Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
30 / 12 / 2021

Βλέπω το The 100, όπως είχα ξαναγράψει, και ακόμα δεν το έχω τελειώσει, γιατί δεν είμαι και τόσο φανατικός των τηλεοπτικών σειρών (εκτός και να τύχει νάχω πραγματικά κολλήσει με κάποια), κι επιπλέον είναι αρκετά μεγάλη σειρά. Έχει εφτά σεζόν. Τώρα είμαι προς το τέλος της έβδομης, και, εδώ και κάμποσα επεισόδια, έχουν παρουσιαστεί κάτι πολεμιστές που φοράνε στολές οι οποίες τους κάνουν αόρατους.

Η σειρά προσπαθεί να δημιουργήσει μια αρκετά πιστευτή πλοκή με αυτές τις στολές αορατότητας, αλλά, και πάλι, πρέπει κάπου να μην το καλοσκεφτείς το πράγμα για να το δεχτείς όπως είναι. Σε αρκετές μάχες, οι πολεμιστές αυτοί – ή όποιος τυχαίνει να φορά τέτοιες στολές – απενεργοποιούν την αορατότητα για όχι και τόσο καλούς λόγους πέρα από το για να φανούν στην οθόνη ή για να μην καταστραφεί η πλοκή, ενώ πάλι σε άλλες στιγμές χρησιμοποιούν την αορατότητα στο μέγιστο και είναι τρομερά θανατηφόροι.

Η αορατότητα πάντα έλεγα ότι είναι ένα πολύ βασικό πρόβλημα σε πολλές ιστορίες φαντασίας. Γι’αυτό κιόλας είμαι πολύ επιφυλακτικός με τους αόρατους πολεμιστές. Σκέψου μόνο πόσο θανατηφόρος μπορεί να είναι ένας αόρατος πολεμιστής. Δώσε του ένα πιστόλι και μπορεί να σκοτώσει, θεωρητικά, έναν ολόκληρο στρατό. Ποιος θα τον δει για να τον ξεπαστρέψει; Μόνο τυχαία ίσως να τον σκοτώσει κάποιος.

Οι αόρατοι πολεμιστές είναι πανίσχυροι. Τελεία και παύλα. Όταν κάποιος έρχεται να σε σκοτώσει ενώ εσύ δεν μπορείς να τον δεις, οι πιθανότητες να επιβιώσεις είναι ελάχιστες – σχεδόν μηδενικές. Και το να δείχνεις κάτι διαφορετικό μέσα σε μια ιστορία είναι απλά αστείο. Όπως επίσης και το να βάζεις τους αόρατους να μη χρησιμοποιούν την αορατότητά τους στον μέγιστο βαθμό. Γιατί να μη χρησιμοποιήσεις στον μέγιστο βαθμό κάτι τέτοιο για να εξοντώσεις τους εχθρούς σου; Τι λόγος μπορεί να υπάρχει;

Αν κάποιος βάζει αόρατους μαχητές μέσα σε μια ιστορία, πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός μ’αυτό. Τέτοιοι άνθρωποι, αν υπήρχαν, θα ήταν ανίκητοι, εκτός αν οι αντίπαλοί τους είχαν κάποιον τρόπο να εντοπίζουν αόρατους και, άρα, να αδρανοποιούν την αορατότητά τους.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι, επίσης, βασικό: Δεν μπορεί να υπάρξει στρατός που αποτελείται εξολοκλήρου από αόρατους μαχητές. Εκτός αν έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν ο ένας τον άλλο, προφανώς θα κουτουλούσαν αναμεταξύ τους μέσα στο στράτευμα. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε στρατιώτες που βλέπουν ο ένας τον άλλο, σε έκρυθμες καταστάσεις· πόσω μάλλον σε στρατιώτες που δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο!

Παρ’όλ’ αυτά, δεν μπορώ να πω ότι δεν μ’αρέσει η όλη κατάσταση που παρουσιάζει το The 100 προς το τέλος του. Έχει ενδιαφέρον, σίγουρα. Αλλά, ξέρεις, πάντα οι αόρατοι πολεμιστές μού φαίνονται κάπως...

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Νοεμβρίου (18/11)


ταινίες βασισμένες σε ανολοκλήρωτα βιβλία — συγγραφέας του διαφωτισμού που νόμιζε ότι ήταν λυκάνθρωπος — η μυστικιστική βιβλιοθήκη του dennis wheatley — δίκες για τα ζώα — εικόνες όντων με τρία μάτια (και άνω) — wally wood (τέχνη) — «πόλεμος κατά της ομορφιάς» στην τέχνη; — εικονογραφήσεις τρόμου από παλιά pulp περιοδικά — οι x-men του john bolton — ένα δωρεάν ελληνικό παιχνίδι τρόμου — marian wawrzeniecki (τέχνη) (1891–1923) — séverine pineaux (τέχνη) — jack williamson — & περισσότερα στο linx...

 

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX