Είχα ακούσει διάφορα για τον Θόνγκορ τον Βάρβαρο (ρίξτε μια ματιά γι’αυτόν στη Wikipedia· θεωρείται από τα κλασικά του είδους πλέον), και είπα πια να διαβάσω το πρώτο της σειράς: Thongor and the Wizard of Lemuria, που είναι, ουσιαστικά, η αναθεωρημένη έκδοση του παλιού The Wizard of Lemuria – δηλαδή, το ίδιο πράγμα κατά βάση, αλλά ο Lin Carter το είχε ξανακοιτάξει και είχε διορθώσει κάποια πράγματα.

Είναι αξιοσημείωτα καλογραμμένο, καθαρά από άποψη γραφής και μόνο. Διαβάζονται όμορφα οι προτάσεις του. Καλή σύνταξη, ωραία χρήση των λέξεων. Ξέρει να γράφει, σίγουρα.

Αλλά το βιβλίο είναι πνιγμένο στα κλισέ της παλιάς ηρωικής φαντασίας. Πνιγμένο, όμως. Ξεκινώντας από έναν βάρβαρο (τον Θόνγκορ) που είναι ξεκάθαρη αντιγραφή του Κόναν, προχωράς στα επόμενα κλισέ το ένα μετά το άλλο: γέρο-μάγος που οδηγεί τον ήρωα στο πεπρωμένο του, πριγκίπισσα που πρέπει να σωθεί, ανθρωποθυσίες σε σκοτεινούς θεούς, αρένες, μαγικό σπαθί που θα σώσει τον κόσμο, κακοί φιδάνθρωποι, και τα λοιπά. Έχοντας και μια ελαφριά χροιά από sword-and-planet, καθώς υπάρχει ένα ιπτάμενο πλοίο.

Τόσο τραγικά κλισέ... Από την πλοκή μέχρι τις τοποθεσίες, μέχρι τα πάντα.

Παραδόξως, διαβάζεται ευχάριστα... ώς το τέλος, δηλαδή. Έχει μια ροή που σε παρασέρνει, και ακόμα και τα κλισέ του είναι καλόγουστα. Ξέρεις, αυτές οι παλιές καλές εποχές, ναι, ναι... Αλλά, όταν φτάνεις στο τέλος, εκεί είναι απαίσιο το πράγμα. Δεν είναι καν spoiler αν σας πω ότι ο ήρωας απλά σηκώνει το σπαθί του, πετάει κεραυνούς αποδώ κι αποκεί, και διαλύει μέσα σε 1-2 σελίδες όλους τους κακούς φιδανθρώπους, ενώ τραγουδά ένα παλιό τραγούδι! Ένα παλιό τραγούδι, αν είναι δυνατόν! Και έτσι τελειώνει: σώζοντας τον κόσμο και σφυρίζοντας.

Θέλω να πω... εντάξει, θα περίμενες ότι στο τέλος θα υπήρχε, τουλάχιστον, μια κάποια πρόκληση για τον ήρωα, κάτι ενδιαφέρον...

Επειδή είμαι μαζοχιστής, σκέφτομαι να διαβάσω και τα επόμενα της σειράς. Ποτέ δεν ξέρεις.