Κατά καιρούς βρίσκω κάποιο κόμιξ που μου τραβά το ενδιαφέρον και θέλω να το διαβάσω. Σπάνια τα καταφέρνω, γιατί συνήθως έχω κάποιο βιβλίο που με τραβάει πιο πολύ, οπότε διαβάζω αυτό. Και μετά είναι κάποιο άλλο βιβλίο. Και, στο τέλος, το ξεχνάω το κόμιξ, και δεν το διαβάζω.

Είπα να μη μου συμβεί το ίδιο με το Xenozoic Tales – για το οποίο είχα γράψει τις προάλλες εδώ – και δεν μου συνέβη. Έχω αρχίσει να διαβάζω τα τεύχη το ένα μετά το άλλο, και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου που διαβάζω αυτό αντί για κάποιο μυθιστόρημα. Έχει τρομερό στιλ, τρομερό στόρι. Και μοιάζει ρετρό ακόμα και για την εποχή του – και ήταν εσκεμμένα φτιαγμένο έτσι, απ’ό,τι έχω καταλάβει. Οι ιστορίες είναι έξυπνες. Ορισμένες είναι πλακατζήδικες, αλλά έτσι υποτίθεται πως πρέπει να είναι αυτές οι συγκεκριμένες. Υπάρχει μια σωστή ανάμειξη του σοβαρού με το αστείο στις ξενοζωικές ιστορίες. Και πίσω από όλα μοιάζει να κρύβεται ένα μεγάλο μυστήριο. Ενώ οι χαρακτήρες έχουν αληθοφανείς προσωπικότητες, με τις παραξενιές τους, τις ιδιοτροπίες τους, και τους ενθουσιασμούς τους.

Το είχα ανεβάσει κιόλας παλιότερα. Όσοι το προλάβατε, το προλάβατε· δυστυχώς, τώρα δεν το ανεβάζω πάλι. Αν ψάξετε όμως στο δίκτυο, μπορεί κάπου να το πετύχετε.