17 / 5 / 2024
Επειδή τελευταία δεν ξέρω πάλι τι να γράψω στο blog και δεν θέλω να αρχίσω τις επαναλήψεις (όπως έκανα κάποτε), σας ανεβάζω να δείτε το εξώφυλλο του τρίτου τόμου της Αναζήτησης του Οφιομαχητή.
Το πρώτο μπορείτε να το δείτε εδώ. Και το δεύτερο εδώ.
Όπως έχω ξαναπεί, αυτή τη σειρά (συνολικά 7 τόμοι) θα ξεκινήσω να τη δημοσιεύω από τα τέλη του 2024. Διαδραματίζεται σε μια διάσταση του Θρυμματισμένου Σύμπαντος για την οποία δεν είχα γράψει πολλά ώς τώρα, και επίσης τα γεγονότα που περιγράφει συμβαίνουν πολλά χρόνια μετά από τον 1ο και τον 2ο κύκλο του ΘΣ, οπότε κάποια πράγματα στο ΘΣ έχουν αλλάξει. Δεν είναι στατικός κόσμος.
Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράψει ένα άρθρο για τους υπερανθρώπους στη λογοτεχνία. Αυτό γράφτηκα ενώ έγραφα την ιστορία με τον Οφιομαχητή – και δεν είναι τυχαίο. Ο Οφιομαχητής είναι υπεράνθρωπος, αλλά από εκείνους που έχουν αρκετά ενδιαφέρον για να με τραβάνε να γράψω για αυτούς.
Δύο κειμενάκια που είχα γράψει σε αυτό το blog για τα ερπετά στη φανταστική λογοτεχνία επίσης δεν είναι τυχαία. Γράφτηκαν ενώ έγραφα την Αναζήτηση του Οφιομαχητή, όπου τα ερπετά έχουν μια τελείως διαφορετική έννοια από την κλασική, μονοδιάστατη νοοτροπία «φίδι = διάβολος».
5 / 5 / 2024
Έχει τύχει να θυμάσαι κάποια ταινία, ή κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι, από παλιά αλλά να μη μπορείς, με τίποτα, να το βρεις σήμερα; Μου έχει τύχει, και έχω ακούσει ότι και σε άλλους έχει τύχει.
Δε θυμάσαι τον τίτλο, απλώς θυμάσαι διάφορα πράγματα για την ταινία ή για το παιχνίδι – εικόνες, σκηνές, λέξεις. Ρωτάς τον έναν, μήπως το ξέρει· ρωτάς τον άλλο. Τίποτα. Κανείς δεν το ξέρει, κανείς δεν το θυμάται. Ψάχνεις στο διαδίκτυο: τα ίδια. Δεν το βρίσκεις πουθενά.
Είναι σαν να μην υπήρχε ποτέ. Σαν να ήταν απλώς ένα όνειρο. Ή σαν να μη θυμάσαι καλά.
Είναι, όμως, όντως έτσι; Θυμάσαι λάθος; Ή απλά δεν μπορείς να το βρεις; Ή κάτι... άλλο γίνεται;
Αυτό έχει συμβεί σε πολλούς ανθρώπους. Και ίσως και με βιβλία, αλλά περισσότερο με ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια το έχω ακούσει. Θυμούνται κάτι από παλιά, από όταν ήταν παιδιά, αλλά δεν το βρίσκουν. Με τίποτα. Όσο κι αν ψάχνουν.
Από αυτό έχει γεννηθεί μια θεωρία ότι ίσως να γλιστράμε σε άλλες πραγματικότητες όσο ζούμε. Η συνείδησή μας, η νόησή μας, αλλάζει πραγματικότητες οι οποίες μοιάζουν τόσο μεταξύ τους ώστε να είναι πρακτικά ίδιες... εκτός από κάποιες λεπτομέρειες. Όπως μια ασήμαντη ταινία, ή ένα ασήμαντο παιχνίδι. Που εδώ δεν υπάρχει, αλλά υπήρχε εκεί.
Κι αν τύχει κάποτε και το ξαναβρούμε; Αν, παρ’ελπίδα, αυτό συμβεί; Τότε, έχουμε γλιστρήσει πίσω στην προηγούμενη πραγματικότητα; Ή σε μια άλλη ξανά;
Φυσικά, δεν ξέρω αν όντως ισχύει αυτό. Είναι, προφανώς, θεωρητικό. Είναι σαν κάτι από διήγημα του Μπόρχες – Ο Κήπος με τα Χιλιάδες Μονοπάτια; Αλλά μάλλον δεν θυμάμαι καλά τον τίτλο...
Ασχέτως, πάντως, αν όντως ισχύει ή όχι, έχει πλάκα – έχει έναν κάποιο ρομαντισμό – να σκέφτεται κανείς έτσι τα χαμένα πράγματα. Ότι υπήρχαν, υπό μία έννοια, σε έναν άλλο κόσμο από τον οποίο πλέον έχουμε αποχωρήσει όταν πήραμε μια (λάθος;) στροφή μέσα στον χώρο και στον χρόνο.
2 / 5 / 2024
Μεγάλες γάτες που κυνηγάνε σαχλά φαντάσματα; Πού έχει καταντήσει τούτος ο κόσμος...
Μυστηριακές Οντότητες
