Ορισμένοι λένε πως κάποια πράγματα που εμφανίζονται σε μια λογοτεχνική ιστορία είναι «άπρεπα», ή δεν έχουν «ηθική», ή δεν μπορείς να «διδαχτείς» τίποτα από αυτά, ή δίνουν τα λάθος «μαθήματα» ή «μηνύματα».

Όλα αυτά είναι υποκρισία. Αν θέλουν να κατηγορήσουν κάτι, δε θα έπρεπε να κατηγορούν μόνο ένα πράγμα, αλλά πολύ περισσότερο. Δεν δίνουν αρκετή σημασία στο τι σημαίνει «ηθική» και «μάθημα». Μπορεί να παραπονιούνται γιατί η ηρωίδα της ιστορίας βρίζει αισχρά, ενώ παραβλέπουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα.

Είναι ορισμένα στοιχεία που εμφανίζονται σε πάρα πολλές λογοτεχνικές ιστορίες τα οποία είναι, καταφανώς, «λάθος μαθήματα», όμως σχεδόν κανείς δεν λέει τίποτα γι’αυτά. Για παράδειγμα, ένα πολύ συνηθισμένο πράγμα στις περιπετειώδεις ιστορίες είναι το ότι ο ένας σκοτώνει τον άλλο, ή ο ένας χτυπά τον άλλο. Είναι αυτό «μάθημα» για τη ζωή σου; Προφανώς και όχι. Αλλά έχει νόημα μέσα στην περιπετειώδη ιστορία και μόνο. Δεν το διαβάζεις για να το αντιγράψεις στην καθημερινότητα.

Το ίδιο ισχύει και για το αν η ηρωίδα βρίζει αισχρά, ή οτιδήποτε άλλο.

Αν σοκάρεσαι ή ενοχλείσαι από κάτι, αυτό ίσως να λέει κάτι για εσένα πολύ περισσότερο απ’ό,τι για την ιστορία που διαβάζεις.

Οι λογοτεχνικές ιστορίες διαβάζονται, κυρίως, για αισθητικούς λόγους, όχι για νουθετιστικούς λόγους. Κι αν κάποιες γράφονται για νουθετιστικούς λόγους, αυτό είναι παρεκτροπή της μορφής ουσιαστικά, όχι κάτι το θετικό.