Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 8 / 2024

Δεν έχω βάλει ποτέ διαφημίσεις στο site μου – ή, μάλλον, κάποτε είχα βάλει αυτές της Google: μια μπάρα πάνω-πάνω, αν θυμάμαι καλά· αλλά δεν είδα να μου αποδίδουν τίποτα το ιδιαίτερο και τις έβγαλα. Από τότε δεν έχω ξαναβάλει διαφημιστικά στο site, και δεν νομίζω ότι θα βάλω.

Δεν μου αρέσουν τα διαφημιστικά μέσα στα websites· τα κάνουν άσχημα. Σοβαρολογώ.

Εγώ, κατά κανόνα, πλοηγούμαι με adblocker (ναι, το δηλώνω απροκάλυπτα) όταν χρησιμοποιώ το PC, laptop ή μη. Αλλά όταν χρησιμοποιώ το smart phone δεν έχω adblocker, γιατί, πολύ απλά, δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Δεν κάνω τίποτα σπουδαίο, απλώς μπορεί να πάρω από το διαδίκτυο μερικές πληροφορίες που θέλω και αυτό είναι όλο. Τότε, όμως, βλέπω τα διαφημιστικά. Βλέπω με διαφημιστικά τα websites που έχω συνηθίσει να βλέπω χωρίς διαφημιστικά, και είναι απαίσια. Το περιεχόμενο διακόπτεται από ασυναρτησίες αποδώ κι αποκεί. Δημιουργεί μια πολύ άσχημη αίσθηση στον αναγνώστη. Δεν είναι απλώς ένα διαφημιστικό στην πάνω ή στην κάτω μεριά της σελίδας: είναι διαφημιστικά απλωμένα παντού. Ορισμένες φορές δεν ξέρεις αν διαβάζεις το περιεχόμενο του site ή τα διαφημιστικά· κι ορισμένες φορές αναρωτιέσαι αν, πράγματι, έχει καμιά διαφορά τελικά το ένα από το άλλο!

Όταν κοιτάζω το δικό μου site, είτε το βλέπω από το smart phone είτε από το PC, έχει την ίδια εικόνα: την εικόνα που μου αρέσει να βλέπω, που εγώ ο ίδιος έχω αποφασίσει γι'αυτό, και που έτσι θέλω και ο αναγνώστης να το βλέπει.

Πώς αντέχετε, ρε παιδιά, να βλέπετε τα διαφημιστικά να βιάζουν το περιεχόμενο του site σας; Είναι τόσα πολλά τα λεφτά που κερδίζετε ώστε να αξίζει αυτή την άσχημη εικόνα; Για κάποιο λόγο, το αμφιβάλλω. Πολύ.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα ακόμα, είναι που έχουν χαλάσει το διαδίκτυο.

Θυμάμαι, μάλιστα, και μία γελοιογραφία που είχε κάνει κάποιος. Ήταν μια εικόνα χωρισμένη στα τέσσερα. Στο πρώτο τέταρτο έδειχνε ένα site όπως ήταν παλιά, κι έγραφε επάνω ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. Στο δεύτερο τέταρτο είχε ένα site σε μια χρονική περίοδο λίγο πιο μετά και έγραφε ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και κάτω-κάτω ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ. Το τρίτο και το τέταρτο τέταρτο έδειχναν ένα site σε περιόδους ακόμα πιο μετά, και το site ήταν πνιγμένο στη ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ενώ το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ περιορισμένο σε μια γωνία. Δυστυχώς, εκεί πλησιάζουμε να καταντήσουμε...

Εγώ προτιμώ να παίρνω λεφτά μόνο από δωρεές... που, δυστυχώς, δεν έρχονται ούτε κατά διάνοια αρκετές. Αλλά στην Ελλάδα ζούμε. Αυτό είναι το χάλι μας.

Όμως: ΜΗΝ βάζετε διαφημιστικά στο site σας εκτός αν νομίζετε ότι θα βγάλετε κανένα πραγματικά αξιοσημείωτο ποσό. Για 50 ή 100 ευρώ (και αν), πραγματικά είναι ξεφτίλα. Απλώς χαλάς την εικόνα του site.

Κατανοητές και οι διαφορετικές απόψεις, αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν ποτέ να με κάνουν να αλλάξω γνώμη. Το διαδίκτυο προτιμώ να το βλέπω ως κάτι το ελεύθερο και το ανεξάρτητο, πέρα από τις κλασικές δεσμεύσεις της αγοράς. Fuck the Market. Πραγματικά, θα χρειαζόσουν την αγορά αν είχες τη δυνατότητα να έχεις τα πάντα δωρεάν;

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]