Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
27 / 4 / 2020

ΟΚ, επειδή βαρέθηκα να ανεβάζω κάθε μέρα, τελευταία, κάτι για το Λεξικό Κορονοϊού (όχι πως το έχω τελειώσει ακόμα), ας αλλάξουμε λίγο θέμα – πάλι σχετικό με τον κορονοϊό, αυτό το αξιαγάπητο παράσιτο.

Κάποιοι mainstreamοκέφαλοι φαίνεται ακόμα να πιστεύουν πως το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ό,τι τους λένε τα ΜΜΕ, ό,τι τους λέει το κόμμα τους, ό,τι τους λέει η πολιτική ηγεσία τους, ό,τι τους λένε οι «επιστήμονες». Όλα τα άλλα είναι γι’αυτούς «συνωμοσιολογία». Η ίδια η καθαρή σκέψη είναι «συνωμοσιολογία» σήμερα. Το να μη σκέφτεσαι είναι το σωστό.

Θα τους έρθει μεγάλη κοτρώνα στο κεφάλι, και θα το δουν αυτό στο σύντομο μέλλον. Δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της απειλής αυτή την περίοδο.

Και, όχι, η πραγματική απειλή δεν είναι ο COVID-19· αυτό το αξιαγάπητο παράσιτο δεν είναι παρά η πρόφαση.

Σκέψου από πόσες πανδημίες έχει περάσει η ανθρωπότητα. Και δεν μιλάω για τον καιρό του Μαύρου Θανάτου· μιλάω για πρόσφατες πανδημίες. Ψάξ’ το αν δεν το ξέρεις ήδη. Και θα δεις από πόσες πανδημίες έχει περάσει η ανθρωπότητα μέσα στον τελευταίο αιώνα. Ποτέ ξανά δεν έπεσε τέτοια (υποτιθέμενη) καραντίνα. Επίσης, η ανθρωπότητα πέρασε κι από πολλές άλλες μολυσματικές καταστροφές, όπως η ιστορία με το Τσέρνομπιλ.

Η ανθρωπότητα ακόμα υπάρχει, παρ’ όλες αυτές τις τρομερές καταστροφές και πανδημίες.

Νομίζεις πραγματικά ότι ο COVID-19 είναι χειρότερος από αυτές;

Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου αν το νομίζεις αυτό, γιατί πολύ απλά δεν ισχύει. Αν μη τι άλλο, ο κορονοϊός δεν έχει τόση καταστροφική δύναμη όση είχαν προηγούμενες πανδημίες. Κι όμως, κι όμως, προπαγανδίζεται ότι είναι κάτι το πρωτόφαντο και εξωφρενικό που όλοι πρέπει να τρέμουν.

Εσένα δεν σε προβληματίζει λίγο αυτό;

Αλλά τώρα δεν έχει σημασία τι πραγματικά είναι ο COVID-19. Είναι κάτι που το έφτιαξαν επίτηδες; Η «επίσημη» mainstreamοσύνη, βέβαια, λέει όχι – αυτά είναι «συνωμοσιολογία». Είναι κάτι που δημιουργήθηκε φυσικά; Ποιος ξέρει; –Όπως είπα, δεν έχει ουσιαστικά σημασία.

Σημασία έχει ένα πράγμα: ότι κάποιοι χρησιμοποιούν τον COVID-19 για να προκαλέσουν δραματικές αλλαγές μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, συμπεριλαμβάνοντας αναπόφευκτα την οικονομία.

Και νομίζεις αληθινά ότι το κάνουν για το καλό σου; Σου λένε ότι το κάνουν για το καλό σου επειδή, αν σου έλεγαν οτιδήποτε άλλο, θα ήταν εξωφρενικό. Αν αυτές οι αλλαγές γίνονταν μια τυχαία στιγμή, χωρίς να υπάρχει πανδημία, χωρίς να υπάρχει εξαπλωμένος τρόμος παντού, κανείς δεν θα τις δεχόταν, όλοι θα εξεγείρονταν. Τώρα, υποτίθεται ότι αυτές οι αλλαγές γίνονται για το καλό σου.

Αλλά μη γελιέσαι. Δεν είναι για το καλό σου. Είναι για το κακό σου.

Αν ήθελαν να πάρουν μέτρα, μπορούσαν να ήταν πιο λογικά μέτρα. Αλλά δεν είναι, και αυτό είναι εσκεμμένο.

Ο σκοπός είναι καταφανής: Η οικονομία, ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των κοινωνιών πάντα, πρέπει να καταστραφεί επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν. Και είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι ποιοι, γιατί οι πολιτικές εξουσίες δεν φαίνεται πια να κάνουν κουμάντο σ’αυτό τον πλανήτη. Ποιος κάνει κουμάντο; Κάποιες κλίκες κωλογιατρών; Από πότε; Κάποιος άλλος κάνει κουμάντο που δεν θέλει να σου δείξει τη φάτσα του; Ποιος διάολος παίρνει αυτές τις καταστροφικές αποφάσεις που όλοι πρέπει, αδιαμαρτύρητα, παγκοσμίως, να υπακούσουν;

Ακόμα νομίζεις ότι είναι για το καλό σου;

Νομίζεις ότι αυτή η υπόθεση θα τελειώσει μες στον μήνα που μας έρχεται και μετά όλα θα είναι εντάξει;

Περίμενε να δεις τι θα έχει γίνει ύστερα από 5-6 μήνες – και μακάρι να βγω ψεύτης. Αλλά εκείνο που μου φαίνεται πιο πιθανό είναι ότι σε θέλουν για δούλο. Θέλουν να μην έχεις να φας, να μην έχεις λεφτά, να είσαι ευάλωτος, να δέχεσαι να δουλέψεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες σαν σκλάβος και να είσαι κι ευχαριστημένος. Θέλουν να φοβάσαι (τον κορονοϊό ανάμεσα σε άλλα) και ο φόβος σου να σε κρατά περιορισμένο και να μη μιλάς. Δεν θέλουν να κινείσαι ελεύθερα μέσα στην ίδια την πόλη και τη χώρα σου, για να μπορούν να ελέγχουν τις κινήσεις σου και να ξέρουν πού είσαι. Θέλουν να κάνεις αγορές και να έχεις επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικών συσκευών γιατί στους υπολογιστές τα πάντα καταγράφονται σε log πανεύκολα, και θέλουν να ξέρουν τι λες, τι έχεις πει, τι αγοράζεις, και τι έχεις αγοράσει. Θέλουν να μη βρίσκεις τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που ζητάς για να είσαι περιορισμένος και ελεγχόμενος. Θέλουν να φοβάσαι συνέχεια για την υγεία σου, ακόμα κι αν είναι να φοβάσαι φαντάσματα. Θέλουν να σε κάνουν να θέλεις να είσαι δούλος για να σωθείς (υποτίθεται) ενώ, στην πραγματικότητα, οδηγείσαι στην καταστροφή σου.

*

Όσοι έρχονται τακτικά και με διαβάζουν εδώ θα έχουν απορήσει. Εγώ ποτέ δεν ασχολιόμουν παρά ελάχιστα με πολιτικά θέματα, και δεν είμαι με κανένα κόμμα. Τι μου συμβαίνει; Κάτι με έχει καταλάβει; Ο κορονοϊός, μήπως; Όχι. Ένας δαίμονας με έχει καταλάβει. Ένας πολύ οργισμένος δαίμονας. Γιατί δεν μπορώ να βλέπω κάποιους απατεώνες να καταστρέφουν την πόλη μου και τη χώρα μου και τον πλανήτη μου με τέτοιο ξεδιάντροπα χυδαίο τρόπο.

Αν κάποιος νομίζει ότι αυτό που συμβαίνει τώρα, από πολιτικής άποψης, είναι κάτι λιγότερο από τη χειρότερη καταστροφή που έχει συμβεί τα τελευταία 100 χρόνια, είναι μακράν παραπλανημένος.

Και ξέρεις κάτι; Εγώ «εξωγήινος» ήμουν ανέκαθεν σ’αυτό τον κόσμο. Είμαι από τους τελευταίους που θα τους πλήξει οτιδήποτε συμβεί εδώ πέρα, όπως και η καραντίνα Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας δεν με έχει επηρεάσει παρά ελάχιστα. Αλλά τον είχα συμπαθήσει αυτό τον γαμημένο πλανήτη.

Κρίμα που θα τον κάνουν κομμάτια... αν τους αφήσετε.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]