(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Στη συγγραφή – αλλά, μάλλον, και σε κάθε είδους τέχνη – η χειρότερη παγίδα είναι ο εγωισμός σου. Ξέρεις τι γίνεται; Πολλοί ξεκινάνε με τον ενθουσιασμό – «Μ’αρέσει! Θέλω κι εγώ να το κάνω!» – ή από μια εσωτερική ανάγκη που τους οδηγεί, και καταλήγουν να κοιτάζουν τόσο πολύ τριγύρω, τους «εντυπωσιασμούς» του συστήματος, που αρχίζουν να ζητάνε απεγνωσμένα επιβεβαίωση. Ολοένα και περισσότερη. Αυτός είναι απλά ο εγωισμός τους που έχει, αρνητικά, κεντριστεί. Καταλήγουν πολλοί απ’αυτούς σε διάφορες μάντρες που τους δίνουν επιβεβαίωση, ικανοποιώντας τον εγωισμό τους. Αλλά όποιος σου δίνει τεχνητή επιβεβαίωση μπορεί το ίδιο εύκολα να σου την πάρει κιόλας. Και πολύ σύντομα βλέπεις στις μάντρες ο ένας ν’αρχίζει να λέει διάφορα μαργαριτάρια πίσω από την πλάτη του άλλου, ή διάφορες μπηχτές ακριβώς μπροστά του. Όχι και τόσο φιλική κατάσταση, κατά βάθος. Ψέματα – ούτε καν κατά βάθος.

Ο πιο εύκολος τρόπος να πέσεις σ’ένα χαντάκι είναι ακολουθώντας την αρνητική μεριά του εγωισμού. Και αυτός είναι και ο πιο εύκολος τρόπος για κάποιον να σε κοντρολάρει.

Κάπου έχεις ξεχάσει ποιο είναι το νόημα της τέχνης, το γιατί άρχισες να κάνεις αυτό που κάνεις, το γιατί πραγματικά το θέλεις. Και ο λόγος που η τέχνη έχει πραγματικά αξία είναι επειδή μας οδηγεί πέρα από τον εαυτό μας, πέρα από το εγώ μας, εκεί όπου γινόμαστε άπειροι. Οτιδήποτε προσπαθεί να σ’το κλέψει αυτό επικαλείται τον εγωισμό σου. Ποτέ μην το ξεχνάς.