Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 12 / 2021

Το έφεραν λέγοντας ότι θα μας «σώσει» από την «πανδημία», και τώρα τι συζητάνε; Γιατί έβαλαν έναν ανεμβολίαστο σε ΜΕΘ αντί για έναν εμβολιασμένο!

Το απόλυτο κωμικοτραγικό, που δεν ξέρεις αν γέρνει πιο πολύ προς το κωμικό ή προς το τραγικό.

Εκτός των άλλων, το ερώτημα είναι καθαρά ρατσιστικό, απάνθρωπο, φασιστικό. Είναι από τα χειρότερα που θα μπορούσαμε να αναρωτιόμαστε. Ούτε καν για πλάκα δεν θα έπρεπε να λέγεται.

Εκείνο που θα έπρεπε να λέγεται (αλλά δεν λέγεται) είναι Τι στο διάολο κάνει ο εμβολιασμένος μέσα στη ΜΕΘ;

Μιλάτε σοβαρά τώρα, ή μας δουλεύετε; Τι κάνει ο εμβολιασμένος μέσα στη ΜΕΘ; Παίζει μπιρίμπα με τις νοσοκόμες;

Ο εμβολιασμένος κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν στη ΜΕΘ. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να ήταν καν στο νοσοκομείο.

Ιδανικά, δεν θα έπρεπε να είχε αρρωστήσει καθόλου, ούτε ελαφρά.

Αλλιώς, τι διάολο εμβόλια είναι αυτά; Σε σκοτώνουν αντί να σε προστατέψουν;

Κι αυτό το τελευταίο δεν το λέω για πλάκα, ούτε «εκδικητικά». Ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε τι γίνεται. Από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί, δεν έχουμε λιγότερες νοσηλείες και θανάτους (όπως θα έπρεπε), αλλά περισσότερα κι από τα δύο.

Και δεν συμβαίνει μόνο εδώ (για να πεις ότι είναι τοπικό φαινόμενο, ότι εμείς δεν κάνουμε κάτι καλά)· συμβαίνει σε όλες τις χώρες με υψηλά ποσοστά εμβολιασμού.

Παρ’όλ’ αυτά, κάποιοι «ειδικοί» προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό δεν σημαίνει πως τα εμβόλια δεν είναι αποτελεσματικά... Τότε, τι σημαίνει ακριβώς; Μήπως σημαίνει ότι τα εμβόλια είναι δηλητηριώδη; Γιατί άλλη εξήγηση δεν φαίνεται να υπάρχει.

Όχι μόνο μπορούν να προκαλέσουν παρενέργειες, αλλά, αντί να βελτιώσουν την κατάσταση με τις μολύνσεις, την επιδεινώνουν. Τουλάχιστον, αυτή είναι η εικόνα που έχουμε μέχρι στιγμής από τα δεδομένα.

Και τα τελευταία που είχαμε είναι αυτά εδώ:

Αποκεί και πέρα άκουσα πως σταμάτησαν να τα δημοσιοποιούν. Είναι η εικόνα ακόμα χειρότερη;

Το γιατί συμβαίνει αυτό μπορεί ο καθένας μόνο να το μαντέψει, αλλά κάποιες αρκετά σωστές θεωρίες που έχω ακούσει είναι οι εξής:

  • Τα εμβόλια ισχυροποιούν τον ιό καθώς του φέρνουν αντίσταση (γνωστό από πολλούς επιστήμονες).
  • Τα εμβόλια βάζουν την ακίδα του ιού μέσα σου, οπότε ο ένας μολύνει τον άλλο αναλόγως το φορτίο του καθενός.
  • Ο ιός και τα εμβόλια μαζί έχουν συζητηθεί σε διεθνές φόρουμ ως βιολογικό όπλο (και αυτό το έχει πει ο David Martin, οπότε δεν μπορείς να το απορρίψεις ως συνωμοσιολογική θεωρία).

Ανεξαρτήτως του τι ακριβώς συμβαίνει, είναι δυνατόν ακόμα κάποιοι να μιλάνε, όχι μόνο για διάθεση αυτών των σκευασμάτων στο ευρύ κοινό, αλλά για υποχρεωτικότητα, αποκλεισμούς, και εκβιασμούς;

Είναι παράφρονες ή εγκληματίες;

Και γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά, μαζικά; Τι χειρότερο περιμένει ακόμα να γίνει; Γιατί, μην αμφιβάλλετε, θ’ακολουθήσουν και χειρότερα αν δεν μπει σύντομα ένα φρένο. Πολύ χειρότερα. Είναι καταφανές απ’το πώς πηγαίνει η όλη υπόθεση από την αρχή.

Τι είναι, τελικά, εκείνο που κάποιοι επιδιώκουν; Να καταπολεμήσουν μια πανδημία ή να κρατάνε τον κόσμο σε τρομοκρατική καταστολή και υπό την επίδραση και εξάρτηση αμφιλεγόμενων χυμικών ουσιών;

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]