Τελείωσα το A Place Among the Fallen, το πρώτο βιβλίο του Omaran Saga, και οφείλω να πω ότι είναι καλό όπως και η σειρά Voidal του Adrian Cole, αν και μου άρεσε λιγότερο. Αλλά αυτό οφείλεται στη θεματολογία, βασικά. Η θεματολογία του Voidal είναι πολύ πιο περίεργη και σουρεαλιστική, πολύ πιο γαμάτη. Από την άλλη, έχω διαβάσει όλη την τριλογία του Voidal (ορίστε και η βιβλιοκριτική μου) ενώ από το Omaran Saga έχω διαβάσει μόνο το πρώτο. Και θα πάω, φυσικά, κατευθείαν στο δεύτερο. Αν μη τι άλλο, έχω την περιέργεια να δω τι γράφει μετά. Γιατί το πρώτο βιβλίο είναι αρκετά αυτοτελές. Μπορεί να διαβαστεί και τελείως από μόνο του. Κλείνει την ιστορία ίσως πιο ολοκληρωμένα από άλλα βιβλία που υποτίθεται πως είναι stand alone αλλά αφήνουν την πλοκή αρκετά ανοιχτή. Οπότε, αναρωτιέμαι τι θα γίνει μετά. Θα είναι κάτι διαφορετικό; Θα είναι προέκταση των όσων συνέβησαν ώς τώρα;

Όπως και νάχει, ένα πράγμα παρατήρησα για τον Adrian Cole: Αυτός ο συγγραφέας φαίνεται να έχει μια κάποια μανία με τα παράξενα χέρια. Στο Voidal, όπως έχω γράψει, ο πρωταγωνιστής έχει το Χέρι της Λήθης. Εδώ, στο A Place Among the Fallen, παρουσιάζονται δύο χαρακτήρες με παράξενα χέρια καθώς κι ένα ολόκληρο τάγμα από ανθρώπους με παράξενα χέρια!

Ο πρώτος είναι ένας μάγος που συνεχώς φορά γάντια γιατί μέσα στα χέρια του κρύβεται κάποια απόκρυφη δύναμη. (Δεν λέω περισσότερα για να μη χαλάσω την ιστορία σε όποιον μπορεί να θέλει να τη διαβάσει, αλλά κι επειδή θα ήταν δύσκολο να πω περισσότερα.)

Ο δεύτερος είναι ένας τύπος που ανήκει σε ένα τάγμα περίπου σαν ιεροεξεταστές που όλοι έχουν κομμένο το ένα τους χέρι και αντικαταστημένο από μια κυρτή λεπίδα.

Και αναρωτιέμαι αν ο Adrian Cole το κάνει συνειδητά αυτό – το να βάζει τόσα παράξενα χέρια στις ιστορίες του – ή αν το κάνει υποσυνείδητα, αν του βγαίνει τυχαία.

Το χέρι, πάντως, από μόνο του είναι τρομερό σύμβολο σε πολλές φιλοσοφικές, θρησκευτικές, μυθικές, και μαγικές παραδόσεις και συστήματα. Το χέρι μπορεί να συμβολίζει τη δύναμη (οποιουδήποτε είδους), ή την εξουσία. Ή την ικανότητα κάποιου να πράττει. Ή τη δημιουργικότητά του.

Τα χέρια μας είναι τα όπλα μας. Με αυτά κάνουμε ό,τι κάνουμε. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν είτε για καταστροφή είτε για δημιουργία είτε για θεραπεία. Με το χέρι σκοτώνεις, με το χέρι χτίζεις, με το χέρι γιατρεύεις και περιποιείσαι, με το χέρι – όπως εγώ τώρα – πληκτρολογείς.

Το χέρι είναι μαγικό. Είναι το εργαλείο με το οποίο ασκείς τη θέλησή σου, την επιβάλλεις πολλές φορές, επάνω στο σύμπαν.

Δεν είναι αστεία υπόθεση.

Και όταν ένα ολόκληρο τάγμα έχουν αντικαταστήσει το ένα τους χέρι, οικειοθελώς, με κυρτή λεπίδα, καταλαβαίνεις τότε τι λέει αυτό για αυτούς...

Θα μπορούσα να γράψω κανονικό άρθρο για τον συμβολισμό του χεριού, ειδικά αν καθόμουν να το ψάξω λίγο ακόμα. Ποτέ πριν – για κάποιο λόγο – δεν είχα σκεφτεί πόσο ενδιαφέρον έχει. Ίσως επειδή είναι κάτι που το θεωρείς δεδομένο. Όλοι έχουμε δυο χέρια, έτσι; Συνηθισμένο πράγμα. Τίποτα το σπουδαίο...

Κι όμως, μπορεί να είναι.

Άντε, πάμε τώρα στο Throne of Fools...