Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 8 / 2024

Δεν έχω βάλει ποτέ διαφημίσεις στο site μου – ή, μάλλον, κάποτε είχα βάλει αυτές της Google: μια μπάρα πάνω-πάνω, αν θυμάμαι καλά· αλλά δεν είδα να μου αποδίδουν τίποτα το ιδιαίτερο και τις έβγαλα. Από τότε δεν έχω ξαναβάλει διαφημιστικά στο site, και δεν νομίζω ότι θα βάλω.

Δεν μου αρέσουν τα διαφημιστικά μέσα στα websites· τα κάνουν άσχημα. Σοβαρολογώ.

Εγώ, κατά κανόνα, πλοηγούμαι με adblocker (ναι, το δηλώνω απροκάλυπτα) όταν χρησιμοποιώ το PC, laptop ή μη. Αλλά όταν χρησιμοποιώ το smart phone δεν έχω adblocker, γιατί, πολύ απλά, δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Δεν κάνω τίποτα σπουδαίο, απλώς μπορεί να πάρω από το διαδίκτυο μερικές πληροφορίες που θέλω και αυτό είναι όλο. Τότε, όμως, βλέπω τα διαφημιστικά. Βλέπω με διαφημιστικά τα websites που έχω συνηθίσει να βλέπω χωρίς διαφημιστικά, και είναι απαίσια. Το περιεχόμενο διακόπτεται από ασυναρτησίες αποδώ κι αποκεί. Δημιουργεί μια πολύ άσχημη αίσθηση στον αναγνώστη. Δεν είναι απλώς ένα διαφημιστικό στην πάνω ή στην κάτω μεριά της σελίδας: είναι διαφημιστικά απλωμένα παντού. Ορισμένες φορές δεν ξέρεις αν διαβάζεις το περιεχόμενο του site ή τα διαφημιστικά· κι ορισμένες φορές αναρωτιέσαι αν, πράγματι, έχει καμιά διαφορά τελικά το ένα από το άλλο!

Όταν κοιτάζω το δικό μου site, είτε το βλέπω από το smart phone είτε από το PC, έχει την ίδια εικόνα: την εικόνα που μου αρέσει να βλέπω, που εγώ ο ίδιος έχω αποφασίσει γι'αυτό, και που έτσι θέλω και ο αναγνώστης να το βλέπει.

Πώς αντέχετε, ρε παιδιά, να βλέπετε τα διαφημιστικά να βιάζουν το περιεχόμενο του site σας; Είναι τόσα πολλά τα λεφτά που κερδίζετε ώστε να αξίζει αυτή την άσχημη εικόνα; Για κάποιο λόγο, το αμφιβάλλω. Πολύ.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα ακόμα, είναι που έχουν χαλάσει το διαδίκτυο.

Θυμάμαι, μάλιστα, και μία γελοιογραφία που είχε κάνει κάποιος. Ήταν μια εικόνα χωρισμένη στα τέσσερα. Στο πρώτο τέταρτο έδειχνε ένα site όπως ήταν παλιά, κι έγραφε επάνω ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. Στο δεύτερο τέταρτο είχε ένα site σε μια χρονική περίοδο λίγο πιο μετά και έγραφε ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και κάτω-κάτω ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ. Το τρίτο και το τέταρτο τέταρτο έδειχναν ένα site σε περιόδους ακόμα πιο μετά, και το site ήταν πνιγμένο στη ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ενώ το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ περιορισμένο σε μια γωνία. Δυστυχώς, εκεί πλησιάζουμε να καταντήσουμε...

Εγώ προτιμώ να παίρνω λεφτά μόνο από δωρεές... που, δυστυχώς, δεν έρχονται ούτε κατά διάνοια αρκετές. Αλλά στην Ελλάδα ζούμε. Αυτό είναι το χάλι μας.

Όμως: ΜΗΝ βάζετε διαφημιστικά στο site σας εκτός αν νομίζετε ότι θα βγάλετε κανένα πραγματικά αξιοσημείωτο ποσό. Για 50 ή 100 ευρώ (και αν), πραγματικά είναι ξεφτίλα. Απλώς χαλάς την εικόνα του site.

Κατανοητές και οι διαφορετικές απόψεις, αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν ποτέ να με κάνουν να αλλάξω γνώμη. Το διαδίκτυο προτιμώ να το βλέπω ως κάτι το ελεύθερο και το ανεξάρτητο, πέρα από τις κλασικές δεσμεύσεις της αγοράς. Fuck the Market. Πραγματικά, θα χρειαζόσουν την αγορά αν είχες τη δυνατότητα να έχεις τα πάντα δωρεάν;

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!