Τακτοποιούσα κάτι παλιά βιβλία τελευταία και έτυχε να πέσω πάνω στην πρώτη τριλογία του Corum, του Michael Moorcock, αυτή με τα Σπαθιά. Την είχα διαβάσει όταν ήμουν μικρός· πρέπει να ήταν όταν είχα μόλις τελειώσει το σχολείο αν δεν κάνω λάθος.
Γύρισα το εξώφυλλο, από περιέργεια, να δω τι γράφει στην αρχή. Έπεσα πάνω στον πρόλογο, και διάβασα αυτό το καταπληκτικό κομμάτι:
In those days there were oceans of light and cities in the skies and wild flying beasts of bronze. There were herds of crimson cattle that roared and were taller than castles. There were shrill, viridian things that haunted bleak rivers. It was a time of gods, manifesting themselves upon our world in all her aspects; a time of giants who walked on water; of mindless sprites and misshapen creatures who could be summoned by an ill-considered thought but driven away only on pain of some fearful sacrifice; of magics, phantasms, unstable nature, impossible events, insane paradoxes, dreams come true, dreams gone awry, of nightmares assuming reality.
It was a rich time and a dark time. The time of the Sword Rulers.
Δεν είναι τρομερό; Οι εικόνες που φέρνει στο μυαλό σου...
Ο Moorcock είχε γράψει και κάτι απίστευτα ποιητικά πράγματα. Αυτό εδώ είναι καθαρός ρομαντισμός. Σε ταξιδεύει αλλού.
Μάλιστα, νομίζω πως ο Moorcock ήταν ανέκαθεν καλύτερος στην πιο ρομαντική του φάση.
