Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 3 / 2025

Πόσοι θυμάστε το παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι Talisman που πλέον θεωρείται κλασικό; Όσοι δεν το ξέρετε, ίσως θα έπρεπε να το γνωρίσετε. Δυστυχώς, δεν έχω τις παλιές του εκδόσεις – έχω μια πιο πρόσφατη – αλλά όχι και την τελευταία που κυκλοφόρησε. Αν δεν κάνω λάθος, έχω την τρίτη έκδοση. Αρκετά καλή, αλλά νομίζω ότι οι προηγούμενες ήταν πιο εμπνευσμένες, πιο χαοτικές, και πιο παράξενες. Η τελευταία, η τέταρτη, δεν κράτησε για πολύ: γρήγορα εξαφανίστηκε, αν και έβγαλαν ένα σωρό expasion.

Υπάρχει όμως και το digital edition του Talisman. Το ανακάλυψα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο στο διαδίκτυο, και τότε ήταν δωρεάν – ακριβώς από αυτό το site που σας παραπέμπω. Δεν ξέρω τι έχει γίνει και αυτή τη στιγμή δεν είναι δωρεάν. Ήταν δωρεάν ολόκληρο, με όλα τα expansion· οπότε, φυσικά, το κατέβασα. (Και ακόμα είναι αρκετά οικονομικό, αν και όχι δωρεάν, δυστυχώς.) Το σκάλισα λίγο ως παιχνίδι, και έχει όντως πλάκα, αν και διαφέρει κάμποσο από το παλιό στιλ. Είναι σαν να προσπαθούν να επαναφέρουν το πολύ παλιό, πειραματικό ύφος αλλά με νέα δεδομένα.

Ως παιχνίδι, όμως, δεν με ικανοποίησε. Προσπαθώ να παίξω και πάντα στη μέση το αφήνω. Ναι μεν όλα είναι ΟΚ και καλοφτιαγμένα, αλλά με ενοχλεί να μη μπορώ να δω τον πίνακα του παιχνιδιού από κοντά. Ακόμα κι όταν ζουμάρεις, εμφανίζεται μόνο η περιοχή γύρω από τον ενεργό χαρακτήρα· δεν μπορείς να πας να κοιτάξεις από κοντά ό,τι θέλεις. Και οι κάρτες απλά εμφανίζονται κι εξαφανίζονται.

Δεν ξέρω, αλλά δεν έχω καθόλου την ίδια αίσθηση όπως στο επιτραπέζιο παιχνίδι όπου έχεις τα πάντα μπροστά σου.

Υπάρχουν, νομίζω, κάποιες βασικές διαφορές ανάμεσα στα ηλεκτρονικά και στα επιτραπέζια παιχνίδια οι οποίες δεν είναι εύκολο να γεφυρωθούν. Το digital edition του Talisman απλώς αναπαράγει το επιτραπέζιο παιχνίδι μέσα στην οθόνη σου, αλλά, κατά τη γνώμη μου, για να ήταν πραγματικά επιτυχημένο θα έπρεπε να ήταν βασισμένο στο επιτραπέζιο παιχνίδι, όχι απλώς αναπαραγωγή του. Ένα video game, δηλαδή, με έμπνευση το Talisman, όχι το ίδιο το Talisman.

Ωστόσο, κι αυτό όπως είναι έχει πλάκα, και μπορεί να είναι διασκεδαστικό. Όμως, ξέρετε... η αίσθηση δεν είναι η ίδια. Δεν μπορεί να είναι. Αν θέλω πραγματικά να παίξω Talisman που είναι όντως Talisman, θα κατεβάσω την παλιά τρίτη έκδοση που έχω επάνω στο ράφι μου και σκονίζεται τόσο καιρό.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX