Έλεγα τις προάλλες ότι διάβαζα ένα βιβλιαράκι του Φώτη Κόντογλου, και είχα ήδη διαβάσει το πρώτο διήγημα, Ο Θεός Κόνανος. Τώρα διάβασα και τ’άλλα δύο: Τα Δαιμόνια της Φρυγίας και Εξ Ανατολών Πνεύματα Ωργισμένα.
Και τα δύο ακολουθούν περίπου την ίδια μορφή: μοιάζουν με αναφορές διάφορων παράξενων περιστατικών όπου εμφανίζονται «βρουκολάκοι», τελώνια, και τέτοια δαιμονικά πράγματα. Δεν περιγράφονται, όμως, όλα αυτά όπως στο Ο Θεός Κόνανος και, άρα, χάνουν τη δύναμή τους. Ο Κόντογλου πρέπει να αναφέρει πραγματικούς μύθους σε αυτά τα δύο διηγήματα· αλλά ως διηγήματα αποτυχαίνουν, γιατί δεν υπάρχει κάποια ιστορία. Είναι απλώς μερικά σκόρπια γεγονότα τα οποία συνδέονται χαλαρά μεταξύ. Δεν έχει κάτι άλλο. Και οφείλω να πω ότι απογοητεύτηκα λιγάκι.
Αν σας τύχει να βρείτε τον Θεό Κόνανο διαβάστε τον οπωσδήποτε. Τα άλλα δύο είναι σχετικά αδιάφορα. Και να μην τα διαβάσεις δεν χάνεις τίποτα. Έχουν μόνο, ίσως, λαογραφικό ενδιαφέρον, και πιθανώς να μπορούν να δώσουν και έμπνευση σε κάποιον να γράψει δικές του ιστορίες.
