Αντιεγωκεντρισμός

Η κουλτούρα μας συνεχώς ωθεί τους συγγραφείς να αγχώνονται και να καταπιέζονται (εντάξει, όχι μόνο αυτούς, αλλά γι’αυτούς θέλω να πω τώρα): κάτσε και παρακολούθα τι θα πει ο ένας ή ο άλλος για εσένα, κάτσε και μέτρα αστεράκια, μέτρα δολάρια ή ευρώ, μέτρα «δημοτικότητα», μέτρα «hits», βλέπε ποιος σε έχει διαβάσει, βλέπε που «εμφανίζεται» το βιβλίο σου, βλέπε ποιος «σημαντικός» σού δίνει σημασία, δώσε βάση τι λένε αυτοί γύρω σου, δώσε βάση στο «κοινό», κάνε σύγκριση των δικών σου γραπτών με αυτών ενός άλλου, διάβασε για να σε διαβάσουν... μια ατέρμονη λίστα από, κατά βάση, ανουσιότητες.

Γιατί; Επειδή η κοινωνία μας θέλει να μπλέκει τους πάντες σε ανταγωνιστικά παιχνίδια (ένα εκ των οποίων είναι και οι «κοινωνικοί» συγγραφείς). Πρέπει πάντα να επιδιώκεις κάτι παραπάνω, να συγκρίνεσαι με κάτι ή με κάποιον – για να βελτιώνεσαι, [...]

Μυστηριακές Οντότητες (166)

Μυστήριος πόντικας.

Ο γέρο-Willow

Είδα την καινούργια τηλεοπτική σειρά Willow κυρίως επειδή ήμουν περίεργος να δω τι έχουν κάνει, αφού φαίνεται να είναι «της μοδός» τελευταία να αναμασάνε όλο τα περασμένα.

Αυτή η σειρά είναι βασισμένη στην παλιά (κλασική, σύμφωνα με κάποιους) ταινία φαντασίας Willow την οποία έχω να δω πολύ καιρό. Και νομίζω ότι την είχα δει μια, δυο φορές όταν ήμουν μικρός. Σκέφτομαι, όμως, να την ξαναδώ τώρα, γιατί η σειρά είναι, ουσιαστικά, συνέχεια της ταινίας.

Από την ταινία θυμάμαι μόνο κάποια πολύ βασικά πράγματα, όπως τον νάνο Willow, εκείνη τη μάγισσα-βασίλισσα που μοιάζει με σκοτεινή καλόγρια του διαβόλου, και ότι η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της και πολύ σοβαρά, ότι έχει μια γενικά καραγκιόζικη διάθεση παρότι υποτίθεται πως συμβαίνουν σοβαρά, επικά γεγονότα που τραντάζουν συθέμελα τον κόσμο.

(Διπλή [...]

Μυστηριακές Οντότητες (165)

Ξωτικό εθεάθη....

Σκιές στις οθόνες

Έμαθα ότι το Amber του Zelazny σχεδιάζεται σύντομα να γίνει τηλεοπτική σειρά. Αυτά είναι αρκετά σημαντικά νέα για εμένα, καθώς το Amber είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου ιστορίες φαντασίας. Ίσως, μάλιστα, να είναι η πιο αγαπημένη μου ιστορία γενικά. Πρόσφατα την είχα ξαναδιαβάσει και σκέφτομαι να την ξαναδιαβάσω και στο μέλλον – πιθανώς παραπάνω από μία φορά. Μου φαίνεται ότι κάθε φορά που τη διαβάζω γίνεται καλύτερη. Και μερικές φορές, όταν διαβάζω άλλα βιβλία που με κάνουν να βαριέμαι, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται: Τι κάθεσαι και διαβάζεις αυτές τις μαλακίες; Δεν πιάνουμε να διαβάσουμε το Amber ξανά;

Ναι, τόσο πολύ μού αρέσει το Amber.

Και ένα έχω να πω για τη σειρά που ετοιμάζουν: ή θα είναι καταπληκτική – από εκείνα τα μνημειώδη πράγματα – ή θα είναι μάπα τελείως. Μέση δεν υπάρχει εδώ.

Ελπίζω [...]

Μυστηριακές Οντότητες (164)

Φιλικοί δράκοι.

Ο δαίμων των λαθών

Το 2018 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της σειράς Raven του Richard Kirk. Τα άλλα δεν είχα καταφέρει να τα βρω. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο, αυτά τα βιβλία είναι δυσεύρετα ακόμα και στη σημερινή εποχή του διαδικτύου.

Τώρα βρήκα, επιτέλους, το δεύτερο και το διαβάζω.

Όμως εδώ δεν θα κάνω σχολιασμό για το ίδιο το βιβλίο, αλλά για τη συγκεκριμένη έκδοση που έχω:

Είναι γεμάτη τυπογραφικά λάθη.

Ξεπετάγονται σαν στρεβλοί δαίμονες (α λα Κόντογλου) μέσα από τις παραγράφους!

Αλλά ένα συγκεκριμένο τυπογραφικό λάθος είναι ο άρχοντας των τυπογραφικών λαθών εκεί μέσα, και ίσως ο Άρχοντας των Τυπογραφικών Λαθών γενικά!

Ιδού, περίεργοι αναγνώστες:

Προφανώς, θέλει να γράψει though αλλά γραφεί thoguth.

Και αναρωτιέσαι τώρα εσύ: Τι είναι αυτό το thoguth, γαμώτο; Δαίμονας από τη μυθολογία Κθούλου; Κάτι [...]

Μυστηριακές Οντότητες (163)

Άγριες πόρτες.

Ηθικές ανηθικότητες

Έτυχε να διαβάσω αυτό το άρθρο και διαπίστωσα, γι’ακόμα μια φορά, πόσο με εκπλήσσουν κάποιες νοοτροπίες και ιδέες που κυκλοφορούν τελευταία.

Μια διευκρίνιση, όμως, πρώτα: Δεν βάζω το παραπάνω link για να στοχοποιήσω το άρθρο ή την αρθρογράφο. Αν μη τι άλλο, πηγαίνω συχνά σ’αυτό τον ιστότοπο και βρίσκω πράγματα που πιστεύω ότι έχουν ενδιαφέρον, και αρκετά τα έχω συμπεριλάβει κατά καιρούς και στις Επιλογές μου. Απλώς αναφέρω το συγκεκριμένο άρθρο γιατί μου έδωσε αφορμή να (ξανα)σκεφτώ αυτό το θέμα. Έχω δει πολλές τέτοιες νοοτροπίες, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, από την «αντιδραστική» παράταξη, η οποία είναι αντιδραστική, εκτός των άλλων, και ως προς την «αριστερή κυριαρχία» που υπάρχει τελευταία στον κόσμο και στο ότι μας έχουν πνίξει οι «πούστηδες» (και καλά).

Εγώ αμφιβάλλω ότι κάποια από αυτά έχουν στέρεα [...]

Εγκαταλειμμένα υποδήματα μέσα στις μεγαλουπόλεις

Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι να γράψω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, οπότε σήμερα θα έχουμε ακόμα μία επανάληψη από το παλιό blog για ένα αστικό μυστήριο (;) που έχει πλάκα.

*

Στις πόλεις συναντάς πεταμένα υποδήματα σε διάφορα απίθανα μέρη, και είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πώς βρέθηκαν εκεί. Είναι ολόκληρο μυστήριο το θέμα. Σοβαρά.

Δεν το λέω μόνο εγώ· είναι αρκετά γνωστό.

Είναι να απορείς γιατί κάποιος έβγαλε τα υποδήματά του (από μπότες μέχρι γοβάκια) και τα πέταξε σε κάποιο τυχαίο σημείο μέσα σ’έναν δρόμο της Αθήνας, για παράδειγμα. Αν το καλοσκεφτείς, τα υποδήματα είναι το τελευταίο πράγμα που θα πετάξεις από πάνω σου όταν είσαι στον δρόμο. Μπορεί να πετάξεις το καπέλο σου, το μπουφάν σου, το σακάκι σου, ακόμα και το παντελόνι σου ή ένα σουτιέν – αλλά τα υποδήματα; Γενικά, οι [...]