Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
31 / 7 / 2020

Τυπική αντίδραση της κυβέρνησής μας:

Μερικά κρούσματα κορονοϊού παραπάνω;

ΠΑΝΙΚΟΣ!

Φοράτε μάσκες παντού – ναι, και στον καμπινέ!

Χωθείτε στις τρύπες σας!

Τώρα! Τώρα! ΤΩΡΑ!

*

Το θέμα έχει φτάσει πια, όχι στα όρια της γελοιότητας (εκεί ήταν εξαρχής), αλλά στα όρια του επικίνδυνου (και όχι εξαιτίας του Covid-19).

Είδαν μερικά νέα κρούσματα, αμέσως έβαλαν τους πάντες να φοράνε μάσκες στα σουπερμάρκετ υπό την απειλή προστίμου. (Εγώ δεν το ήξερα την πρώτη ημέρα και παραλίγο να σκοτώσω έναν ορεσίβιο που είχε κατεβεί να πάρει προμήθειες.)

Είδαν μετά κι άλλα κρούσματα, πράγμα που θα έπρεπε να τους υποψιάσει ότι αυτό που έκαναν με τη μασκοφορία είναι μάλλον άχρηστο· αλλά εκείνοι τον χαβά τους! Και χειρότερα ακόμα: έβαλαν τους πάντες, σε όλα τα καταστήματα, να φοράνε μάσκες.

Και αυτές οι μάσκες είναι άχρηστες. Όχι μόνο δεν προσφέρουν παρά την πιο βασική προστασία από πράγματα όπως τον Covid-19 (αν προσφέρουν καν προστασία) αλλά επιβαρύνουν και την υγεία αν τις φοράς πολλές ώρες.

Σοβαρά. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου. Ρίξτε μια ματιά εδώ, ή, ακόμα καλύτερα, ψάξτε το μόνοι σας. Πάντα να ψάχνετε προτού πιστέψετε ό,τι σας λένε.

Μόνο αυτή η γελοία γερμανική μελέτη υποστηρίζει ότι οι μάσκες μειώνουν τα κρούσματα από κορονοϊό. Η αλήθεια είναι ότι οι μάσκες δεν βοηθάνε καθόλου ίσως. Η μόνη χρησιμότητα που μπορεί να έχουν είναι για μικρό χρονικό διάστημα όταν θες να μπεις σε κάποιο πολύ συνωστισμένο μέρος – όπως στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Εκεί καλό είναι να φορέσεις μάσκα, απλά και μόνο επειδή προσφέρει μια κάποια βασική προστασία ίσως.

Δεν είναι λογικό η κυβέρνηση να εξαναγκάζει χιλιάδες εργαζόμενους να φοράνε συνεχώς μάσκα όλη την ημέρα. Αυτό απλά επιβαρύνει την υγεία τους, και δεν βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού. Το πιο πιθανό είναι αυτοί οι άνθρωποι να πάθουν κάτι το αναπνευστικό που δεν έχει σχέση με τον κορονοϊό, ενώ αν δεν φορούσαν τις μάσκες κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πάθαιναν τίποτα.

Οι μάσκες δεν είναι καλό μέτρο καταπολέμησης του Covid-19.

Το Υπουργείο Υγείας δεν φαίνεται να δίνει καμιά σημασία σ’αυτό, παίρνοντας στον λαιμό του χιλιάδες εργαζόμενους με το να τους εξαναγκάζει να φοράνε ένα πανί μπροστά στη μούρη τους επί ώρες ολόκληρες. Εντάξει, μέχρι στιγμής υποπτευόμουν ότι το Υπουργείο Υγείας αποτελείται από γελοίους. Τώρα είμαι σίγουρος πια.

Και σαν να μην έφταναν αυτές οι αθλιότητες, έχουμε και τους αριστερούληδες δημοσιογράφους να λένε πως η κυβέρνηση είναι «ανεύθυνη» επειδή δεν έκανε υποχρεωτικές τις μάσκες και στις εκκλησίες!

Πόπο, τι ανευθυνότητα...

Συγνώμη που θα σας σπάσω τη φούσκα σας, αλλά στις εκκλησίες αυτό που κάνουν οι παπάδες – να φροντίζουν να υπάρχει απόσταση – είναι καλύτερο απ’το να φοράς μάσκα. Βασικά, η απόσταση είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να σε γλιτώσει από τον κορονοϊό. Το πρόβλημα είναι ότι στην καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολο – πρακτικά αδύνατον – να έχεις συνεχώς τουλάχιστον 1,5 μέτρο απόσταση από τον οποιονδήποτε.

Και να φανταστείς ότι εγώ δεν είμαι χριστιανοταλιμπάν, δεν είμαι καν θρησκευόμενος, δεν πάω στην εκκλησία (έχω τη δική μου, προσωπική θρησκεία και είμαι περήφανος γι’αυτό). Δεν θέλω καν να μάθω ποια είναι η άποψη των χριστιανοταλιμπάν για τέτοιες δηλώσεις...

Κάποτε νόμιζα ότι οι αριστεροί δημοσιογράφοι ήταν οριακά σοβαροί άνθρωποι. Μετά, έπεσε ο κορονοϊός, και αποδείχτηκε ότι είναι τόσο δεισιδαίμονες όσο κάποιοι δεξιοί. Οι μεν πιστεύουν ότι ο Διάβολος τούς κυνηγά και τα Φυλαχτάρια θα τους σώσουν· οι δε πιστεύουν ότι ο Κορονοϊός τούς κυνηγά και οι Μάσκες θα τους σώσουν. Πού βλέπεις τη διαφορά;

Η μάσκα έχει καταντήσει πια να έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Νομίζουν ότι είναι κάποιο αποτρόπαιο (με την αρχική έννοια της λέξης, από + τρέπω, διώχνω το κακό) που θα κρατήσει μακριά τον δαίμονα του κορονοϊού.

Αλλά το μόνο που κάνει είναι να μην τους αφήνει να αναπνεύσουν κανονικά.

Ο δαίμονας είναι ακόμα εδώ, δείχνοντας κωλοδάχτυλο.

Προφανώς, τα αίτια της εμφάνισης κρουσμάτων πρέπει να αναζητηθούν αλλού, όχι στο ποσοστό της μασκοφορίας αθώων εργαζομένων.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]