Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 9 / 2023

Όχι. Σίγουρα όχι.

Δεν θέλουν να γαμήσουν οικονομικά τον κοσμάκι. Ε, μη γίνεστε παρανοϊκοί τώρα! Αυτά είναι η... φυσιολογική κίνηση της αγοράς. Μη σας μπαίνουν τίποτα παράξενες ιδέες!

*

Γενικά, δεν είμαι απ’αυτούς που θυμούνται πόσο ακριβώς κάνουν τα προϊόντα. Αν, πχ, ένα πράγμα στο σουπερμάρκετ κάνει 90 λεπτά ή 1,10 ευρώ ή 1,20 ευρώ, θα σου πω ότι κάνει κάνα ευρώ. Αν τύχει να το ανεβάσουν 10 λεπτά, μάλλον δεν θα το παρατηρήσω. Δεν τα προσέχω και πολύ, είναι η αλήθεια, το παραδέχομαι: δεν είμαι συνειδητοποιημένος καταναλωτής.

Αλλά είναι κάποια πράγματα που ακόμα και για εμένα, που δεν τα προσέχω πολύ, βγάζουν μάτι.

Περιφέρομαι προς τα λάδια, τις προάλλες στο σουπερμάρκετ, και βλέπω τιμή 12,50 ευρώ το μπουκάλι του λίτρου! (Ή, ίσως, 12,65· δεν θυμάμαι ακριβώς. Τι σας έλεγα;) Μπα, σε καλό σας, λέω, βάλατε λάθος το ταμπελάκι, ε; Κοιτάζω και τα άλλα λάδια τριγύρω, και βλέπω παρόμοιες τιμές. Ε, δεν είναι δυνατόν, μάλλον έκανα λάθος και είμαι στον διάδρομο με τα κρασιά...

Τι; Δεν είμαι εκεί; Είμαι στον διάδρομο με τα λάδια;

Θα μας τρελάνετε, ρε πούστηδες; Την προηγούμενη φορά που είχα κοιτάξει τα λάδια, πριν από καμιά, δυο βδομάδες, ήταν γύρω στα 7 ευρώ το λίτρο: δηλαδή, και πάλι τσιμπημένο πολύ. Τώρα, 12+ ευρώ ένα λίτρο υγρού πρώτης ανάγκης για το φαγητό; Έχουμε ξεφύγει ΤΕΛΕΙΩΣ;

Ο κόσμος θ’αρχίσει να ρίχνει κρασί αντί για λάδι στο φαγητό. Υπάρχουν κρασιά πιο φτηνά από λάδια!

Αυτός ο Οργανισμός των Καταναλωτών (ή πώς τον λένε) τι κάνει; Δεν διαμαρτύρεται καθόλου γι’αυτές τις τιμές; Βάσει οποιασδήποτε λογικής θα έπρεπε να είναι παράνομο να χρεώνεις το λάδι πάνω από 5 ευρώ.

Έτσι όπως πάει το πράγμα, θα έχουμε στο τέλος γενική επανάσταση επειδή ο κόσμος δεν θα έχει να αγοράσει είδη βασικής ανάγκης και επειδή, αντί για λάδι, θα βάζει κρασί στο φαγητό και θα είναι συνέχεια μεθυσμένοι οι πάντες σ’αυτή τη γαμημένη χώρα.

(Όχι πως τώρα είναι νηφάλιοι ακριβώς, δηλαδή. Μητσοτάκη ψήφισαν πάλι. Τι άλλη απόδειξη χρειάζεσαι;)

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]