Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 3 / 2020

Μα, πάλι για τυχαιότητα να γράψω; Έχω ήδη γράψει ένα, δύο, τρία άλλα posts.

Αλλά γιατί όχι; Η τυχαιότητα πάντα θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον, κι επιπλέον δεν ξέρω τι άλλο να γράψω σήμερα.

Τις προάλλες, έλεγα ότι κατάφερα τελικά να φτιάξω έναν αλγόριθμο που σου δίνει τυχαίους αριθμούς. Αλλά έκανα λάθος. Τελικά, είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ό,τι φαίνεται το να βάλεις το μηχάνημα να σου δίνει πραγματικά καλούς τυχαίους αριθμούς. Ανακάλυψα ένα bug στο πρόγραμμα και το διόρθωσα, και μετά τσέκαρα πάλι τους τυχαίους αριθμούς (με το πρόγραμμα για τυχαίες εικόνες, όπως έχω ήδη αναφέρει) και είδα ότι τώρα χάνονται πάλι κάποιοι αριθμοί. Χάνονται σταθερά. Δεν μπορούν καθόλου να εμφανιστούν. Ή, ίσως, οι πιθανότητες είναι τόσο μικρές να εμφανιστούν που το θέμα δεν έχει νόημα ούτως ή άλλως – είναι σαν να μην υπάρχουν. Το σκάλισα λίγο αλλά δεν παρουσιάστηκε καμιά σοβαρή λύση. Έτσι το παράτησα και αποφάσισα να χρησιμοποιώ στο εξής το Mersenne Twister, ένα PRNG που είναι και το default της AutoHotKey, της γλώσσας που χρησιμοποιώ για προσωπικά προγράμματα (είναι γρήγορη, δυνατή, με σύνταξη σαν απλουστευμένη C++, και μέσα στα Windows μπορείς μ’αυτήν να κάνεις σχεδόν ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι χωρίς να θέλεις 5 ώρες για μια απλή λειτουργία).

Το Mersenne Twister, παρότι αρκετοί λένε πως έχει προβλήματα, μέχρι στιγμής είναι το καλύτερο που έχω συναντήσει. Κατά πρώτον, κάνει κάτι πολύ βασικό: δεν χάνει αριθμούς. Το δοκίμασα. Δεν έχασα ούτε μια εικόνα από τριψήφιο αριθμό τυχαίων εικόνων· τις παρουσίασε τελικά όλες, και δεν άργησε και τόσο. Το Mersenne Twister είναι βασισμένο σε κάτι περίεργες μαθηματικές ακολουθίες που με κάνουν να ζαλίζομαι, αλλά φαίνεται να δουλεύει καλά.

Όταν το έβαζα να ρίχνει ζάρια (τουτέστιν, μικρούς τυχαίους αριθμούς), ορισμένες φορές μού έδινε μια περίεργη εντύπωση, και ακόμα μπορεί να μου δώσει μια τέτοια εντύπωση. Αλλά, από την άλλη, γιατί αυτοί οι αριθμοί να μην είναι τυχαίοι;

Έπιασα και έριξα μερικά ζάρια με τα χέρια μου πέντ’ έξι φορές και παρατήρησα τα αποτελέσματα σαν απλούς αριθμούς, αγνοώντας ότι είχα πραγματικά ζάρια μπροστά μου. Αν αυτά τα αποτελέσματα σ’τα είχε δώσει το μηχάνημα τι θα έλεγες; ρώτησα τον εαυτό μου. Και σε αρκετές απ’αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση ήταν ότι μάλλον θα έλεγα πως κάτι δεν πηγαίνει καλά, πως ο αριθμός δεν είναι αρκετά τυχαίος.

Αλλά αυτά ήταν πραγματικά ζάρια που είχα ρίξει...

Επομένως, τα αποτελέσματα του Mersenne Twister, ακόμα και για μικρούς τυχαίους αριθμούς, δεν είναι και τόσο άσχημα, κατέληξα.

Τώρα, για το αν όλοι οι αριθμοί έχουν ίσες πιθανότητες να εμφανιστούν, αυτό δεν το ξέρω, και δεν το νομίζω. Αλλά δεν έχει πραγματικά μεγάλη σημασία. Εξάλλου, PRNG σημαίνει pseudorandom number generator.

Έκανα, από περιέργεια, και ένα πείραμα με τη Javascript που είναι μια πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη γλώσσα, να δω τι αποτελέσματα μπορεί να μου δώσει. Την έβαλα να μου δημιουργήσει, μέσα σε ένα αρχείο HTML, 500 τυχαίους αριθμούς από το 1 μέχρι το 156. Πήρα τα αποτελέσματα από εκεί και τα καθάρισα από όμοιους αριθμούς και τα έβαλα κατά αριθμητική σειρά, το ένα κάτω από το άλλο, μέσα σε ένα αρχείο ΤΧΤ, και κοίταξα πόσες σειρές είχε το αρχείο. Αν είχαν βγει όλοι οι αριθμοί, θα έπρεπε να είναι 156. Δεν ήταν 156. Έχανε, αν θυμάμαι καλά, 15 ή 16 αριθμούς. Δεν έψαξα να βρω ποιους.

Το ξανάκανα το πείραμα και πάλι το ίδιο αποτέλεσμα είχα: έχανε πάλι αριθμούς.

Και το να χάνει 15 αριθμούς στους 150 είναι σαν να λέμε ότι χάνει το 10%. Δεν είναι λίγο. Μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία αν θες απλά έναν αριθμό που να είναι πιο μεγάλος ή πιο μικρός από κάτι, ή έναν ό,τι νάναι αριθμό για την ονομασία μιας μεταβλητής πχ. Αλλά έχει σημασία αν ο κάθε αριθμός αντιστοιχεί σε κάτι το ξεχωριστό και θες να μπορούν να βγουν όλοι κάποια στιγμή.

Βλέπεις αυτό το πλαίσιο πάνω από το post, που παρουσιάζει τον τίτλο ενός τυχαίου post από το blog; Αν πατήσεις το κουμπάκι που γράφει «Τυχαίο» θα σου δώσει ένα άλλο τυχαίο post. Είναι φτιαγμένο με Javascript, και να είσαι σίγουρος ότι κάποια post δεν μπορούν να εμφανιστούν μέχρι πάλι να προσθέσω ένα καινούργιο post στο blog, οπότε και τα τυχαία αποτελέσματα αλλάζουν πάλι, και χάνονται κάποια άλλα...

Αξιοσημείωτο, επίσης, ότι μέχρι στιγμής το μόνο ηλεκτρονικό πράγμα που υποτίθεται ότι μπορεί να σου δώσει πραγματικά τυχαίους αριθμούς είναι το hardware random number generator που δημιουργεί τυχαίους αριθμούς από εξωτερικά φυσικά δεδομένα, όχι μέσω αλγόριθμου.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]