Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 3 / 2020

Πέρα από τη γενική παράνοια, πάντως, οφείλεις να παρατηρήσεις ότι τα περισσότερα μέτρα ασφαλείας που έχουν παρθεί είναι καλά. Η αντίδραση του κόσμου είναι ακραία σε πολλές περιπτώσεις. Σε τελική ανάλυση, ποιος τους είπε να λεηλατήσουν τα σουπερμάρκετ; Το αντίθετο τούς είπαν, αν δεν κάνω λάθος.

Αλλά ίσως αυτές οι αντιδράσεις να μην είναι παράλογες όταν οι κυβερνήσεις επιμένουν να φέρονται σαν οι πολίτες να είναι μικρά παιδιά. Για παράδειγμα, ήταν πραγματικά ανάγκη να κλείσει η κυβέρνηση τις καφετέριες και άλλα εμπορικά καταστήματα; Δεν χρειάζεται κλείσιμο· χρειάζεται απλά ενημέρωση. Ο κάθε πολίτης να καταλάβει από μόνος του ότι είναι πολύ επικίνδυνο να συγκεντρώνονται πάρα πολλά άτομα σε πολύ κλειστό χώρο. Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να καταλάβεις.

Τα καρτελάκια στα σουπερμάρκετ είναι, επιπλέον, καθαρά γελοία υπόθεση που δεν βοηθά και σε τίποτα ουσιαστικά. Πάλι πάνε και λεηλατούν τα πάντα. Και πάλι μπορείς κατά τύχη να πλησιάσεις κάποιον...

Εν τω μεταξύ, τα μέσα μαζικής μεταφοράς κυκλοφορούν· κι αν ήταν να φοβηθείς έναν χώρο, εγώ αυτόν θα φοβόμουν περισσότερο (παρότι προσωπικά μπαίνω σε ΜΜΜ). Μέσα στα τρένα και τα λεωφορεία ο χώρος είναι στενός, και ο κόσμος πολύς ακόμα κι όταν είναι λίγος. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν νομίζω ότι κανείς αρρώστησε επειδή μπήκε σε ΜΜΜ...

Το πιο λογικό που έκαναν είναι ότι έκλεισαν τα σχολεία, επειδή εκεί έχεις όντως να κάνεις με παιδιά. Κι επιπλέον, επιτέλους κατάλαβαν ότι τα σχολεία δεν χρειάζονται σε τίποτα. Από καιρό έπρεπε να τα είχαν κλείσει.

Το θέμα της Εκκλησίας, ακόμα μια τραγελαφική υπόθεση. Το πιο εντυπωσιακό, δε, ότι κάποιοι φαίνεται να πιστεύουν πως άλλα πράγματα είναι επικίνδυνα αλλά η θεία μετάληψη, όπου ένα κουτάλι μπαίνει σε πολλά στόματα, δεν είναι επικίνδυνη! Εντάξει, αν είσαι ο Βούδας ή ο Ιησούς Χριστός και μπορείς να αλλάζεις τον μεταβολισμό σου κατά βούληση για να διώχνει τα δηλητήρια, ναι, τότε δεν είναι επικίνδυνο. Αλλά, κατά κανόνα, κάτι τέτοια πράγματα είναι τα πιο επικίνδυνα ενώ άλλα που θεωρούνται επικίνδυνα δεν είναι και τόσο επικίνδυνα, απλά είναι θέμα εξαπλωμένης παράνοιας.

Δεν πρόκειται κανείς να πάθει τίποτα επειδή άγγιξε μερικά χαρτονομίσματα και μετά ήταν προσεχτικός να μη βάζει τα χέρια του στο στόμα του ή στα μάτια του. Έτσι κι αλλιώς, οι πιθανότητες να σε επηρεάσει ο κορονοϊός είναι πολύ μικρές, και οι πιθανότητες και να σε επηρεάσει και να πεθάνεις από αυτόν είναι ακόμα μικρότερες. Και σε τελική ανάλυση μπορεί να σε πιάσει αλλά να μην ξέρεις γιατί ακριβώς σε έπιασε. Δεν υπάρχει μέθοδος απόλυτης προστασίας για τίποτα σ’αυτό τον κόσμο.

Όπως λένε τελευταία, Stay Safe. Ναι, σίγουρα. Αλλά επίσης, Stay Sane. Και το δεύτερο φαίνεται να είναι πιο δύσκολο από το πρώτο...

Έχουμε καταντήσει να πλησιάζουμε σε μια κατάσταση που θα έλεγες Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας. Και ποιος φταίει γι’αυτό; Η ίδια μας η νοοτροπία, ίσως;

 

 

Επίσης . . .

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουνίου (15/6)


HWdetails, πρόγραμμα που δείχνει τα χαρακτηριστικά του PC — Συνέντευξη με τον John Coulthart (τέχνη) — The Necromancers του Robert Hugh Benson (δωρεάν βιβλίο) — William Brodie, Robert Louis Stevenson, Dr. Jekyll and Mr. Hyde — Συμβουλές από τον Μεσαίωνα — Helmut Wenske (τέχνη ) — Τι σχήμα έχει πραγματικά η Γη; — Karl Edward Wagner (μέρος δεύτερο: πέρα από τον Kane) — Από ψυχεδελική εμπειρία σε μαθηματικό πρόβλημα — John Blanche (τέχνη, Warhammer) — Ένα ντοκιμαντέρ για την «επιδημία» των κατά συρροήν δολοφόνων στις ΗΠΑ (1950-1999) — Πολλά ακόμα ρέουν στο LinX...

 

Επιλογές Ιουνίου (10/6)


Michelle Avery Konczyk (τέχνη) & Έργα τέχνης με μάσκες & Book of the Three Dragons & Τα ζωόφυτα του Μεσαίωνα & Μυστηριακά δάση (φωτογραφίες) & Φανταστική λογοτεχνία το 1928-29 (όχι μία από τα ίδια) & Kane, του Karl Edward Wagner (acid gothic!) & Marilyn Monroe (σε φανταστικές και εξωτικές περιπέτειες!) & Οι «δουλέμποροι της τρίτης χιλιετίας» στον Ιταλικό Νότο («έκαψαν ζωντανούς εργάτες γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν τα μεταφορικά τους») & το PDP-1 (ιστορικό κομπιούτερ από το 1959) & Πώς να Σκοτώνεις: Ένας Οδηγός για Αστικούς Δολοφόνους (1973-1984) & Σπίτια και χωριά που εμφανίζονται και εξαφανίζονται & Ένας σχολιασμός του είδους New Weird & Η κατάρρευση του φουτουρισμού & Ακόμα περισσότερο έρχονται στο LinX!