτι το ζωντανό που με περίμενε εκεί για να με ζαλίσει πρόσκαιρα με την πολυπλοκότητά του. Κάθε φορά είναι κάτι το υπέροχο.

Παρεμπιπτόντως, μπορείτε κι εσείς να ανακαλύψετε τον παράξενο κόσμο της Μοργκιάνης διαβάζοντας το Αίμα των Κατοίκων της. Αν και η Μοργκιάνη παρουσιάζεται και σε άλλες ιστορίες του Θρυμματισμένου Σύμπαντος, εκεί είναι που πραγματικά μπορείς να δεις τη Μοργκιάνη.