Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 9 / 2023

Όχι. Σίγουρα όχι.

Δεν θέλουν να γαμήσουν οικονομικά τον κοσμάκι. Ε, μη γίνεστε παρανοϊκοί τώρα! Αυτά είναι η... φυσιολογική κίνηση της αγοράς. Μη σας μπαίνουν τίποτα παράξενες ιδέες!

*

Γενικά, δεν είμαι απ’αυτούς που θυμούνται πόσο ακριβώς κάνουν τα προϊόντα. Αν, πχ, ένα πράγμα στο σουπερμάρκετ κάνει 90 λεπτά ή 1,10 ευρώ ή 1,20 ευρώ, θα σου πω ότι κάνει κάνα ευρώ. Αν τύχει να το ανεβάσουν 10 λεπτά, μάλλον δεν θα το παρατηρήσω. Δεν τα προσέχω και πολύ, είναι η αλήθεια, το παραδέχομαι: δεν είμαι συνειδητοποιημένος καταναλωτής.

Αλλά είναι κάποια πράγματα που ακόμα και για εμένα, που δεν τα προσέχω πολύ, βγάζουν μάτι.

Περιφέρομαι προς τα λάδια, τις προάλλες στο σουπερμάρκετ, και βλέπω τιμή 12,50 ευρώ το μπουκάλι του λίτρου! (Ή, ίσως, 12,65· δεν θυμάμαι ακριβώς. Τι σας έλεγα;) Μπα, σε καλό σας, λέω, βάλατε λάθος το ταμπελάκι, ε; Κοιτάζω και τα άλλα λάδια τριγύρω, και βλέπω παρόμοιες τιμές. Ε, δεν είναι δυνατόν, μάλλον έκανα λάθος και είμαι στον διάδρομο με τα κρασιά...

Τι; Δεν είμαι εκεί; Είμαι στον διάδρομο με τα λάδια;

Θα μας τρελάνετε, ρε πούστηδες; Την προηγούμενη φορά που είχα κοιτάξει τα λάδια, πριν από καμιά, δυο βδομάδες, ήταν γύρω στα 7 ευρώ το λίτρο: δηλαδή, και πάλι τσιμπημένο πολύ. Τώρα, 12+ ευρώ ένα λίτρο υγρού πρώτης ανάγκης για το φαγητό; Έχουμε ξεφύγει ΤΕΛΕΙΩΣ;

Ο κόσμος θ’αρχίσει να ρίχνει κρασί αντί για λάδι στο φαγητό. Υπάρχουν κρασιά πιο φτηνά από λάδια!

Αυτός ο Οργανισμός των Καταναλωτών (ή πώς τον λένε) τι κάνει; Δεν διαμαρτύρεται καθόλου γι’αυτές τις τιμές; Βάσει οποιασδήποτε λογικής θα έπρεπε να είναι παράνομο να χρεώνεις το λάδι πάνω από 5 ευρώ.

Έτσι όπως πάει το πράγμα, θα έχουμε στο τέλος γενική επανάσταση επειδή ο κόσμος δεν θα έχει να αγοράσει είδη βασικής ανάγκης και επειδή, αντί για λάδι, θα βάζει κρασί στο φαγητό και θα είναι συνέχεια μεθυσμένοι οι πάντες σ’αυτή τη γαμημένη χώρα.

(Όχι πως τώρα είναι νηφάλιοι ακριβώς, δηλαδή. Μητσοτάκη ψήφισαν πάλι. Τι άλλη απόδειξη χρειάζεσαι;)

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)

 

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...