Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
31 / 7 / 2020

Τυπική αντίδραση της κυβέρνησής μας:

Μερικά κρούσματα κορονοϊού παραπάνω;

ΠΑΝΙΚΟΣ!

Φοράτε μάσκες παντού – ναι, και στον καμπινέ!

Χωθείτε στις τρύπες σας!

Τώρα! Τώρα! ΤΩΡΑ!

*

Το θέμα έχει φτάσει πια, όχι στα όρια της γελοιότητας (εκεί ήταν εξαρχής), αλλά στα όρια του επικίνδυνου (και όχι εξαιτίας του Covid-19).

Είδαν μερικά νέα κρούσματα, αμέσως έβαλαν τους πάντες να φοράνε μάσκες στα σουπερμάρκετ υπό την απειλή προστίμου. (Εγώ δεν το ήξερα την πρώτη ημέρα και παραλίγο να σκοτώσω έναν ορεσίβιο που είχε κατεβεί να πάρει προμήθειες.)

Είδαν μετά κι άλλα κρούσματα, πράγμα που θα έπρεπε να τους υποψιάσει ότι αυτό που έκαναν με τη μασκοφορία είναι μάλλον άχρηστο· αλλά εκείνοι τον χαβά τους! Και χειρότερα ακόμα: έβαλαν τους πάντες, σε όλα τα καταστήματα, να φοράνε μάσκες.

Και αυτές οι μάσκες είναι άχρηστες. Όχι μόνο δεν προσφέρουν παρά την πιο βασική προστασία από πράγματα όπως τον Covid-19 (αν προσφέρουν καν προστασία) αλλά επιβαρύνουν και την υγεία αν τις φοράς πολλές ώρες.

Σοβαρά. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου. Ρίξτε μια ματιά εδώ, ή, ακόμα καλύτερα, ψάξτε το μόνοι σας. Πάντα να ψάχνετε προτού πιστέψετε ό,τι σας λένε.

Μόνο αυτή η γελοία γερμανική μελέτη υποστηρίζει ότι οι μάσκες μειώνουν τα κρούσματα από κορονοϊό. Η αλήθεια είναι ότι οι μάσκες δεν βοηθάνε καθόλου ίσως. Η μόνη χρησιμότητα που μπορεί να έχουν είναι για μικρό χρονικό διάστημα όταν θες να μπεις σε κάποιο πολύ συνωστισμένο μέρος – όπως στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Εκεί καλό είναι να φορέσεις μάσκα, απλά και μόνο επειδή προσφέρει μια κάποια βασική προστασία ίσως.

Δεν είναι λογικό η κυβέρνηση να εξαναγκάζει χιλιάδες εργαζόμενους να φοράνε συνεχώς μάσκα όλη την ημέρα. Αυτό απλά επιβαρύνει την υγεία τους, και δεν βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού. Το πιο πιθανό είναι αυτοί οι άνθρωποι να πάθουν κάτι το αναπνευστικό που δεν έχει σχέση με τον κορονοϊό, ενώ αν δεν φορούσαν τις μάσκες κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πάθαιναν τίποτα.

Οι μάσκες δεν είναι καλό μέτρο καταπολέμησης του Covid-19.

Το Υπουργείο Υγείας δεν φαίνεται να δίνει καμιά σημασία σ’αυτό, παίρνοντας στον λαιμό του χιλιάδες εργαζόμενους με το να τους εξαναγκάζει να φοράνε ένα πανί μπροστά στη μούρη τους επί ώρες ολόκληρες. Εντάξει, μέχρι στιγμής υποπτευόμουν ότι το Υπουργείο Υγείας αποτελείται από γελοίους. Τώρα είμαι σίγουρος πια.

Και σαν να μην έφταναν αυτές οι αθλιότητες, έχουμε και τους αριστερούληδες δημοσιογράφους να λένε πως η κυβέρνηση είναι «ανεύθυνη» επειδή δεν έκανε υποχρεωτικές τις μάσκες και στις εκκλησίες!

Πόπο, τι ανευθυνότητα...

Συγνώμη που θα σας σπάσω τη φούσκα σας, αλλά στις εκκλησίες αυτό που κάνουν οι παπάδες – να φροντίζουν να υπάρχει απόσταση – είναι καλύτερο απ’το να φοράς μάσκα. Βασικά, η απόσταση είναι το μόνο που μπορεί πραγματικά να σε γλιτώσει από τον κορονοϊό. Το πρόβλημα είναι ότι στην καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολο – πρακτικά αδύνατον – να έχεις συνεχώς τουλάχιστον 1,5 μέτρο απόσταση από τον οποιονδήποτε.

Και να φανταστείς ότι εγώ δεν είμαι χριστιανοταλιμπάν, δεν είμαι καν θρησκευόμενος, δεν πάω στην εκκλησία (έχω τη δική μου, προσωπική θρησκεία και είμαι περήφανος γι’αυτό). Δεν θέλω καν να μάθω ποια είναι η άποψη των χριστιανοταλιμπάν για τέτοιες δηλώσεις...

Κάποτε νόμιζα ότι οι αριστεροί δημοσιογράφοι ήταν οριακά σοβαροί άνθρωποι. Μετά, έπεσε ο κορονοϊός, και αποδείχτηκε ότι είναι τόσο δεισιδαίμονες όσο κάποιοι δεξιοί. Οι μεν πιστεύουν ότι ο Διάβολος τούς κυνηγά και τα Φυλαχτάρια θα τους σώσουν· οι δε πιστεύουν ότι ο Κορονοϊός τούς κυνηγά και οι Μάσκες θα τους σώσουν. Πού βλέπεις τη διαφορά;

Η μάσκα έχει καταντήσει πια να έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Νομίζουν ότι είναι κάποιο αποτρόπαιο (με την αρχική έννοια της λέξης, από + τρέπω, διώχνω το κακό) που θα κρατήσει μακριά τον δαίμονα του κορονοϊού.

Αλλά το μόνο που κάνει είναι να μην τους αφήνει να αναπνεύσουν κανονικά.

Ο δαίμονας είναι ακόμα εδώ, δείχνοντας κωλοδάχτυλο.

Προφανώς, τα αίτια της εμφάνισης κρουσμάτων πρέπει να αναζητηθούν αλλού, όχι στο ποσοστό της μασκοφορίας αθώων εργαζομένων.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]