Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 2 / 2022

Η συγγραφή – η λογοτεχνική συγγραφή, τουλάχιστον – αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ο εγωισμός σου. Εκεί είναι που πραγματικά αρχίζεις να γράφεις, όταν έχεις περάσει το κατώφλι του δωματίου που λέγεται Εγώ και έχεις βγει παραέξω για να αφηγηθείς μια κατάσταση, ως κατάσταση, πέρα από τις δικές σου νοοτροπίες, εμμονές, πεποιθήσεις.

Θα μου πεις, είναι ποτέ δυνατόν να ξεφύγεις τελείως από όλ’ αυτά; Μάλλον όχι· κάποια ίχνη πάντα παραμένουν. Όμως, ναι, είναι οριακά δυνατόν. Είναι δυνατόν να ξεπεράσεις το εγώ και να αφηγηθείς, να περιγράψεις, μια κατάσταση λογοτεχνικά και μόνο, βάσει κάποιον αποφάσεων που έχεις ήδη πάρει γι’αυτήν. Απλά την ακολουθείς και βλέπεις πού πηγαίνει.

Το εγώ μπορεί μονάχα να μπλεχτεί στην όλη διαδικασία και να τη χαλάσει.

Οι πιο καλές ιστορίες είναι αυτές που ο συγγραφέας γράφει ανεπηρέαστα, πέρα από τον εγωκεντρισμό του.

Γι’αυτό κιόλας ανέκαθεν πίστευα ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον λογοτεχνικά κόσμο – βραβεία, επιδοκιμασίες, αποδοκιμασίες, συγκρούσεις, απαιτήσεις (τι «πρέπει» να κάνεις και τι όχι), τι πουλάει και τι δεν πουλάει, τι είναι αποδεκτό και τι όχι, «διάβασέ με για να σε διαβάσω» – βλάπτουν ουσιαστικά και τη λογοτεχνία και τους συγγραφείς. Διότι όταν κάποιος έχει στο μυαλό του αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να γράψει ελεύθερα, πέρα από το εγώ του. Ή, τουλάχιστον, αυτό γίνεται πιο δύσκολο. Και γι’αυτό βλέπεις αρκετούς συγγραφείς να «μπλοκάρονται» και να μη μπορούν να γράψουν ή να γράφουν σαφώς κατώτερα πράγματα απ’ό,τι θα μπορούσαν. Όταν διαπιστώνεις να λείπει ο ενθουσιασμός και η αχαλίνωτη δημιουργικότητα από μια λογοτεχνική ιστορία, αυτό σπάνια είναι τυχαίο.

Σήμερα, με την ελευθερία που προσφέρει το διαδίκτυο θα μπορούσαμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά, και ήδη πιστεύω πως γίνεται· αλλά όχι και με τόσο γρήγορους ρυθμούς όσο θα έπρεπε. Ακόμα παραμένουμε κολλημένοι σε «επιτροπές», «ειδικούς», και διάφορα «πρέπει». Το τι είναι «σωστό» να γραφτεί, τι «μήνυμα» πρέπει να μεταφέρεις, τι «προσφέρει» το κείμενο, και όλες αυτές οι φανφάρες που, σε τελική ανάλυση, το μόνο που «προσφέρουν» είναι κατώτερα κείμενα.

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!