Είδα την τελευταία ταινία των Masters of the Universe, και το μόνο που μου έμεινε είναι το πόσο γελοία και άσκοπη ήταν.

Ακόμα αναρωτιέμαι τι στο διάολο ήθελαν να κάνουν αυτοί που την έφτιαξαν.

Εντάξει, όλοι ξέρουμε τι είναι ο He-Man, τι είναι η όλη φάση που άκουγε στο όνομα He-Man and the Masters of the Universe. Οπότε, τι ταινία πάλι να κάνεις με αυτές τις ιδέες, έτσι; Είναι παλιές, γνωστές. Άρα, τι να κάνουμε;

Ε, ας το γαμήσουμε τελείως! Ας το διακωμωδήσουμε κι ας το σατιρίσουμε μέχρι αηδίας. Αυτό είναι! Αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε για να είναι διαφορετικό. Τρομερή ιδέα! Γαμάτο!

...Φυσικά, δεν έμοιαζε καθόλου με το πραγματικό He-Man and the Masters of the Universe, γιατί δεν είχε την αισθητική του. Εκείνη η παλιά παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων ήταν απλοϊκή· εννοείται, αφού ήταν για παιδιά. Και ήταν σαν παραμύθι. Βασικά, ήταν μια ανάμειξη παραμυθιού, sword-and-planet, ηρωικής φαντασίας, και σούπερμαν.

Αυτή η μαλακία ταινία που έδειξαν πρόσφατα ήταν μια ανάμειξη Star Wars, ιστορίας ενηλικίωσης (ξέρεις από αυτές που το παιδάκι πρέπει να ανακαλύψει τις «δυνάμεις» του – που συνήθως είναι μπαρούφες), και σοσιαλιστικής προπαγάνδας του τύπου «Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του· ζήτω η συνεργασία πολλών! Ζήτω και ο Μαρξ άμα λάχει!» Και όλα αυτά (φυσικά) μαζί με τρομερές εκρήξεις, πανοραμικά σκηνικά, εξωφρενικά γρήγορες μάχες, μεγάλα τέρατα – όλες οι συνήθεις σύγχρονες μπαρούφες που μπορούν να μας δώσουν τα CGI και οι οποίες δεν έχουν κάτι το κακό από μόνες τους παρά μόνο ότι χρησιμοποιούνται απλώς για να χρησιμοποιηθούν, απλώς για εντυπωσιασμό, χωρίς κανένα νόημα απολύτως.

Η πλοκή ήταν, αναμενόμενα, του κώλου. Οι διάλογοι ήταν απαίσιοι. Ο Σκέλετορ είχε μόνο λίγο πλακά, έτσι όπως μιλούσε λιγάκι πιο εξεζητημένα. Όλοι οι άλλοι μιλούσαν σαν σύγχρονοι Αμερικάνοι μπασκετμπολίστες, με διαλόγους γεμάτους «Yeah, let's do this», «You've got this», «I’ve got you», «Yeah, good», «You good?», «Cool», «Yeah... yeah... oh, yeah!» Λεξιλόγιο περιορισμένο στις 5, 10 λέξεις. (Το να έχεις ευρύτερο λεξιλόγιο σημαίνει, προφανώς, ότι πρέπει να είσαι κακός – σαν τον Σκέλετορ ένα πράμα.)

Κι ας δώσουμε κι ένα ηθικό δίδαγμα, βρε αδελφέ! Ας πούμε... τι; Ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κανένας Χι-Μαν. Ας το γυρίσουμε τελείως ανάποδα, για να δείξουμε ότι μόνο η δύναμη της συνεργασίας έχει αξία. Α, ναι, κι ας προσπαθήσει λίγο ο Χι-Μαν να κάνει διάλογο με τον Σκέλετορ· γιατί, ξέρεις, οι καλοί πρέπει να κάνουν διάλογο... Ας τα πούμε σωστά και σοσιαλιστικά, μπρε. Μην πουν ότι είμεθα κι ακροδεξιοί εδώ πέρα. Ουφ... Εμείς δεν είμαστε με τον Χίτλερ, εντάξει!; Δεν πιστεύουμε στην Αρία φυλή και σε υπερδυνατούς ανθρώπους!

Το ξεκαθαρίσαμε, ρε πούστηδες;

Τελείωσε κι αυτό;

Yeah...

That's good.

Cool, man. I've got you. Dig?

Fuck off... με το συμπάθιο, ρε παλληκάρια.

Δηλαδή, πόσο γελοίος μπορείς να καταντήσεις;

Το He-Man and the Masters of the Universe ήταν μια παιδική σειρά φαντασίας κινουμένων σχεδίων. Αυτό ήταν. Όπως ήταν. Στην εποχή του. Και είχε μια δική του, ιδιαίτερη αισθητική που είχε πλάκα για τα δεδομένα του.

Όλα αυτά τώρα, που προσπαθούν να το γυρίσουν ανάποδα, δεν έχουν νόημα. Είναι βλακώδη. Σε κάνουν να απορείς γιατί ασχολήθηκαν καν με το He-Man and the Masters of the Universe. Γιατί δεν έγραφαν μια δική τους ιστορία φαντασίας με... ξέρω γω... σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Επιπλέον, υπάρχουν και ιστορίες φαντασίας όπου διάφοροι χαρακτήρες συνεργάζονται: πχ, το Krull, ή η Dragonlance, ή– Εντάξει, τώρα, δεν θα καθίσουμε να ψάξουμε ένα-ένα τα πάντα.

Αλλά βρισκόμαστε – δυστυχώς – στην εποχή όπου οι καινούργιες ιδέες έχουν πεθάνει, κι απλά ανασαμάνε τα προηγούμενα (και τα γαμούν κατά περίσταση). Ή, τουλάχιστον, αυτό είναι που επισήμως προωθείται από τους μεγάλους διαύλους και ο πολύς κόσμος, που απλώς θέλει να δει μια ταινία – ό,τι ταινία κι αν τύχει να δείχνει η οθόνη – το χάφτει κι αυτό.

Ένα καλό είχε η συγκεκριμένη ταινία. Είχε πλάκα. Ομολογουμένως, γέλασα σε διάφορες στιγμές. Αλλά μετά σκέφτηκα: Τι γελάς, ρε μαλάκα; Αυτές είναι χοντρές μαλακίες με τις οποίες γελάς. Σοβαρέψου λίγο.