Εμβολιαστική τρομοκρατία

Είχα γράψει και παλιότερα ότι αυτή η υπόθεση με τους εμβολιασμούς μπορεί να εξελιχτεί άσχημη. Αισθάνομαι χάλια που φαίνεται να βγαίνω σωστός.

Βλέπω ανθρώπους να λένε πως όποιος δεν δέχεται να εμβολιαστεί – ακούστε απόψεις! – πρέπει να δέχεται μήνυση από όσους χάνουν κάποιον από τον κορονοϊό, πρέπει να του φερθούν σαν αντικοινωνικό στοιχείο, δεν πρέπει να μπορεί να δουλέψει, ή πρέπει να του κάνουν κάτι άλλο άσχημο.

Αρκετά από αυτά ακούγονται από άτομα που το ξέρω πως είναι κυβερνητικά τσιράκια πέραν πάσης αμφιβολίας. Για τους άλλους, που δεν είναι κυβερνητικά τσιράκια και δεν έχουν κάποιο άλλο συμφέρον από την παρωδία που λέγεται «εμβολιασμός εναντίον Covid-19», ελπίζω να είναι απλώς παραπλανημένοι και να έρθουν σύντομα στα συγκαλά τους.

Ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό τσιράκι, ένας δημοσιογράφος του κώλου, [...]

Δεν μπορείς να κρύψεις τον κώδικα

Παρατηρώ ότι κάποιοι φτιάχνουν websites έτσι που προσπαθούν να κρύψουν τον κώδικα HTML από πίσω τους. Βάζουν δικλείδες όπως να μη μπορείς να κάνεις δεξί κλικ επάνω στη σελίδα, ή ακόμα και να μη μπορείς να ανοίξεις το menu του browser ή να απενεργοποιούνται κάποια κουμπιά που εμφανίζουν αμέσως τον κώδικα.

Παιδιά, μην το κάνετε αυτό.

Σκεφτείτε: ποιον προσπαθείτε να σταματήσετε;

(α) Τον casual, βαρετό δημοσιογράφο που κάνει copy/paste ό,τι βρει μπροστά του αλλά δεν έχει ιδέα από κώδικα;

(β) Κάποιον που ξέρει από κώδικα και θέλει να δει κάτι στον δικό σου γιατί του χρειάζεται σε κάποια δουλειά του; (Και δεν εννοώ τίποτα το ύποπτο – δεν μιλάω για χάκινγκ.)

Στην περίπτωση (α), το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να απενεργοποιήσεις την επιλογή του κείμενου· κι αυτό γίνεται με απλή CSS, αν δεν κάνω λάθος, και δεν χρειάζεται [...]

Μυστηριακές Οντότητες (89)

Τα εξωφρενικά των βιβλίων στην Ελλάδα

Πριν από κάνα μήνα είχα γράψει ένα post για το αιώνιο πρόβλημα που έχουν οι συγγραφείς – ειδικά οι λογοτέχνες – στην Ελλάδα: να μη μπορούν να βγάλουν φράγκο από τα βιβλία τους.

Το post το είχα γράψει με έναυσμα ένα άρθρο που είχα διαβάσει στον Αναγνώστη. Το ξανασκεφτόμουν τώρα το θέμα και θέλω να επεκτείνω.

Ναι, σίγουρα υπάρχει ένα πρόβλημα γενικής νοοτροπίας στο γιατί οι συγγραφείς δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά στην Ελλάδα· όμως αυτό το πρόβλημα εστιάζεται, νομίζω, σε δύο πράγματα. Και είναι κάτι που προϋπήρχε· δεν το έφερε η οικονομική κρίση, ούτε η πανδημία, αν και αυτά το επιδείνωσαν αναμφίβολα.

Στην Ελλάδα, αιωνίως, μόνο δύο ειδών λογοτεχνικά βιβλία μπορούσαν να πουλήσουν – να βγάλει ο συγγραφέας μερικά ελάχιστα χρήματα, συνήθως – ή να επιφέρουν παλαμάκια από κάποιο κοινό ή κανένα βραβείο από κάποια [...]

Μυστηριακές Οντότητες (88)

Τρεις σοβαροί λόγοι για τους οποίους το self test είναι αμφιλεγόμενο

Αγόρασα μερικά σακουλάκια με το rapid test του κορονοϊού που οι ακατονόμαστοι έχουν κυκλοφορήσει στα φαρμακεία. Δεν το έχω κάνει επάνω μου ακόμα, γιατί δεν είχα τον χρόνο, αλλά τώρα που διαβάζω τις οδηγίες αρχίζω να φοβάμαι να το κάνω!

Αυτό είναι το σακουλάκι με το τεστ.

Για όλα τα φάρμακα πρέπει, οπωσδήποτε, να διαβάζεις πρώτα τις οδηγίες, είτε σ’τα έχει συστήσει γιατρός είτε όχι. Ίσως να μη λένε τα πάντα, αλλά σίγουρα λένε πολλά. Μην παίρνεις τίποτα χωρίς να διαβάσεις τις οδηγίες, ειδικά για πιθανές παρενέργειες.

Αυτές είναι οι οδηγίες του rapid test. (Δεν είναι καλή η ανάλυση της εικόνας για να είναι ελαφριά, αλλά το παραθέτω για να φανεί από πού αντλώ όσα εμφανίζω παρακάτω.)

Τρία πράγματα με έχουν παραξενέψει. Τα θεωρώ από αλλόκοτα έως επικίνδυνα.

Πρώτα αυτό:

Εδώ, ουσιαστικά, λέει ξεκάθαρα [...]

Μυστηριακές Οντότητες (87)

Χρυσές φτερούγες, χρυσό κεφάλι. Γλόμπος. Ή σκάφανδρο;

Ο Κορονοϊός των Χοίρων

Καιρό είχα να γράψω για Covid και μου είχε λείψει. Μόνο κάτι τιτιβίσματα έγραφα στο Twitter, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά ικανοποιητικά για να εκφράσεις μια ολοκληρωμένη άποψη. Επιπλέον, έχω την εντύπωση πως στα κοινωνικά δίκτυα συχνά δημιουργείται ένα echo chamber όπου απλά ακούμε τις απόψεις που συμφωνούν με τις δικές μας. Και αυτό έχει ένα καλό: το ότι συγκεντρώνεις πληροφορίες για πράγματα που σε ενδιαφέρουν, πτυχές που μπορεί να μην είχες προσέξει· και όσο περισσότερα μυαλά εστιάζονται επάνω σε κάτι τόσο η γνώση σχετικά με αυτό το κάτι διευρύνεται και γίνεται ένας μικρός θεός, μια ζωντανή σκεπτομορφή. Όμως το echo chamber έχει και ένα κακό: αμφίβολο είναι αν κανείς άλλος διαβάζει αυτά που γράφεις, ειδικά κάποιος που διαφωνεί αλλά θα μπορούσε να συμφωνήσει αν ήταν σωστά πληροφορημένος, ή κάποιος που δεν είναι σωστά πληροφορημένος [...]

Αλλοκοσμικοί νεκρόφιλοι

Τα βιβλία που διαβάζω τώρα είναι το Beasts of Antares, του Alan Burt Akers, και το The Throne of Bones, του Brian McNaughton.

Το πρώτο είναι το 23^ο της σειράς του Dray Prescot, την οποία ξεκίνησα να διαβάζω το 2015 και έγραψα μια κριτική τότε για τα πρώτα πέντε βιβλία της. Μου είχε φανεί μέτρια αλλά κάτι με τραβούσε να τη συνεχίσω, και συνεχίζοντας είδα ότι γίνεται πολύ καλύτερη. Έκτοτε, κάθε χρόνο διαβάζω και μερικά από τα βιβλία της (το καθένα είναι σχετικά μικρό). Έχω κάνει λίγα σχόλια γι’αυτά το 2016, το 2017, το 2018, το 2019, και το 2020.

Τώρα έχω διαβάσει πάνω από το μισό Beasts of Antares (δεν είναι μεγάλο· περί τις 200 σελίδες μόνο) και, αν και αρκετά καλό, νομίζω ότι έχει χάσει λίγο από τον δυναμισμό που είχαν τα προηγούμενα. Σαν να είναι η όλη σειρά λιγάκι «κουρασμένη» πλέον κάτω από όλο αυτό το βάρος των πληροφοριών και των καταστάσεων. Ωστόσο, [...]

Βιβλία που μοιάζουν και δεν μοιάζουν

Πριν από κάνα δίμηνο ξεκίνησα να διαβάζω το The Gap into Vision: Forbidden Knowledge, και έγραψα για αυτό εδώ – για την αρχή του, τουλάχιστον, η οποία μου φάνηκε καλή παρότι η ιστορία είχε σεξιστικά στοιχεία. Τώρα το έχω τελειώσει το βιβλίο, αλλά δεν πήγα αμέσως στο επόμενο της σειράς, γιατί ο ενθουσιασμός μου μειώθηκε από ένα σημείο και ύστερα: ίσως λίγο μετά από τη μέση του μυθιστορήματος, αν θυμάμαι καλά. Η πλοκή άρχισε να βαλτώνει· απλά ανακυκλωνόταν, δεν συνέβαιναν καινούργια πράγματα, και τα σεξιστικά στοιχεία παρέμεναν σε υψηλό επίπεδο. Αυτό το τελευταίο δεν θα με πείραζε τόσο αν η ιστορία ήταν καλύτερη και μου τραβούσε περισσότερο το ενδιαφέρον. Αλλά είχα την αίσθηση ότι γράφονταν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, σε μια σχετικά κυκλική κατάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο ήταν τελείως χάλια. Κάποιο ενδιαφέρον έχει, [...]

Μια ματιά στους τελευταίους μήνες αυτού του blog

Ρίχνοντας μια ματιά στο αρχείο των τελευταίων μηνών αυτού του blog δεν μπορώ παρά να φτάσω στο συμπέρασμα ότι το 80% των αναρτήσεων είναι για την πανδημία του κορονοϊού. Τα υπόλοιπα είναι Μυστηριακές Οντότητες και διάφορα άλλα θέματα.

Αυτό, για εμένα, δείχνει όχι μόνο πόσο έχει επηρεάσει εμένα η κατάσταση με την πανδημία αλλά πόσο μάς έχει επηρεάσει όλους. Και αναφέρομαι κυρίως στην πολιτική κατάσταση και λιγότερο στην υγειονομική, γιατί η πρώτη μού φαίνεται πολύ σοβαρότερη από τη δεύτερη.

Δε θέλω όμως αυτό να είναι, αποκλειστικά και μόνο, ένα anti-Covid blog. Είναι το προσωπικό μου blog, όπου γράφω σκέψεις, παρατηρήσεις, ιδέες – οτιδήποτε μπορεί να έρθει στο μυαλό μου και κρίνω πως είναι αξιοσημείωτο ή έχει νόημα να το διαβάσει κάποιος άλλος.

Η κατάσταση με τον Covid είναι ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν [...]

Είσαι κι εσύ αρνητής, κάθαρμα;

Μέσα σε όλη τούτη την κορονοκατάσταση μία από τις λέξεις που ξεχωρίζουν είναι αυτή:

Αρνητής.

Χρησιμοποιείται περίπου όπως και το «συνωμοσιολόγος» για να χαρακτηρίσει ανθρώπους που εναντιώνονται σε διάφορα πράγματα σχετικά με τον κορονοϊό.

Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, σε τελική ανάλυση, τι διάολο σημαίνει αρνητής.

Τι ακριβώς αρνείται ο αρνητής;

Αρνείται την ύπαρξη του ιού Covid-19; Τον αποκαλούν αρνητή. Και ίσως αυτός να είναι ο μόνος πραγματικός αρνητής. Αλλά πόσοι αληθινά αρνούνται την ύπαρξη του ιού; Ελάχιστοι. Μην πούμε κανένας...

Αρνείται ο αρνητής τις μάσκες; Τότε, είναι «αρνητής της μάσκας». Και γιατί αυτό να είναι κακό; Για να φτάσει στο σημείο να αρνείται τη μάσκα σημαίνει πως έχει ψάξει εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης πέρα από τις ειδήσεις των εννέα και την επίσημη προπαγάνδα [...]

Μυστηριακές Οντότητες (86)

Αν πας να μου πάρεις το αρκουδάκι μου θα σου την ανάψω!

Το τεστ τους και μια τρύπα

Ο εμβολιασμός φαίνεται εν μέρει να έχει αποτύχει, τουλάχιστον για την ώρα. Πολύ απλά δεν προλαβαίνουν να εμβολιάσουν τόσους όσους θα ήθελαν, κι αυτό οφείλεται κυρίως στην έλλειψη εμβολίων, μάλλον, και στο μεγάλο κόστος των εμβολιαστικών κέντρων. Επίσης, αρκετός κόσμος φαίνεται να έχει αρχίσει να καταλαβαίνει πως ίσως αυτά τα εμβόλια να μην είναι και τόσο «για το καλό μας». Έχω, όμως, γράψει ήδη μια εμβολιαστική μελλοντολογία και δεν θέλω να επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα. Εκείνο μόνο που θα πω είναι: δεν είμαι εναντίον του να υπάρχει κάποιο εμβόλιο· είμαι εναντίον του να είναι άμεσα ή έμμεσα υποχρεωτικό (πράγμα, έτσι κι αλλιώς, παράνομο), όπως και πρέπει να είναι κάθε άνθρωπος που σέβεται στοιχειωδώς τις ανθρώπινες ελευθερίες και δεν θέλει να είναι φασίστας ή να συνεργάζεται με φασίστες.

Ο εμβολιασμός φαίνεται [...]

Κι άλλες αφίσες εναντίον Covid

Εκτός από αυτές τις αφίσες που έχω συναντήσει τελευταία στους δρόμους της Αθήνας, έχω βάλει και παλιότερα αφίσες εναντίον Covid στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Ακολουθεί μια λίστα:

• Οι δρόμοι μιλάνε
• Δεν υπάρχει υγεία χωρίς ελευθερία
• Κορονοεικόνες
• Όποιος θέλει το κάνει, είπαμε
• Πειράματα στους δρόμους
• Και μερικές συμβουλές για κορονογιορτές
• Happy New Normal 2021

Ζόμπι ούτε για αστείο

Για όσους δεν το κατάλαβαν (και υποθέτω ότι θα είναι ελάχιστοι ή κανένας), το προηγούμενο post ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο.

Μακάβριο, ε;

Μην το λες. Έχουμε δει και χειρότερα τον τελευταίο καιρό.

*

Σήμερα η μέρα ηλιόλουστη. Ο κόσμος κυκλοφορούσε στους δρόμους της Αθήνας με μάσκες κατεβασμένες, ή και καθόλου μάσκες.

Λέτε να δούμε καμιά εξέγερση;

Κάτι διάβασα στους τοίχους για διαδήλωση κατά της Νέας Κανονικότητας, στην Πλ. Βικτωρίας στις 10 Απριλίου, 12 μμ.

Σηκώθηκαν και τα ζόμπι των εμβολίων!

Τι είναι, τώρα, αυτό το τελευταίο νέο που ακούγεται πάλι για τα εμβόλια; Ότι αυτοί που πέθαναν από το τσίμπημα της AstraZeneca δεν ήταν, λέει, τελικά νεκροί αλλά νεκροφανείς. Ή, τουλάχιστον, σε κάποιες περιπτώσεις. Φαίνονταν για κλινικά νεκροί – δεν είχαν σφυγμό, δεν ανέπνεαν, τίποτα δεν κουνιόταν – αλλά, λίγο προτού τους θάψουν, μερικές ώρες ύστερα από τον θάνατό τους, άρχισαν να χτυπιούνται σπασμωδικά σαν κάτι να τους έκαιγε από μέσα.

Ορισμένοι, μετά απ’αυτό το επεισόδιο, συνήλθαν και δείχνει να είναι καλά: μιλάνε, τρώνε, κινούνται. Αλλά οι κόρες των ματιών τους έχουν εξαφανιστεί (!), μόνο άσπρο φαίνεται στα μάτια τους.

Οι άλλοι – όσοι δεν συνήλθαν ύστερα από το «νεκροφανικό επεισόδιο» – είναι κλεισμένοι σε ειδικούς θαλάμους όπου ακόμα ουρλιάζουν.

*

Συγνώμη, αλλά είναι δυνατόν να το πιστέψουμε αυτό [...]