Εξαναγκαστικός εμβολιασμός, βασανιστήρια, δυσφήμιση

Και τυχαίνει χτες να δω ένα κατάστημα με αυτοκόλλητο στην πόρτα το οποίο έγραφε:

COVID-19 FREE AREA
Εισέρχεστε μόνο με πιστοποιητικό εμβολιασμού
ή πιστοποιητικό νόσησης από Covid.

Τι έγινε, ρε αλήτες, δεν παίζει πια rapid test; Αλλά και να έπαιζε, τι μ’αυτό; Έχει ο κόσμος σήμερα λεφτά για να δίνει προκειμένου να μπει σ’ένα κατάστημα;

Αν και είχα την τάση, ομολογώ πως συγκρατήθηκα και δεν το πυρπόλησα το μέρος.

Ευτυχώς, δεν είδα άλλα καταστήματα με παρόμοια σήμανση στην πόρτα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρξει στο μέλλον. Βασικά, σύμφωνα μ’όσα ακούμε από την Κουλή κυβέρνηση και τα τσιράκια της, μάλλον θα υπάρξει κάτι τέτοιο στο μέλλον. Στο προσεχές μέλλον.

Παρά τις διαμαρτυρίες δεκάδων χιλιάδων πολιτών, οι κορονοκράτες συνεχίζουν με τη ναζιστική στρατηγική απειλών για περιθωριοποίηση, αποκλεισμό, [...]

Μυστηριακές Οντότητες (96)

(Κλικ στην εικόνα για τη συνέχεια)

Γίγαντες των τοίχων.

Διαστημόπλοια σαν σαλιγκάρια

Όπως είχα πει, διαβάζω τελευταία (εκτός των άλλων) το A Dark and Hungry God Arises του Donaldson. Το είχα αφήσει για κάποιο καιρό, γι’αυτό κιόλας δεν το έχω τελειώσει ακόμα· όμως τώρα πια βρίσκομαι προς το τέλος. Και οφείλω να πω ότι δεν με έχει ικανοποιήσει.

Αν σκεφτώ διάφορα στοιχεία του βιβλίου ένα-ένα, μπορώ να πω τα εξής:

Χαρακτήρες; Αν και σίγουρα όχι συμπαθητικοί άνθρωποι – λέρες, βασικά, οι περισσότεροι – έχουν ενδιαφέρον να τους παρακολουθήσεις.

Πλοκή; Έξυπνη. Ενδιαφέρουσα επίσης.

Ο κόσμος; Το όλο σκηνικό; Κι αυτό έχει ενδιαφέρον, και έχει και κάποιες αξιοσημείωτες ιδέες.

Το γράψιμο; Εεε, εδώ είναι το πρόβλημα.

Αντικειμενικά, δεν είναι άσχημο το γράψιμο, αλλά κινεί την πλοκή... π ά ρ α . . . π ο λ ύ . . . α ρ γ ά . . . α  ρ  γ  ά . . . Αναφέρονται τόσες πολλές φορές τα ίδια πράγματα, τόσες πολλές φορές... [...]

Η συνωμοσία της σιωπής

Σ’αυτή την κορονοχούντα υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής. Μπορείς να πεις, μάλιστα, ότι η όλη υπόθεση βασίζεται σε συνωμοσία σιωπής για την ύπαρξή της.

Η συνωμοσία της σιωπής πρέπει να σπάσει.

Κάνουν το παν για να αποκρύπτουν τους θανάτους και τις παρενέργειες από τα μη-εμβόλια τα οποία, προπαγανδιστικά, παρουσιάζουν ως μόνη σωτηρία. Ο κόσμος, όμως, μπορεί να σπάσει αυτή τη σιωπή. Καθετί αρνητικό που συμβαίνει εξαιτίας των εμβολίων πρέπει να αναφέρεται – με στοιχεία, για να μη λένε ότι είναι ψέματα. Και όχι μόνο οι θάνατοι αλλά και οι βαριές παρενέργειες, οι οποίες περιλαμβάνουν παραλύσεις, τυφλώσεις, και άλλα τέτοια «ωραία». Στην Ελλάδα πόσα τέτοια έχουν αναφέρθει; Ελάχιστα, νομίζω, ενώ σίγουρα είναι πολύ περισσότερα. Ορισμένες, μάλιστα, από αυτές τις παρενέργειες θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι χειρότερες [...]

Κι άλλη εμβολιαστική μελλοντολογία

Από τις αρχές αυτής της «πανδημίας» είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά· δείτε τα παλιά κείμενα στο αρχείο αυτού του blog. Δεν μπορούσα να πιστέψω την «πραγματικότητα» του όλου θέματος.

Διαισθητικά και μόνο καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά. Και έκανα κάποιες προβλέψεις για το τι μπορεί να συμβεί. Όπως αποδείχτηκε, σχεδόν όλες οι προβλέψεις μου βγήκαν σωστές.

Και δεν το γράφω αυτό για να το παίξω έξυπνος ούτε προφήτης. Απλά έτυχε όλες οι προβλέψεις μου να βγουν σωστές – κάτι που απευχόμουν· και ορισμένα πράγματα, μάλιστα, τα είχα γράψει και λιγάκι για πλάκα, νομίζοντας ότι μάλλον ήταν υπερβολές.

Τελικά δεν ήταν υπερβολές.

Η «πανδημία» είναι σίγουρα μια τρομοκρατική απάτη. Το PCR τεστ που χρησιμοποιείται, και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται, πάντα θα εμφανίζει «κρούσματα». Αν κάποιοι δεν [...]

Σκαλίζοντας τα είδη και τα ίδια

Ανέκαθεν με ενοχλούσε όταν έβλεπα να λένε (στη διεθνή λογοτεχνική σκηνή, κυρίως) ότι ο τάδε συγγραφέας γράφει στο τάδε είδος· ή όταν ρωτάνε έναν συγγραφέα σε τι είδος γράφει· ή όταν θέτουν το ερώτημα σε τι «αγορά» σκέφτεσαι να πουλήσεις αυτό που γράφεις – εννοώντας σε τι είδος γράφεις, αφού το κάθε είδος είναι, υποτίθεται, και δική του αγορά.

Έτσι, έχουμε καταλήξει να έχουμε συγγραφείς εξειδικευμένους σε διάφορα είδη – πράγμα που είναι σημάδι των καιρών, ίσως, αφού σε όλα έχουμε «ειδικούς».

Όταν πεις γράφω τρόμο, ή γράφω μυστήριο φόνου, ή γράφω μιλιταριστικό, ή γράφω ιστορικό – και γράφεις μόνο αυτό – συνήθως έχεις τελειώσει, δεν εξελίσσεσαι. Το ίδιο συμβαίνει και όταν σκέφτεσαι τι σε είδος θέλεις να γράψεις προτού καν αρχίσεις να γράφεις μια ιστορία.

Προσωπικά, πάντα έγραφα ό,τι ήθελα εκείνη τη στιγμή [...]

Τα παράδοξα των smartphone

Εδώ και χρόνια, ως γνωστόν, κυκλοφορούν τα smartphone. Οι πάντες έχουν από ένα (τουλάχιστον), ακόμα και η γιαγιά μου. Εγώ, μέχρι στιγμής, δεν είχα.

Τι να το κάνω, ρε παιδιά; έλεγα, και είχα ένα απλό κινητό τηλέφωνο για όταν δεν είμαι στο σπίτι και κάποιος θέλει να με βρει. Επιπλέον, δεν είμαι από αυτούς που όλη μέρα ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω τηλεφώνου· το βρίσκω τρομερή σπατάλη χρόνου, αν μη τι άλλο, και σπατάλη προσοχής όταν είσαι στον δρόμο (υπάρχουν τόσα πολλά να δεις γύρω σου).

Τελευταία, όμως, είπα να αγοράσω ένα smartphone. Αλλά εξακολουθώ για τηλέφωνο να έχω το παλιό μου κινητό. Για τηλέφωνο. Συγνώμη αλλά το smartphone δεν είναι τηλέφωνο· γιατί λένε ότι είναι τηλέφωνο; Micro-computer είναι, και ως τέτοιο το χρησιμοποιώ. Και οφείλω να πω ότι, ως τέτοιο, με έχει αφήσει πολύ ικανοποιημένο. Ακόμα και δικά μου προγράμματα έχω γράψει. [...]

14 Ιουλίου, η Αντίσταση Ξεκινά

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, συνέβη το σημαντικότερο γεγονός σε αυτά τα δύο χρόνια της «πανδημίας». Ίσως, μάλιστα, να ήταν το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί δεν έγινε ούτε για κόμμα, ούτε για μια μερίδα της κοινωνίας. Έγινε για κάτι που μας αφορά όλους: για τα απάνθρωπα, δήθεν υγειονομικό μέτρα που επιβάλλονται εδώ και καιρό επάνω στους Έλληνες (και επάνω σε άλλους λαούς επίσης), το χειρότερο από τα οποία είναι ο καταναγκαστικός εμβολιασμός με μια ουσία αμφιβόλου ποιότητας, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και πιθανώς επικίνδυνη.

Χτες, 14 Ιουλίου 2021, έγιναν διαδηλώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ στη διαδήλωση στην Αθήνα, και θα σας πω τι να μην πιστέψετε από τα ψέματα και τις παραποιήσεις που πιθανώς να ακούσετε από τα μισθοφορικά κανάλια, τους [...]

Παλιές καλτ ταινίες

Αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει τέτοια προκατάληψη κατά των παλιών, καλτ ταινιών – πολλές από τις οποίες είναι, αναμενόμενα, b movies. Θέλω να πω, εντάξει, δεν είναι σοβαρές, αλλά τι το κακό υπάρχει σ’αυτό; Επειδή δεν είναι σοβαρές δεν σημαίνει κιόλας ότι δεν έχουν πλάκα.

Σκέψου τώρα κάποιες σοβαρές ταινίες. Αρκετές από αυτές είναι τρομερά βαρετές. Ακόμα και οι φανατικοί των σοβαρών ταινιών μπορεί να τις βρίσκουν βαρετές, παρότι επιμένουν να σνομπάρουν τις «δευτεροκλασάτες».

Οι παλιές καλτ ταινίες έχουν πλάκα και, συνήθως, έχουν και πολλή έμπνευση.

Δεν είναι, βέβαια, μόνο κακές από άποψη ηθοποιίας και σεναρίου, αλλά και από άποψη σκηνικών και ειδικών εφέ, γιατί εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να τα φτιάξουν και τόσο καλά. Οπότε, θα μου πεις, γιατί να μη δεις σύγχρονες καλτ ταινίες που, τουλάχιστον, έχουν [...]

Οι δρόμοι της Αθήνας μιλάνε για τα μη-εμβόλια

Δώσε βάση· αυτό δεν είναι ένα «πρόβλημα των αναρχικών» που δεν σε αφορά. Αυτό μάς αφορά όλους.

Γιατί αυτή η κατάσταση πάει μπιλιάρδο· πρώτα χτυπά τη μια ομάδα – δήθεν ότι είναι «απαραίτητο» να εμβολιαστούν – μετά χτυπά την άλλη, μετά την άλλη, μετά την άλλη... με έκδηλο σκοπό να φαρμακώσουν τους πάντες με πειραματικές ουσίες που μοιάζουν πιο επικίνδυνες από την αρρώστια που υποτίθεται πως θεραπεύουν.

Σήμερα, σου λέει πρέπει οπωσδήποτε να το κάνουν οι υγειονομικοί· μετά θα σου πει για τους εκπαιδευτικούς· μετά για τους μπάτσους· μετά για τους ναυτικούς· μετά για τους στρατιωτικούς· μετά για τους ταξιτζήδες· μετά για τους πωλητές κάθε είδους... και πάει λέγοντας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, οι πάντες έρχονται σε επαφή με κόσμο εκτός ίσως από ελάχιστες κατηγορίες ανθρώπων που δουλεύουν μόνοι τους μέσα [...]

Επιστροφή στην Πόλη της Κορονοχούντας

Είχα πάει διακοπές για μερικές μέρες, κι όταν κάνω διακοπές φροντίζω να είμαι εκτός επαφής. Δεν μπαίνω στο διαδίκτυο (εκτός, ίσως, για να πάρω καμιά χρήσιμη πληροφορία), δεν παρακολουθώ τα νέα, και δεν βλέπω τηλεόραση. Καλά, εντάξει, τηλεόραση δεν βλέπω ποτέ έτσι κι αλλιώς. Αν βλέπατε κανένα tweet να εμφανίζεται στο Twitter μου, ήταν προγραμματισμένο από πριν· δεν ήμουν εγώ εκεί.

Θα είχα, μάλιστα, ξεχάσει και τη γαμημένη κωλο«πανδημία» τους αν δεν παρατηρούσα και μερικούς ανθρώπους να κυκλοφορούν με μάσκες στο μέρος όπου ήμουν. Όπως έχω ξαναπεί, οι μάσκες είναι, ουσιαστικά, η διαφημιστική εκστρατεία της «πανδημίας»· αλλά θα πούμε (ξανά) περισσότερα γι’αυτό παρακάτω.

Επιστρέφω, τελικά, στην Αθήνα και η σαπίλα του ιατρoπολιτικοδημοσιογραφικού συστήματος με χτυπά σαν κύμα από βόθρο κατάμουτρα, καθώς τυχαίνει να [...]