Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 2022

Ευχή για το διαδίκτυο της νέας χρονιάς

Φαίνεται πως έχουν επανεκδόσει τα βιβλία με τον Lone Wolfe, του Joe Dever, αυτά τα Choose-Your-Own-Adventure gamebooks, και έχουν στήσει ένα καθαρά διαφημιστικό, εντυπωσιακό website το οποίο σε τραβά να αγοράσεις. Και δεν λέω πως αυτό είναι τίποτα το κακό· αλλά υπάρχει και εκείνο το άλλο website που δίνει όλα τα βιβλία του Lone Wolf, καθώς και άλλα βιβλιοπαιχνίδια, δωρεάν (ναι, νόμιμα· δεν είναι πειρατικό). Και αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ’αυτό. Θα το κυνηγήσουν ώστε να κλείσει; Θα το αγνοήσουν απλώς ώστε να περάσει στο περιθώριο; Τίποτα από τα δύο;

Όπως και νάχει, κατεβάστε τώρα όλα τα δωρεάν βιβλία όσο έχετε καιρό. Μετά, μπορεί να τα βρίσκεις μόνο σε πειρατικές σελίδες.

Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, για εμένα. Το θέμα είναι ότι από όλα αυτά βλέπουμε, ξεκάθαρα, πάλι αυτή την τάση για εμπορευματοποίηση του διαδικτύου η οποία ξεκίνησε, αν δε λαθεύω, [...]

Χριστούγεννα 2022

Θυμάστε τα προηγούμενα Χριστούγεννα; Μερικό λοκντάουν και να προσπαθούν να εξαναγκάσουν τον κόσμο να κάνει εμβόλια και λες είμαστε την εποχή της ευγονική χουντοκρατίας.

Θυμάστε τα προ-προηγούμενα Χριστούγεννα; Λοκντάουν και πάλι λοκντάουν. Μες στην τρύπα σας και μόκο.

Τώρα τα σκέφτεσαι και νομίζεις ότι ήταν παραμύθι. Γαμώτο... Πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις.

Και μετά, σου λέει ότι η οικονομία σήμερα έχει άνοδο... Ε, ναι, εντάξει έχει άνοδο: σε σύγκριση με τα προηγούμενα λοκντάουν. Πιο κάτω πού να πήγαινε; Ύστερα επέρχεται διάλυση.

Αλλά τι βλέπεις στην πραγματικότητα στους δρόμους της Αθήνας; Πολύ λίγος κόσμος κυκλοφορεί, ελάχιστη κίνηση στα μαγαζιά, ακόμα και στα φαγάδικα, αυτές τις δύο ημέρες, παραμονή και προπαραμονή Χριστουγέννων. Λες και είναι Αύγουστος. Εντάξει, εκτός από το κρύο.

Με τόση αφαίμαξη [...]

Θέλεις να πλοηγείσαι πραγματικά στο Δίκτυο, ή άλλοι να σε «κατευθύνουν» πού να πας;

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Ο καλύτερος τρόπος για να πλοηγείσαι στο Διαδίκτυο είναι ο τυχαίος τρόπος, ο μη προβλεπόμενος – με τη χρήση μηχανών αναζήτησης και feed reader.

Ο χειρότερος τρόπος να πλοηγείσαι στο Διαδίκτυο είναι να παρακολουθείς συνέχεια ό,τι σου δίνει ένα social media, ή να είσαι συνέχεια προσκολλημένος σε κάποιο φόρουμ. Τότε, είσαι συνήθως προβλεπόμενος και άκρως επιρρεπής σε νοητικό ζούληγμα. (Δεν λέω να μην κάνεις χρήση των κοινωνικών μυδιών· κι εγώ κάνω χρήση των κοινωνικών μυδιών. Λέω να μην κάνεις προσκολλημένη χρήση – να μην χρησιμοποιείς αυτά για το 80% της δικτυακής σου δραστηριότητας.)

Και πώς να πλοηγείσαι με τυχαίο τρόπο; Είναι τόσο εύκολο; Είναι πανεύκολο, βασικά. Κατά πρώτον, άρχισε να μαζεύεις feed από όσα sites σε ενδιαφέρουν. Κι αν έχεις κολλήσει και δεν ξέρεις ποιες [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (155)

Ρομπότ των δρόμων.

Ρεύμα Γιοκ

Φήμες λένε ότι θα ανοίξει νέα εταιρεία παροχής ενέργειας με το όνομα Ρεύμα Γιοκ. Θα πληρώνεις για να ΜΗΝ έχεις ρεύμα, ακριβώς όπως πρέπει να είναι. Αν δεν πληρώσεις για ρεύμα, θα πληρώνεις πρόστιμο που δεν πλήρωσες ρεύμα, το οποίο πρόστιμο (όπως έλεγε ο αξιαγάπητος κ. Μητσοτάκης και για το πρόστιμο μη εμβολιασμού) δεν θα είναι υποχρεωτικό! Απλά θα πληρώνεις το ρεύμα και δεν θα πληρώνεις το πρόστιμο! (Τα πάντα απόλυτα λογικά όπως πάντα.)

Τις προάλλες, ο πατέρας μου που πλησιάζει τα 90 έβαλε λίγο παραπάνω το αερόθερμο και μετά ο λογαριασμός του ρεύματος ήρθε 700 ευρώ...

Τώρα, είδα ότι οι τράπεζες δίνουν δάνειο στον κόσμο για να πληρώσει τους λογαριασμούς του!

Τι είν’ αυτά τέλος πάντων, ρε πούστηδες; Πού έχουμε καταντήσει; Να κάψουμε τη Βουλή εφέτος για να ζεσταθεί ο γενικός πληθυσμός; Δε φαίνεται να υπάρχει [...]

Παρανοϊκά συνώνυμα

Το MS Word φαίνεται να έχει μια εξωφρενική αντίληψη για τους ανθρώπους.

Δείτε τι συνώνυμα βγάζει για τη λέξη άνθρωποι.

Τι εννοεί πράκτορες; Όπως λέμε μυστικοί πράκτορες; Κατάσκοποι; Ή όπως λέμε cyborg, α αλ Blade Runner; Ή όπως λέμε πράκτορας, αυτός που δρα εκ μέρους κάποιου άλλου; Αλλά να ισχύει αυτό γενικά για όλους τους ανθρώπους; Θα έλεγα πως είναι μια καθαρά παρανοϊκή αντίληψη του MS Word για τον άνθρωπο...

Και το δεύτερο συνώνυμο είναι ανθρωπάρια. Εεε... οι άνθρωποι είναι ανθρωπάρια. Προφανώς, δηλαδή, έτσι; Τιποτένιοι όλοι. Αφού το ξέρουμε, γιατί να το κρύβουμε, ε;

Και το καλύτερο: θνητοί. Οπότε αναρωτιέσαι: Αυτό δεν εννοείται, ρε παιδιά; Οι άνθρωποι δεν είναι θνητοί; Γνωστό δεν είναι; Αλλά θα το έβαζες ως συνώνυμο για τους ανθρώπους σε κανένα κείμενο ποτέ; Μόνο αν τους έβλεπαν ή [...]

Ξενοζωικές καταστάσεις

Κατά καιρούς βρίσκω κάποιο κόμιξ που μου τραβά το ενδιαφέρον και θέλω να το διαβάσω. Σπάνια τα καταφέρνω, γιατί συνήθως έχω κάποιο βιβλίο που με τραβάει πιο πολύ, οπότε διαβάζω αυτό. Και μετά είναι κάποιο άλλο βιβλίο. Και, στο τέλος, το ξεχνάω το κόμιξ, και δεν το διαβάζω.

Είπα να μη μου συμβεί το ίδιο με το Xenozoic Tales – για το οποίο είχα γράψει τις προάλλες εδώ – και δεν μου συνέβη. Έχω αρχίσει να διαβάζω τα τεύχη το ένα μετά το άλλο, και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου που διαβάζω αυτό αντί για κάποιο μυθιστόρημα. Έχει τρομερό στιλ, τρομερό στόρι. Και μοιάζει ρετρό ακόμα και για την εποχή του – και ήταν εσκεμμένα φτιαγμένο έτσι, απ’ό,τι έχω καταλάβει. Οι ιστορίες είναι έξυπνες. Ορισμένες είναι πλακατζήδικες, αλλά έτσι υποτίθεται πως πρέπει να είναι αυτές οι συγκεκριμένες. Υπάρχει μια σωστή ανάμειξη του σοβαρού με [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (154)

Φιδάκια στους τοίχους. Άσπρα και πράσινα.

Απογοητευτικοί δαίμονες

Έλεγα τις προάλλες ότι διάβαζα ένα βιβλιαράκι του Φώτη Κόντογλου, και είχα ήδη διαβάσει το πρώτο διήγημα, Ο Θεός Κόνανος. Τώρα διάβασα και τ’άλλα δύο: Τα Δαιμόνια της Φρυγίας και Εξ Ανατολών Πνεύματα Ωργισμένα.

Και τα δύο ακολουθούν περίπου την ίδια μορφή: μοιάζουν με αναφορές διάφορων παράξενων περιστατικών όπου εμφανίζονται «βρουκολάκοι», τελώνια, και τέτοια δαιμονικά πράγματα. Δεν περιγράφονται, όμως, όλα αυτά όπως στο Ο Θεός Κόνανος και, άρα, χάνουν τη δύναμή τους. Ο Κόντογλου πρέπει να αναφέρει πραγματικούς μύθους σε αυτά τα δύο διηγήματα· αλλά ως διηγήματα αποτυχαίνουν, γιατί δεν υπάρχει κάποια ιστορία. Είναι απλώς μερικά σκόρπια γεγονότα τα οποία συνδέονται χαλαρά μεταξύ. Δεν έχει κάτι άλλο. Και οφείλω να πω ότι απογοητεύτηκα λιγάκι.

Αν σας τύχει να βρείτε τον Θεό Κόνανο διαβάστε [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (153)

Έτσι, για να μη λέτε ότι στις Μυστηριακές Οντότητες βάζω όλο τρομαχτικά πράγματα.

Δαιμονιακό χάος

Έχω αρχίσει να διαβάζω το Ο Θεός Κόνανος του Κόντογλου, για το οποίο έλεγα τις προάλλες. Έχω ήδη διαβάσει την πρώτη ιστορία, η οποία είναι Ο Θεός Κόνανος, και μετά ακολουθεί μια άλλη που λέγεται Τα Δαιμόνια της Φρυγίας και φαίνεται να είναι παρόμοια.

Τα πράγματα που περιγράφει είναι τρομερά. Κατά πρώτον, η γραφή έχει πλάκα για τα σημερινά δεδομένα χωρίς να είναι γελοία ή να μην καταλαβαίνεις τι γράφει. Έχει μοναδικό ύφος. Κατά δεύτερον, η όλη αφήγηση είναι σαν ψυχεδελικό, σουρεαλιστικό όνειρο. Είναι σαν μεσαιωνική περιπλάνηση, ή σαν όραμα από έναν κόσμο όπου έχει εισβάλει η Κόλαση από δαιμονική τρύπα.

Είναι ένα τεράστιο κωλοδάχτυλο προς όσους λένε ότι η φανταστική λογοτεχνία και «αυτά τα παράξενα πράγματα» «δεν είναι στην παράδοσή μας», ή «δεν είναι ελληνικά», «είναι ξενόφερτα», «δεν υπήρχαν [...]

Μυστηριακές Οντότητες

Μυστηριακές Οντότητες (152)

Και του έλεγα: Μην αγγίζεις τα καλώδια...

Εμβόλια πάλι

Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε και να μην ξεχνάμε. Γιατί μπορεί τα εμβόλια για Covid να μην είναι πλέον υποχρεωτικά, αλλά η παραπληροφόρηση και η απατεωνιά καλά κρατούν. Και παγκοσμίως, δυστυχώς. Αλλά για πόσο ακόμα;

(Η φωτογραφία είναι κουνημένη, το ξέρω. Επιφυλάσσομαι να την ανεβάσω ξανά αν ξαναφωτογραφίσω αυτή την αφίσα.)

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]