Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 2020

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (46)

Μυρμηγκοφάγος ή άνθρωπος; Εσύ αποφασίζεις.

Δράκος εναντίον κόμπρας

Δείτε αυτό το βίντεο. Είναι καταπληκτικό, αν και η ποιότητα είναι, ομολογουμένως, οικτρή.

Ο δράκος του Κόμοντο δεν μασάει τίποτα – εκτός από κόμπρες.

Μου θυμίζει κάτι παλιές ταινίες αυτό το βίντεο, στις οποίες, για να φτιάξουν γιγάντια τέρατα, μεγέθυναν φίδια και άλλα ζώα και τα έβαζαν να φαίνεται σαν να αντιμετωπίζουν τους ήρωες. Θυμάμαι, μάλιστα, μια τελείως τραγελαφική κατάσταση σε μια ταινία όπου είχαν μεγεθύνει μια χελώνα, την είχαν κάνει ΠΕΛΩΡΙΑ, και υποτίθεται πως ήταν κάποιο μυθικό τέρας που οι ήρωες πολεμούσαν. Αλλά φαινόταν ότι ήταν απλά μια συνηθισμένη, άκακη χελώνα. Ήταν αστείο. Αλλά είχε τη γοητεία του. Νομίζω ότι ήταν μία από εκείνες τις παλιές ταινίες με τον Ηρακλή, όπου ο Ηρακλής είχε φτάσει μέχρι και στο Διάστημα και είχε αντιμετωπίσει μηχανικά έντομα.

Κακοί αέρηδες

Πριν από κανένα χρόνο, αν θυμάμαι καλά, είχα γράψει ένα post εδώ για τις ανεμογεννήτριες (που τώρα βαριέμαι να ψάξω να βρω το link). Και εκεί έλεγα ότι μου φαίνεται περίεργο που κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι ανεμογεννήτριες, αντί να εξυπηρετούν το περιβάλλον και τον άνθρωπο, τα βλάπτουν και τα δύο. Γενικά, νόμιζα ότι αιολική ενέργεια σημαίνει φτηνή ενέργεια πολύ καλύτερη από του πετρελαίου. Ή, σε τελική ανάλυση, ακόμα κι αν έχει κάποια μειονεκτήματα, είναι δυνατόν να είναι χειρότερα από του πετρελαίου;

Επίσης, θυμάμαι πως είχα γράψει ότι το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά δεν μπορείς να τα ελέγξεις μόνος σου, οπότε και δεν μπορείς να ξέρεις ποια είναι η αλήθεια ή αν κάποια πράγματα λέγονται για διάφορες σκοπιμότητες.

Πρόσφατα, όμως, ανακάλυψα το ακόλουθο βίντεο το οποίο προτείνω όλοι να δείτε, γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντικό.

Ίσως [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (45)

Ακόμα ένα όμορφο γκράφιτι που μοιάζει να βγήκε από ψυχεδελικό όνειρο.

Και περιμένουμε τον κορονοϊό να δαγκώσει

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έληξαν τα περιοριστικά μέτρα του απόλυτου παραλογισμού – δηλαδή, να είναι κλειστά τα πάντα και οι πάντες στις κορονότρυπές τους – και δίνεται η εντύπωση ότι η κοινωνία έχει αρχίσει να επιστρέφει σε μια κάποια κανονικότητα. Ο κόσμος κυκλοφορεί, τα μαγαζιά κινούνται. Κατά πόσο όλη αυτή η κίνηση είναι στα επίπεδα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «φυσιολογικά», μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Νομίζω, πάντως, ότι είναι λίγο πιο κάτω από αυτό το επίπεδο.

Και η απειλή του κορονοϊού συνεχίζει να κρέμεται πάνω απ’τα κεφάλια μας σαν τσεκούρι. Η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε μια απειλητική στασιμότητα.

Βλέπεις τώρα κάτι... περίεργα πράγματα κυκλοφορώντας στους δρόμους της Αθήνας, όπως ανθρώπους να συνωστίζονται σε προποτζίδικο χωρίς κανείς να φορά μάσκα (ενώ μπορείς να υποθέσεις [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (44)

Κι άλλες μηχανές στους τοίχους...

Λέξεις για καλαμπόκια

Κάποιος στο Twitter μού έγραψε μια απάντηση για το προηγούμενο άρθρο σχετικά με το σκαστό καλαμπόκι/ποπ-κορν. Βασικά, μοιράστηκε έναν σύνδεσμο από τη Wikipedia – αυτόν εδώ – όπου αναφέρονται διάφορες ελληνικές ονομασίες για το ποπ-κορν· και μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον για να το παραθέσω.

Το πρόβλημα, όμως, είναι πως όλες αυτές οι λέξεις είναι ιδιωματικές. Επιπλέον, λέξεις όπως παπαρλοπλαπούτσια μπορεί να έχουν πλάκα, ομολογουμένως, αλλά δεν είναι εύηχες. Κι αν τις θέλεις για χρήση μέσα σε φανταστικό σκηνικό, είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Εκεί δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις ιδιωματικές λέξεις που ισχύουν σε συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας. Ή πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάτι που μοιάζει πιο ουδέτερο, ή, αν θέλεις να χρησιμοποιήσεις ιδιωματική λέξη, συνήθως είναι καλύτερα να σκεφτείς κάτι δικό σου. Θα μπορούσες [...]

Σκαστό καλαμπόκι

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Έχεις παρατηρήσει ότι δεν έχουμε καμία ελληνική ορολογία για το pop-corn; Τουλάχιστον, εγώ, όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα τίποτα σε κανένα λεξικό.

Χρησιμοποιούμε, επομένως, τη λέξη όπως είναι – ποπ-κορν, ή ποπ κορν. Αλλά δεν είναι ελληνική λέξη. Ούτε είναι από εκείνες τις λέξεις που, αν και ξένες, έχουν ενταχθεί πλέον τόσο πολύ μέσα στη γλώσσα μας που μπορούν να θεωρηθούν ως ελληνικές: όπως το καζίνο ή το γκαράζ.

Έγραφα, λοιπόν, μια ιστορία στο Θρυμματισμένο Σύμπαν πριν από κάποιο καιρό (την οποία δεν έχω δημοσιεύσει ακόμα – εντάσσεται στον δεύτερο κύκλο) και οι χαρακτήρες μου είχαν βρεθεί σ’ένα μέρος όπου μπορούσαν, και ήθελαν, να φάνε ποπ-κορν. Αλλά δεν μου φαινόταν σωστό να γράψω ποπ-κορν. Τα πάντα σ’έναν φανταστικό κόσμο υποτίθεται πως είναι μετάφραση, γιατί [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (43)

Βοθροδαίμων. Αυτό το αξιαγάπητο ον, όπως φαίνεται από τη φωτογραφία, πάει και τρώει βόθρους μέσα στις πόλεις, κάνοντάς τους να εξαφανίζονται, με αξιοσημείωτες υγειονομικές συνέπειες για τους κατοίκους.

Εισβολή της πραγματικότητας

Γενικά, δεν θέλω να μπλέκω τη λογοτεχνία με την πραγματικότητα· προτιμώ να τα κρατάω χωριστά, το καθένα στην περιοχή του. Μου μοιάζει με άγος το να τα μπλέκεις. Θέλω να πω: είναι χυδαίο, δεν είναι; Εις βάρος της λογοτεχνίας κυρίως. Είναι σαν μόλυνση.

Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που αυτό έρχεται τελείως φυσικά και δεν μπορείς να το αποφύγεις· ή δεν θέλεις επειδή είναι κάτι που αισθάνεσαι ότι ταιριάζει. Και δεν μιλάω μόνο για όταν η πραγματικότητα εισβάλει στη λογοτεχνία (με κάποια ιδέα, συνήθως) αλλά κι όταν η λογοτεχνία εισβάλει στην πραγματικότητα.

Για παράδειγμα, ένας χαρακτήρας που έγραφα πάντα έστριβε τα τσιγάρα του (είναι ο Ζαώδριλ ο Σκοτωμένος από το Απομεινάρηδες και Ζωντανοί Νεκροί αν αναρωτιέστε), και σκέφτηκα Μήπως έχει δίκιο τελικά; Μέχρι τότε δεν κάπνιζα στριφτό τσιγάρο. Το δοκίμασα, [...]

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]