Όχι, οι τιμές δεν έχουν ανεβεί

Όχι. Σίγουρα όχι.

Δεν θέλουν να γαμήσουν οικονομικά τον κοσμάκι. Ε, μη γίνεστε παρανοϊκοί τώρα! Αυτά είναι η... φυσιολογική κίνηση της αγοράς. Μη σας μπαίνουν τίποτα παράξενες ιδέες!

*

Γενικά, δεν είμαι απ’αυτούς που θυμούνται πόσο ακριβώς κάνουν τα προϊόντα. Αν, πχ, ένα πράγμα στο σουπερμάρκετ κάνει 90 λεπτά ή 1,10 ευρώ ή 1,20 ευρώ, θα σου πω ότι κάνει κάνα ευρώ. Αν τύχει να το ανεβάσουν 10 λεπτά, μάλλον δεν θα το παρατηρήσω. Δεν τα προσέχω και πολύ, είναι η αλήθεια, το παραδέχομαι: δεν είμαι συνειδητοποιημένος καταναλωτής.

Αλλά είναι κάποια πράγματα που ακόμα και για εμένα, που δεν τα προσέχω πολύ, βγάζουν μάτι.

Περιφέρομαι προς τα λάδια, τις προάλλες στο σουπερμάρκετ, και βλέπω τιμή 12,50 ευρώ το μπουκάλι του λίτρου! (Ή, ίσως, 12,65· δεν θυμάμαι ακριβώς. Τι σας έλεγα;) Μπα, σε καλό σας, λέω, βάλατε λάθος το [...]

Κι άλλο Gondwane, παρακαλώ

Έχω πια φτάσει στο 4ο βιβλίο του Gondwane (έξι έχει η σειρά) και ομολογώ πως έχω πάθει την πλάκα μου. Καμία σχέση με το Thongor and the Wizard of Lemuria που είχα διαβάσει πριν από ένα χρόνο και ήταν, εκτός από αφόρητα κλισέ, πολύ χάλια στο φινάλε του. Φαίνεται πως είχα βιαστεί να κρίνω τον Lin Carter.

Στο Gondwane έχει ιδέες εξωφρενικές, και είναι γραμμένο με έναν τρόπο που παίζει ανάμεσα στο κωμικό – ή στο όχι και τόσο σοβαρό – και στο περισσότερο σοβαρό. Όλα αυτά δίνουν μια τρομερά παράξενη και σουρεαλιστική αίσθηση. Ο κόσμος που παρουσιάζει είναι αληθινά πρωτότυπος και δημιουργικός. Και συνεχώς εμφανίζει καινούργια πράγματα που σε εκπλήσσουν.

Μοιάζει να είναι πραγματικά τρομερή σειρά. Κατά πάσα πιθανότητα, θα γίνουν από τα αγαπημένα μου βιβλία.

Κι εδώ υπάρχουν κάποια τέλη, ή ενδιάμεσα τέλη (δηλαδή, όχι στο τέλος-τέλος [...]

Ο παραμυθένιος συγγραφέας

Έπιασα να διαβάσω το Escardy Gap των Peter Crowther και James Lovegrove. Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ. Έτυχε, κάποτε, να το βρω σ’ένα παλαιοβιβλιοπωλείο (όπως και πολλά βιβλία μου) και είπα να το ξεκινήσω – και φαίνεται ωραίο ήδη από τις πρώτες 40 σελίδες. Το έψαξα και σε ηλεκτρονική μορφή αλλά, δυστυχώς, στα συνηθισμένα κυβερνοσοκάκια που περιφέρομαι δεν το βρήκα, οπότε αναγκαστικά το διαβάζω στο χαρτί. (Σόρυ σ’εσάς τους λάτρεις των «κανονικών» βιβλίων αλλά ειλικρινά βρίσκω τα ηλεκτρονικά βιβλία πιο βολικά στο χέρι και στο μάτι· δεν το λέω για πλάκα τόσο καιρό, ούτε απλώς επειδή βγάζω κι εγώ τα δικά μου σε ηλεκτρονική μορφή.)

Το Escardy Gap πρέπει να είναι αυτό που αποκαλούν meta-fiction γιατί, στον πρόλογο, ξεκινά με τον συγγραφέα που μετά αρχίζει να το γράφει. Και, ξέρεις, αυτός ο συγγραφέας είναι ο... κλασικός συγγραφέας; Είναι ο [...]

Μυστηριακές Οντότητες (191)

Covid ξανά;

Επαναληπτικές φαντασίες

Έχω αρχίσει να διαβάζω το Blood Song του Anthony Ryan, το πρώτο βιβλίο της σειράς Raven’s Shadow. Η πρώτη εντύπωση που σου κάνει δεν είναι κακή. Το γράψιμο κυλά άνετα, και είναι συγχρόνως και αρκετά ατμοσφαιρικό (αν και έχω την αίσθηση ότι ο συγγραφέας δεν είναι και τόσο έμπειρος με την ίδια την τέχνη της γραφής, καθώς βλέπω πολλά κόμματα εκεί που καταφανώς θα έπρεπε να είναι κάποιο ισχυρότερο σημείο στίξης, όπως άνω τελεία τουλάχιστον). Δεν μοιάζει καθόλου κακό βιβλίο. Όμως, τι γραφεί;

Είναι, γι’ακόμα μια φορά, ένας σκοτεινός μεσαιωνικός κόσμος, βίαιος, χωρίς έλεος. Είναι, πάλι, ένας νεαρός που θα μεγαλώσει για να γίνει σπουδαίος πολεμιστής με πολλούς τίτλους. Η μαγεία είναι σκοτεινή και δεν φαίνεται σχεδόν καθόλου παρά μόνο σε μύθους. Ο νεαρός μας ήρωας, στον πρόλογο, παρουσιάζεται μεγάλος πια και καθώς κάποιος τρίτος [...]

Μυστηριακές Οντότητες (190)

LinX with piX!

Τώρα το LinX περιλαμβάνει και εικόνες. Και το αφεντικό τρελάθηκε.

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_Linx_with_pix

Αντίθετες μορφές

Διαβάζω τώρα το The Magus του John Fowles (πλησιάζω στο τέλος του) και, συγχρόνως, τη σειρά Gondwane του Lin Carter (είμαι στο τέλος του τρίτου βιβλίου από τα έξι) και παρατηρώ ότι το καθένα μού αρέσει για τελείως διαφορετικούς λόγους.

Πέρα του ότι, βέβαια, αυτές οι δύο ιστορίες είναι γενικά τελείως διαφορετικές, έχουν και μια άλλη πολύ βασική διαφορά στην αφηγηματική τεχνική τους.

Διαβάζω τη σειρά Gondwane και απορώ πώς, μέσα σε τόσο μικρά βιβλία, ο συγγραφέας έχει καταφέρει να χωρέσει τόσες πολλές παράξενες και τρομερές ιδέες.

Και διαβάζω το Magus και παρατηρώ πώς ο συγγραφέας έχει απλώσει μία και μόνο βασική ιδέα σε τόσες πολλές σελίδες.

Πραγματικά, το ένα είναι το ακριβώς αντίθετο του άλλου από αφηγηματικής άποψης. Αλλά και οι δύο συγγραφείς κάνουν πολύ καλά αυτό που κάνουν.

Άγριο ψέκασμα

Αυτό δεν είναι πλάκα. Ενώ διέσχιζα έναν δρόμο στην Αθήνα είδα δύο αεροπλάνα να περνάνε και να σχηματίζουν στον αέρα το Χ που βλέπετε.

Μας ψεκάζουν;;;

Ορίστε, λοιπόν· τώρα, όλοι είστε «ψεκασμένοι», όχι μόνο εμείς που λέγαμε εναντίον των εμβολίων της πλάκας.

Ή, μήπως, απλά σχηματίζουν μυστηριώδη σύμβολα στους ουρανούς;

Έρχονται οι εξωγήινοι;

Ή, μήπως, δεν είναι Χ, αλλά V, το σημείο της νίκης;

Άντε, ρε παιδιά· γιατί αργείτε;

Όχι και τόσο επικίνδυνες τεχνολογίες

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω παρακολουθήσει πολύ το θέμα με τις νέες ταυτότητες, αλλά έχω καταλάβει περίπου τι γίνεται, και μου έφερε πάλι στο μυαλό κάτι που σκεφτόμουν από παλιά.

Διαμαρτυρόμαστε υπερβολικά για τα λάθος πράγματα.

Πάρε για παράδειγμα το QR Code. Πολλοί έχουν διαμαρτυρηθεί ότι τους κλέβει την ιδιωτικότητά τους, τους «σταμπάρει», τους κατηγοριοποιεί, ή ακόμα και ότι είναι «του Σατανά». Εντάξει, το τελευταίο είναι τελείως γελοίο, αλλά ούτε τα πρώτα έχουν κάποια πολύ σοβαρή βάση.

Μου δίνουν, μάλιστα, την εντύπωση ότι κάποιοι δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι όλα αυτά τα «μαγικά» μηχανήματα που χρησιμοποιούν – smartphones και υπολογιστές.

Το όνομά μου, «Κώστας Βουλαζέρης», δεν σημαίνει τίποτα για ένα ηλεκτρονικό σύστημα· είναι απλά μια σειρά από σύμβολα, αυτό που στην προγραμματιστική θεωρία λένε «string». [...]