Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 6 / 2024

Τις προάλλες είδα το Furiosa, και η γενική εντύπωσή μου ήταν η εξής: καλό αλλά, κατά βάση, by-product. Από εκείνες τις ταινίες που υπάρχουν επειδή υπάρχει μια άλλη ταινία που έχει κάποιους συγκεκριμένους φαν.

Ωστόσο, ήταν καλό γι’αυτό που ήταν. Μια επιστροφή στον άγριο, έρημο κόσμο του Mad Max χωρίς τον ίδιο τον Mad Max. Δεν είναι πλέον τόσο πολύ η ιστορία ενός ήρωα όσο η εξερεύνηση ενός φανταστικού κόσμου. Αν και η ηρωίδα είναι, ομολογουμένως, αρκετά δυναμική, πάλι είχα κυρίως αυτή την αίσθηση: ότι ο κόσμος, η Έρημη Γη, ήταν ο αληθινός πρωταγωνιστής της ταινίας.

Η φαντασία του Miller και του Lathouris οργιάζει. Παρουσιάζουν διάφορες τρελές dieselpunk εξωφρενικότητες και ανωμαλίες. Διάφορους τρελούς και παλαβούς τύπους που κυριαρχούν σε εξαθλιωμένες περιοχές ή οδηγούν συμμορίες και στρατούς.

Η ταινία είναι μεγάλη, όπως οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες φαντασίας. Αλλά όχι εξαιτίας της πλοκής της και μόνο. Αν και δεν είναι χωρίς πλοκή – έχει αρκετή πλοκή – εκείνο που σου μένει είναι ότι βλέπεις συνέχεια οχήματα να χτυπιούνται και να ανατινάζονται και ανθρώπους να μάχονται επάνω τους ή να πηδάνε από το ένα στο άλλο, ή να κρέμονται και οριακά να γλιτώνουν τη ζωή τους – ή να μην τη γλιτώνουν και να πεθαίνουν με φριχτούς τρόπους. Έχει πάρα πολλές σκηνές δράσης αυτού του τύπου, και πώς θα ήταν ταινία Mad Max αν δεν τις είχε, σωστά; Ναι, αλλά και πάλι έχεις μια αίσθηση ότι απλά παρακολουθείς dieselporn από ένα σημείο και έπειτα: τσόντα με καταστροφές και κυνηγητά.

Ωστόσο, όπως είπα, γι’αυτό που είναι, είναι καλό. Έχει καλοδουλεμένους χαρακτήρες, αληθοφανή διάλογο (για τα δεδομένα της άγριας εποχής που παρουσιάζει), πλοκή με αρκετό ενδιαφέρον. Και, φυσικά, τρομερές τοποθεσίες, αλλά και ευφάνταστες ιδέες dieselpunk.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έμεινα ικανοποιημένος· όμως, από την άλλη, είχα και μια αίσθηση ότι, εκτός από καταστροφές και σκοτωμούς, δεν είδα και τίποτα περισσότερο. Κατά βάση, μια ιστορία εκδίκησης με πολλές εκρήξεις.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX